Ruhum bir garip sessiz bu gece
kara bezgin bir kucağa düşmüş
salınır durur kederden kedere.
Sisli arzularım getirmez ki bana
şu an kalabalığın yaşadığı sonsuz sevinci
eski anıları deşer dururum.
Nasıl da isterdim hecesi olmayı
o içten sevgi şarkılarının şu an
kalplerden kalplere ateşle okunan.
Ayna karşısında nafile çabam
kederli dudağıma gülücük koymaya
eşlik etmeye sokaktaki şarkıya.
Kaygıyla bakarım düşüşüne anın
devingen çarkına yaşamın
ve sanki her şey eskir karşımda.
Azgın bir deniz bu gece ruhum
yaşamın deli rüzgarı boşuna vurur
harap yelkenine düşüncelerimin.
-------------------------------------------------------------------------------------
Missak Manouchian*:(1906-1944) Kardeşi Garabed dışında tüm ailesini 1915 katliamlarında kaybetti.Çocukluk ve ilk gençlik yıllarını Suriye'deki Cünye yetimhanesinde geçirdi.On dokuz yaşında,kardeşiyle birlikte Paris'e geldi (1925).Keğam Atmaciyan'la birlikte Ermenice edebiyat dergisi Çank'ı çıkardı (1930-1931).Fransa Komünist Partisi'ne ve HOG'a kaydoldu (1934).HOG'un sekreterliği'ne atandı (1935).Haftalık Ermenice Zanku dergisinin editörlüğünü yaptı (1935-1937).FTP-MOI bünyesinde Direniş'e katıldı (1942),Paris bölgesi sorumlusu ve askeri şefliğine getirildi (Ağustos 1943).16 Kasım 1943'te tutuklandı (Joseph Epstein'la beraber).Kızıl Afiş'te "Ermeni,elebaşı,56 suikast,150 öldürme,600 yaralama" ibaresiyle yer aldı.21 Şubat 1944'te,Valérien Tepesi'nde kurşuna dizildi.
*Mélinée Manouchian,Manuşyan:Bir Özgürlük Tutsağı,Aras Yayıncılık,İstanbul,2010,s. 177.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder