İstediğiniz ne şandı ne gözyaşı
ne bir tören ne de cenaze marşı
dile kolay on bir yıl,ne çabuk geçmiş yıllar
silahlarınızdı tek kullandığınız
ölüm Partizanların gözlerini kamaştırmaz.
Şehrimizin duvarlarındaydı resimleriniz
sakal ve gecenin kararttığı,yabani ve tehditkar
bir kan lekesi gibiydi afiş
gelip geçene korku versin diyeydi
telaffuzu zor isimleriniz.
Kimse size Fransız demez gibiydi
insanlar gün boyu bakmadan geçip giderdi
ama karartma saatinde gezinen parmaklar
fotoğraflarınıza "Fransa için öldüler" diye yazdılar
ve artık farklıydı kasvetli sabahlar.
Kırağı tek renge boyamıştı her şeyi
şubat sonunda,o son anlarınızda
ve işte o an dedi ki içinizden biri:
"Ne mutlu herkese
ne mutlu geride kalanlara
kin duymadan ölüyorum Alman halkına."
Elveda acı ve zevk,elveda güller
elveda hayat,elveda ışık ve rüzgar
evlen,mutlu ol ve sık sık beni an
sen ki güzellikler içinde yaşayacaksın
her şey Yerevan'da noktalandığı zaman.
Parlak kış güneşi tepeyi aydınlatıyor
tabiat ne güzel,yüreğim parçalanıyor
muzaffer adımlarımızla gelecek adalet
Mélinée'm,ey aşkım,yetimim benim
yaşamandır,çocuğunun olması senden dileğim.
Yirmi üç kişiydiler tüfekler çiçeklendiğinde
vakitsiz giden yirmi üç yürek
yirmi üç yabancı ama kardeşimiz de
yirmi üç yaşam sevdalısı,ölecek kadar,
düşerken Fransa diye bağıran yirmi üçler.
*Louis Aragon
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder