15 Aralık 2020 Salı

Enver ile Kemal'i niye tartışmıyoruz?/Prof.Dr.Taner Akçam*

Enver Paşa,Osmanlı Devleti'nin son dönemine damgasını vuran İt­tihat ve Terakki Partisi liderlerinden,1914 -1918 arasında ülkeyi yöneten paşalardan biriydi."Üç Pa­şalar iktidan" Birinci Dünya Savaşı'nda Türkiye'yi Almanya'nın yanında sa­vaşa soktu.1914 Aralık ayında Pantürkist emellerle başlattıkları Sankamış Harekâtı büyük bir boz­gunla sonuçlandı.Savaş yenilgiyle sonuçlanınca Enver Paşa,öteki İttihatçılarla birlikte bir Alman gemisi­ne binerek ülkeyi terketti.İstan­bul'da Divân-ı Harb'e verilen En­ver Paşa,Berlin üzerinden Sovyet Rusya'ya gitti.Anadolu'da Mustafa Kemal Paşa'nın kurduğu yeni rejimi Sovyet yardımıyla devirme tasarısını Moskova desteklemedi.Enver Paşa,bunun üzerine,1921'de Ber­lin'de İslâm İhtilâl Cemiyetleri İtti­hadı Kongresi'ni,sonra Bakû'de II. İslâm Konferansı'nı topladı.1922 sonunda Türkistan'a geçti ve Sov­yet yönetimine karşı bağımsızlık savaşı başlattı.Aynı yıl,Kızıl Ordu ile savaşırken öldü.Enver Paşa'nın naaşı,ölümünden 74 yıl sonra bu ay başında [Ağustos 1996] Türkiye'ye getirildi."Türk Ulusal Kimliği ve Ermeni Sorunu" (1992) ve "Türkiye'yi Yeniden Dü­şünmek" (1995) gibi kitapların ya­zarı olan Dr.Taner Akçam,Enver Paşa'nın naaşının Türkiye'de karşılanışını yorumluyor.

Ulusu kan ve din bağıyla değil,yurttaşlık bağıyla tanımlamak arzusu Cumhuriyet'i,İttihat ve Terakki'nin Panislâmist,Panturanist politikalanndan ayıran noktaydı.

Önde devlet ricâli,arkasında önemli bir halk topluluğu,Enver Paşa'nın naaşı arkasından yürünüyor.Kalabalık,"Enver Paşa'nın davâsının","Turan'ın,tüm Türklerin siyâsî birliği davâsının" izinden gideceğini hay­kırıyor.

DYP İstanbul İl Örgütü benzeri bir pankart taşıyor.Devlet bu sloganların önünde yürüyor.Cumhurbaşkanı yaptığı konuşmada,Enver'i övüyor.Medyaya yaptıkları açıklamalarda devletin bakanla­rı,Enver Paşa'nın özellikle Or­ta Asya'daki mücadelesinden saygıyla bahsediyorlar.

Basındaki yazılarda "Hoşgeldin Paşa!" havası egemen.Enver'in "Panturanist,Panislâmist" amaçları konusunda,bu amaçlarla Cumhuriyet fikri arasındaki son derece hayatî fark,Cumhuriyet'in bu fark üzerine oturduğuna dair tek bir yazı yok.

Tarihle barışmak mı?

"Panturanizm,Panislâ­mizm" kelimelerine rastlamı­yoruz bile.Enver'in,"macera­cı" olduğunu söyleyenler var.Maceracılık,Enver'in amacına yönelik bir eleştiri değil.Söyle­nenlerden,rahatlıkla,"İdeali doğruydu,ama zamanlaması ve seçtiği araç yanlıştı" gibi bir sonuç da çıkabiliyor.

Üstelik bunlar,"tarihle ba­rışmak" adına yapılıyor.Oysa tarihle barışmak,tarihe tavır almak;tarih üzerine konuş­mak,tartışmak demek.Bizde ikincisi olmadı,olmuyor.

Yapılanlar ve söylenenlerden tarihe tavır almak konusunda,çıkarttığımız şu oldu:Başta Cumhurbaşkanı olmak üzere Türk siyâsî eliti,Enver'i yurt­sever sayıyor ve Orta Asya'da­ki mücadelesi önünde saygıyla eğiliyor.Cumhuriyet ile "Pan­turanizm ve Panislâmizm" arasındaki temel fark,bu tavır alışta hiç yer tutmuyor.Yani Türk siyâsal elitinin tarihe tavır alı­şı,Cumhuriyet ile Osmanlı'nın arasın­daki farkı anlama­mak,Cumhuriyet felsefesini içine sindirmemiş olmak ve Osmanlı'ya öz­lem duymak biçi­minde tezâhür edi­yor.

Adriyatik'ten Asya'ya

Sovyetlerin yıkılması ile birlikte,bölgemizde Birinci Ci­han Harbi çıkışma benzer ko­şullar egemen oldu.Komşula­rımızla tarihimiz beyaz bir sayfa de­ğildir.Bu­gün söyle­nen her söz,atılan her adım,komşuları­mızın kolektif hafı­zalarında tarihi çağ­rıştırmak­ta.

Ben,bugüne kadar,Cumhu­riyet yöneticilerinin Pancılığı hatırlatan sözlerini daha çok,düşüncesizce,iş olsun diye söylenmiş sözler olarak kabul ettim.Oysa şimdi anlaşılıyor ki,"Adriyatik'ten Orta As­ya'ya Türk yurdu" sözleri iş olsun diye söylenmemiş.Bu sözlerin ardında belki bir siyâ­sî felsefe yatıyor.Bu Cumhuriyet'in karşıtı,yurttaşlık esası­na dayalı modern bir devleti değil;sınırları etnik köken-din kardeşliği esasına göre çi­zilmiş bir "imparatorluk" öz­lemini dile getiriyor.

Bu tabloya,Başbakan Nec­meddin Erbakan'ın Ortadoğu ve Uzakdoğu gezisi sırasında verdiği,dış politikanın esasla­rını din kardeşliği eksenine oturtmak isteyen mesajlar da eklenebilir.

"Pan"cı rüyâlar...

Dünya ve bölgemizdeki gelişmeler,Türkiye'nin önüne yeni tarihî şanslar getirdi.Türkiye bu şansları ya,eski "Pan"cı rüyâları gerçekleştirme fırsatı olarak ele alacak ya da Cumhuriyet felsefesine uygun davranarak,içte ve dışta demokratik değerleri esas alan,insanlığın ortak değerlerine sahip çıkan bir yönde.Şu ânda dünyaya ve komşularımıza asıl verdiğimiz mesaj,birincisi.

Ya ne yaptığımızı bilmiyor;yazdıklarımız,çizdiklerimiz,söylediklerimiz üzerine düşün­müyoruz.Ya da yetmiş yıllık Cum­huriyet örtüsü,yapay bir olgu idi ve "aslımıza dönüyoruz".

Ne İttihat ve Terakki'nin politikaları,ne de Mustafa Kemal'in bu ekiple arasındaki çatışmanın içeriği üzerine tar­tışıyoruz.Oysa bu çatışma ta­rihî öneme sahiptir.Çünkü Cumhuriyet,bir anlamda İtti­hat ve Terakki'nin militarist ve yayılmacı politikalarına da bir cevaptı...

*Prof.Dr.Taner Akçam,Enver ile Kemal'i niye tartışmıyoruz?,Milliyet,27 Ağustos 1996,s.20.

Jeremy Corbyn'in sonu Jürgen Möllemann gibi olmasın!/Prof.Dr.Kemal İnat*

İngiltere'de tuhaf şeyler oluyor.

İşçi Partisi,2015-2020 yılları arasında parti başkanlığı yapan Jeremy Corbyn'in üyeliğini askıya aldı.

Gerekçe,Corbyn’in parti başkanlığı yaptığı dönemde Yahudi düşmânlığını (anti-Semitizm) önleme konusunda yeterli adım atmaması.Eşitlik ve İnsan Hakları Komisyonu isimli kurumun,İşçi Partisi'nin Yahudi düşmânlığına karşı tavır alma konusunda kusurları olduğu yönündeki tespitinin ardından partinin şu ânki yönetimi Corbyn konusunda böyle bir karar aldı.İşçi Partisi yönetimi,Corbyn hakkında soruşturma açılacağını da açıkladı.

İşçi Partisi'nin lideri olduğu dönemde Corbyn kendisi de sık sık anti-Semitizm suçlamalarına marûz kalmıştı.

Corbyn'in 37 yıl önce milletvekili seçildiği ve beş yıl başkanlık yaptığı İşçi Partisi üyeliğinin askıya alınmasının asıl sebebi ise İsrail saldırganlığı karşısında Filistinlilerin haklarını savunması.İktidara geldiğinde Filistin Devleti'ni tanıyacağını açıklaması bile onun İngiltere'deki Siyonist lobinin hedefi olması için yeterliydi.Filistin topraklarının İsrail tarafından işgâline,Filistinli çocukların hapsedilmesine,Gazze ablukasına ve yasadışı yerleşimlerin sürekli sayısının artmasına karşı çıkması Corbyn'in Birleşik Krallık'taki en önemli iki partiden birinin başından devrilmesi için İsrail lobisine yeterli sebebi veriyordu.

Parti üyeliğinin dondurulması,başkan olduğu dönemde sürekli olarak anti-Semitist olduğu iddialarıyla yıpratılan Corbyn'in parti başkanlığından ayrıldıktan sonra da peşinin bırakılmayacağını gösteriyor.Bu şekilde Batı'daki bütün siyâsetçilere verilmek istenen mesaj açık:Üst düzeyde görevler ifâ ettiğiniz dönemde İsrail'in çıkarlarına zarar veren tavırlar içerisinde olursanız,bunun bedelini sadece o makâmları kaybetmekle ödemezsiniz.

Corbyn'in parti başkanlığını kaybettikten sonra parti üyeliğini de kaybetmesi,kendisi gibi İsrail saldırganlığına karşı çıkan bir başka Avrupalı siyâsetçinin yaşadıklarını hatırlattı.

Almanya'nın önemli partilerinden biri olan FDP'nin (Hür Demokrat Parti) eski başkan yardımcısı Jürgen Möllemann'ın başına gelenleri...

Almanya'da Eğitim Bakanlığı,Ekonomi Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığı gibi önemli görevlerde bulunan Möllemann'ın parlak siyâsî kariyeri,2002 yılında İsrail'in Batı Şeria'ya yönelik insanlık-dışı saldırıları nedeniyle Ariel Sharon hükûmetini eleştirmesiyle zor bir döneme giriyor.

Aynı zamanda Almanya'nın Arap dünyasıyla ilişkilerinin geliştirilmesi amacıyla 1966 yılında kurulmuş Alman-Arap Topluluğu (Deutsch-Arabische Gesellschaft) başkanı da olan Möllemann'ın İsrail saldırganlığına yönelik eleştirileri,Almanya'daki Yahudi lobisinin ve özellikle de bu lobinin en önemli kurumu olan Almanya Yahudi Merkez Konseyi Başkan Yardımcısı olan Michel Friedman'ın hedefi hâline gelmesine yol açtı.

Friedman ve İsrail lobisine destek veren çevrelerin saldırılarına marâz kalan Möllemann "Kim Ariel Sharon'u eleştirirse,hemen Almanya'da belirli kişiler tarafından anti-Semitizm köşesine sıkıştırılıyor.Buna şiddetle itiraz ediyorum.Almanya'da bu şekilde köşeye sıkıştırılmadan Sharon'un politikasını eleştirmek mümkün olmalı" sözleriyle kendisini savunmaya çalıştı.

Ama bir Batı ülkesinde "anti-Semitist" damgası yiyen siyâsetçinin artık kurtuluşu zordu.

Bu gelişmelerin ardından Möllemann,önce FDP başkan yardımcılığından istifâ etmeye zorlandı,ardından hakkında soruşturma açıldı ve parti üyeliğinden atıldı.

5 Haziran 2003 tarihinde ise,hakkındaki soruşturmalar nedeniyle savcılığın ve vergi denetmenlerinin evinde inceleme yaptığı gün,paraşütle atlayan Möllemann yere çakılarak hayatını kaybetti.Alman savcılığının incelemesi sonucunda,Möllemann'ın ölümünün intihar ya da kazâ sonucu gerçekleştiği açıklansa da,başarılı FDP'li siyâsetçinin öldürülmüş olduğunu düşünenlerin sayısı az değil...

Tekrar İngiltere'ye dönersek,Corbyn'in dikkatli olması gerek.

Parti başkanlığını kaybetmesi ve muhtemelen bu son adımla siyâsetten tamamen uzaklaştırılacak olması onun İsrail'in çıkarlarına verebileceği zararları ortadan kaldırdığı için bundan sonraki aşamada yeni sorunlar yaşamayabilir belki.Ama bundan sonra Siyonizm'in hedeflerine zarar verecek tavırlarda bulunması muhtemel başka siyâsetçiler için ibret olmasına karar verilirse başına daha büyük sorunlar da gelebilir.

Dünyaya demokrasi dersi veren Batı'da siyâset çarkları böyle dönüyor işte.Hassas meselelere ilgi gösterip elinizi ateşe uzatmadığınız sürece demokrasinin işlediğini zannediyorsunuz...

*Prof.Dr.Kemal İnat,Jeremy Corbyn'in sonu Jürgen Möllemann gibi olmasın!,Türkiye,31 Ekim 2020.

https://m.turkiyegazetesi.com.tr/yazarlar/prof-dr-kemal-inat/615992.aspx

Dersim ve tarihle yüzleşmek/Prof.Dr.Taner Akçam*

İnkâr ve kabul edilmeyen her suç,onun potansiyel olarak yeniden işleneceği anlamına gelir.Devlet katliamı kabul etmezse,"ben bunu yeniden yapabilirim," demektedir.Tarihte işlenmiş bir suçu kabul etmezseniz,potansiyel olarak onu yeniden işleyebilirsiniz.Dersim insanının bugün bile hâlâ büyük bir güvensizlik içinde yaşıyor olmasının ana nedeni budur.

15 Kasım 1937 Seyyid Rıza ve diğer Dersim ileri gelenlerinin idâm edilişlerinin tarihi.Onların idâmı,1937/1938 Dersim Katliamı'nın önemli bir simgesi.Bugün,Seyyid Rıza ve diğer idâm edilenlerin mezâr yerleri hâlâ bilinmiyor.Dersim idâmlarından hareketle,Türkiye'de tarihle yüzleşme sorunları üzerine yedi tez ileri sürmek istedim.

Tez bir:Tarihte yaşanmış acı bir olay üzerine konuşmak gerekmez,bir yarayı kaşımanın hem bir anlamı yoktur hem de kimseye faydası olmaz.

Bu tez doğru mu?Gerçekten,konuşacağız da ne olacak?Unutalım ve geleceğe bakalım,diyemez miyiz?Cevap,evet,yaraları kaşımanın manâsı yok elbette diyebiliriz.Ama zaten seksen yıldır bunu demiyor muyuz?O hâlde,şu soruyu sormak lâzım:Seksen yıldır "yaraları kaşımayalım" demek işe yaradı mı?Bence yaramadı.Eğer bir işe yarasaydı,bugün bu toplantıyı yapmamıza gerek kalmazdı.O hâlde soru:Tarih üzerine konuşmak yara kaşımak mıdır?Cevap:Hayır değildir;yara kaşımak,kavga etmektir,konuşmak ise kavga etmek değildir,konuşmak yara sarmak,ders çıkarmaktır.Tarih üzerine konuşmak yara üzerine merhem sürmektir;kapanmayan bir yarayı iyileştirmektir.Konuşmazsanız,iyileşmezsiniz.

Tez iki:Yara nedir?Ve nasıl iyileştirilir?

Cevap:Yara,demokrasi ve insan haklarının yokluğudur.Yara,insana saygının yokluğudur.Yara,acının yasını bile tutamamış olmaktır.Acınızın yasını tutamazsanız,hastalanırsınız.Sadece siz değil,sizinle ilişkide olan herkes hastalanır.Bugün Türkiye'de insana saygı duyan demokratik bir rejimin olmamasının en temel nedenlerinden birisi başta Dersim,Cumhuriyet öncesi ve Cumhuriyet dönemi yaşanmış acılar üzerine konuşulmuyor olunmasıdır.

Tez üç:Tarih üzerine niye konuşmalıyız?

Dört önemli nedenden dolayı tarihle yüzleşmek şarttır.Birinci neden,eğer tarihinizle yüzleşmezseniz,ülkenize demokrasi getiremezsiniz.Bu ülkede demokrasi yokluğunu Tayyip Erdoğan'da aramak kadar yanlış bir düşünce olamaz.Erdoğan gitse bile demokrasi gelmez.Bu ülkede demokrasi olmamasının en önemli nedeni,başta Dersim,tarihte yaşanmış katliamlar üzerine konuşulmuyor olmasıdır.Kim ki Dersim üzerine konuşmanın üstünü örter,bu ülkede demokrasi istemiyor,demektir.İkinci neden,eğer tarihinizle yüzleşemezseniz,insan haklarına saygı duyan bir rejim kuramazsınız.İnsana ve insan onuruna saygı duymayı öğrenemezsiniz.Her kitlesel katliam bir insan hakkı ihlâlidir,yaşama hakkına bir saldırıdır.Eğer siz geçmişteki insan hakları ihlâllerine tavır almazsanız,bugün insan onuruna saygı duyan bir rejim kuramazsanız.Genel kural şudur:Katliam yapabilmek için,öldürülen grup mensuplarının insan olmadıklarını söylemek,onların insanlık onurunu ayaklar altına almak zorundasınız.Yoksa öldüremezsiniz.Naziler,Yahudileri insan vücudundaki mikrop,bakteri olarak tanımladılar.İttihat ve Terakki Partisi,Ermenileri,Rumları ve Süryanileri vücuttaki hastalıklı tümör olarak tanımladı.Ruanda'da Hutular,Tutsileri hamamböcekleri olarak tanımladılar.Mikrobu,bakteriyi vücuttan temizlemek,tümörü kesip atmak,hamamböceğini ezmek kolaydır.

Kurbânlarınızdan insanlığı aldığınız zaman onları kolay öldürürsünüz.Ama geçmişte öldürdüklerinizin insan olduklarını kabul etmedikçe,onların onurlarına yönelik açık saldırıyı düzeltmedikçe,insan onuruna saygı duyan bir rejim kuramazsınız.Bu nedenle,Seyyid Rıza'nın mezârının bulunması,törelere uygun yeniden gömülmesi,Türkiye'de insan haklarına saygı duyan bir rejim kurmanın ana şartıdır.Tarihle yüzleşmenin üçüncü önemli nedeni,bunun toplumsal barış ve huzur için bir ön şart olmasıdır.

Her büyük katliam,büyük kuşku ve güvensizlik yaratır.Eğer geçmiş cinayetlerle yüzleşmezseniz,toplumun bağrına yerleşmiş bu kuşkuyu ve güvensizliği ortadan kaldıramazsınız.Kuşku ve güvensizliğin olduğu yerde ötekine saygı değil,nefret ve düşmânlık olur.Geçmiş cinayeti işleyenler,bugün imhâ ettikleri insanlardan geride kalanları,hâlâ aynı suçları işlemeye yatkın kişiler olarak görmeye devam ederler.Onlara göre,Ermeni geçmişte vatan haini idi,bugün de vatan hainliğine devam edecektir.Onun için Ermeni'ye karşı nefret duygusu yaymakta bir mahsur yoktur.Dersimli geçmişte eşkiyâ idi,o hâlde bugün de eşkiyâlığına devam edebilirler.Bu nedenle Dersim'in dağlarını bombalamakta,ormanlarını yakmakta bir mahsur yoktur.

Eğer tarih üzerine açık olarak konuşmaz üstünü örterseniz,kurbân edilen grubun mensupları başlarına aynı şeyin tekrar geleceğinden korkarlar.Ve aynı güvensizlik ve korku ile yaşamaya devam ederler.Bu da tarihle yüzleşmenin dördüncü önemli nedenidir.

İnkâr ve kabul edilmeyen her suç,onun potansiyel olarak yeniden işleneceği anlamına gelir.Devlet katliamı kabul etmezse,"ben bunu yeniden yapabilirim," demektedir.Tarihte işlenmiş bir suçu kabul etmezseniz,potansiyel olarak onu yeniden işleyebilirsiniz.Dersim insanının bugün bile hâlâ büyük bir güvensizlik içinde yaşıyor olmasının ana nedeni budur.Dersim insanının huzura ve güvene kavuşabilmesinin yolu,ona karşı işlenmiş suçları kabul etmekten geçer.

O hâlde ne yapmak gerekir?Eğer Türkiye'de demokrasi istiyorsak,insan haklarına saygı duyan bir rejim istiyorsak,toplumsal barış,huzur istiyorsak,ülkedeki kuşku ve güvensizlik ortamını ortadan kaldırmak istiyorsak Dersim üzerine konuşmak zorundayız.Dersim üzerine konuşmadıkça bunların hiçbirisi olmaz.

Tez dört:Dersim Katliamı'nı Cumhuriyet Halk Partisi örgütlemiş ve hayata geçirmiştir;bu cümle bu açıklıkta söylemedikçe bu ülkeye demokrasi ve barış gelmez.Cumhuriyet Halk Partisi'nin Dersim insanına özür borcu vardır.Bu cümle bu açıklıkta söylenmedikçe bu ülkede kuşku ortadan kalkmaz,güven tesis edilemez.Bugün Türkiye'de birçok insan,ağırlıklı olarak CHP'ne oy verdiği için,Dersim insanına "cellâdına aşık olma" eleştirisi yapıyor.Bence Dersim insanının "cellâdına aşık olduğu" tezi doğru değildir.Hattâ saçmadır.Dersim insanı,üzerine açık olarak konuşulmadığı için,başına benzeri bir felâketin gelebileceğinden korkuyor.Aşk değil korku sözkonusudur.Dersim insanı devletten korkmaktadır.Devlet de Dersim insanından kuşku duymaktadır.Türkiye'deki demokrasinin en temel problemi,devletle vatandaşı arasında kurulmuş korku ve güvensizlik çemberidir.Dersim bunun en sembolik örneğidir.Bu çemberin kırılması demokrasinin ön şartıdır.Ve korku-güvensizlik çemberini kıracak ilk adım,CHP'nin Dersim insanından özür dilemesi ile atılabilir.

Tez beş:Dersim Türkiye tarihinin onlarca karanlık olayından birisidir.Diğer karanlık olaylar bilinmeden,diğer karanlık olaylarla birlikte ele alınmadan ne Dersim'i anlayabiliriz ne de Dersim'i anlatabiliriz.Örneğin,asimilasyon birçok soykırımda son derece önemli bir silâhtır.Amerika'da Yerliler,Avusturalya'da Aborjinler,Nazi Almanya'sında Slavlar imhânın ötesinde asimilasyona da tâbi tutuldular.Katliamlardan hayatta kalan çocuklar ailelerinden kopartıldı.Zorla yetimhânelere,yatılı okullara dolduruldular ve egemen ülkenin diline,dinine göre eğitildiler.Yani bu insanların ana dilleri,kültürleri imhâ edildi.Türkiye'de de Ermeni'nin ve Dersimlinin başına aynı şeyler geldi.Fizikî olarak imhânın ötesinde, Dersim'in toplanan çocukları kültürel imhâya tâbi tutuldular.Dilleri ve kültürleri yok edildi.Sıdıka Avar bu kültürel soykırımın sembolik öğretmenlerinden birisidir ve ama Türkiye'nin CHP'lisi,solcusu uzun yıllar Sıdıka Avar'ı ideal Türk öğretmeni olarak göklere çıkardı.Sıdıka Avar'ın Dersimlilere yaptığını Halide Edip Ermenilere yaptı.Bugün Halide Edip hâlâ modern Türk kadınının sembolik ismi sayılıyor.

Tez altı:Eğer size yapılanlar üzerine konuşmazsanız,başına gelenler hakikat olmaktan çıkar;"asılsız iddia" sayılır.Bugün Dersim insanı hâlâ başına gelenin bir katliam olduğunu anlatabilmiş değildir.Bugün,başta Cumhuriyet Halk Partisi,hâlâ tüm Türkiye,Dersim'de yaşananları bir ayaklanma,bir başkaldırı olarak görmektedir.Bu bakışa göre,Dersim,feodal gericilik yuvası idi;Mustafa Kemal rejimi ise ilerici,devrimci ve modern idi.Dersim'de yaşanan feodal gericiliğin ezilmesiydi;bu da normaldi.Bu nedenle,Dersimlinin "ben katledildim" demesine inanılmıyor ve kuşku duyuluyor.Eğer Dersimlinin yaşadıkları,hakikat sayılmayıp,kabul edilmiyorsa,Dersimlinin anlattıkları sadece bir görüş düzeyine düşürülüp itibarsızlaştırılıyorsa;hakikati yüksek sesle haykırmaktan başka çare yoktur.Unutmayalım,Ermeni'ye yapılan,"asılsız soykırım iddiası" ile Dersimliye yapılan "asılsız katliam iddiası" arasında hiçbir fark yoktur.

Tez yedi:Bize yeni bir tarih anlatımı lâzım,başta Dersim,geçmişte yaşanmış katliamların merkezde olduğu bir tarih anlatımı lâzım.Ezberlediğimiz tarih anlayışı ile artık bugünü ve yarını kuramayız.Yeni tarih anlayışının merkezinde,geçmişte yaşanmış acılar olmalıdır.Yaşanmış acılar insanları birleştirir.Yaşanmış acı üzerine konuşmak,yas tutmak bizleri birarada tutar.Geçmişin acısı,yarınımızın çimentosu olur.Eğer bu topraklarda kardeşçe,barış içinde yaşamak istiyorsak,yaşanmış acıları konuşmak ve o acıların yasını tutmayı öğrenmek zorundayız.İntikamcı olmamanın,nefret duymamanın yolu,acıların kıymetini bilmekten geçer.Bu nedenle,Dersim'de imhâ edilenin kıymetini bilmek,saygı duymak,Türkiye demokrasisinin olmazsa olmaz şartıdır.Dersim soykırımının tanınması için uğraş vermek;Seyyid Rıza ve arkadaşlarının naaşlarının bulunmasını istemek,bilinen toplu mezâr yerlerinin açılarak,insanların nihâî istirahatlarını sağlayacakları biçimde törelere uygun tarzda defnedilmelerini sağlamak ve tüm Dersim kurbânları için anıt ve müze kurulması,bu ülkedeki toplumsal iyileşmenin ana şartıdır.Bu ülkeye,rahatın ve huzurun gelmesinin,kuşku ve güvensizliğin ortadan kalkmasının ana şarttır.

Tarihinde yaşadığı acıyı kuracağı yarının çimentosu yapmayı başaramayan toplumlar maalesef yok olmaya mahkûmdurlar...

*Prof.Dr.Taner Akçam,Dersim ve tarihle yüzleşmek,Gazete Duvar,15 Kasım 2020.

https://www.gazeteduvar.com.tr/dersim-ve-tarihle-yuzlesmek-haber-1504578

"Savaşa hazır olmalıyız"/Aleksandr Gelyevich Dugin*

Joe Biden'la birlikte gelen yeni dönemde ABD'nin izleyeceği politikalar merak konusu.Bir yandan iç karışıklıklarla uğraşan ABD,bir yandan küresel lider olma iddiasını sürdürebilecek mi?Tek kutuplu dünya hayalini sürdüren ABD yeni dönemde,çok-kutuplu bir dünyayı savunan Çin ve Rusya'ya karşı nasıl bir politika yürütecek?Bölge ülkeleri Amerika'nın saldırgan politikalarına karşı bir birlik oluşturur mu?Rusya'nın önde gelen siyâset bilimcilerinden,stratejist-yazar Aleksandr Gelyevich Dugin,tüm bu soruları Yön Radyo için yanıtladı.


-Önce ABD başkanlık seçimleri ile başlamak istiyorum.Eğer son dakika önemli bir sürpriz gelişme olmaz ise Biden kazandı.Biden'ın kazanması çok kutuplu bir dünya için ne anlama gelir?Özellikle de Çin ve Rusya açısından değerlendirmenizi isteriz.

"ABD seçimlerinde küreselciler tüm kirli yöntemleri kullandılar"

Biden'ın zaferi son dakikada ve oldukça ilginç bir noktada geldi.Seçimin sonuçlanmasının ardından gelen posta yoluyla kullanılan oylar ya da oy sayımında yaşananlar açısından ilginç.Bu bir seçim hilesi ve bu hile tüm dünyanın ve ABD halkının gözleri önünde gerçekleşti.Bu tüm demokratik prosedürün ihlâli anlamına geliyor.Burada olanlar sadece seçimlerle ilgili değildi,aslında daha çok bir tür devrimle ilgiliydi.ABD'nde anti-Trump bir devrimle ilgiliydi.Küreselciler,Beyaz Saray'a gitmek için tüm kirli yöntemleri kullandılar.Onlar bunu "normale dönüş" olarak adlandırıyor ama gerçekte olan şu:Küreselciler ve ABD halkının bir bölümünün gücü tekrar elinde toplaması için gereken sahtekârlığı tüm şiddetiyle gerçekleştirdi.Şu ân ABD tam anlamıyla bir sivil savaş var.Toplumun bir bölümü bu küreselci hedefleri paylaşıyor.Ancak diğer bölüm,-ki neredeyse ABD halkının yarısı- Trump tarafından temsil edilen ulusalcı programı benimsiyor.ABD toplumu radikal bir biçimde ikiye bölünmüş durumda ve bu taraflar bir savaş içinde.Bu ideolojik bir savaş.Bu iki tarafın,toplumun iki yarısının hiçbir ortak paydası yok artık.Burada Biden küreselcileri temsil ediyor.Diğer yarısı ise ulusalcı yönelimde ve bu değerler de Trumpizm'de temsil ediliyor.Bu içe doğru bir yarılma.Bu iki taraf her açıdan karşıt görüşte;iç politika,dış politika,sosyal politikalar ve değerler açısından tamamen farklılar.İki farklı yol var ve bunlar birbiriyle yarışıyor.Hattâ bunlar birbiriyle kavga içindeler.

"Biden'ın politikaları Çin ve Rusya'ya karşı savaş ilânı anlamına geliyor"

Biden'ın kazanması tek kutuplu dünya için bir can çekişme hâli.Biden çok-kutupluluğa karşı tek kutupluluğu kurtarmaya çalışacak.Bu savaş anlamına geliyor.Bu tüm bağımsız kutuplara karşı tekrar bir saldırı anlamı taşıyacak.Rusya'ya karşı...Biden Rusya'dan tam anlamıyla nefret ediyor,Rusya'yı ana düşmân olarak tarif etmişti.Bu küreselci programla Rusya arasında ciddi bir tartışma demek.Trump döneminde de ABD ile Rusya ilişkileri pek parlak değildi.Birçok konuda karşı karşıya gelinen ve tartışma yaratan nokta vardı.Ancak şimdi bu durum gerçek bir çatışma anlamına geliyor.Küresel olarak tüm politikalarda ciddi bir karşıtlık olacak.Çin için de aynı şey geçerli.Bazı uzmanların hatalı bir beklentisi var,Biden'ın ABD-Çin ilişkilerini iyileştireceği ve Trump tarafından başlatılan ticâret savaşının düzeleceği yönünde bir beklenti.Biden tek kutupluluğun son kalesi ve aynı ânda hem Rusya'ya hem de Çin'e karşı.Çin'e ABD'nin isteklerini empoze etmeye çalışacak.Bu bağımsız,çok-kutuplu,çok dengeli ve çok akıllı Çin politikaları için kabul edilemez.Bu bir savaş ilânı anlamına geliyor yani.Sadece Rusya için değil,Çin için de bu böyle.Trump'la karşılaştırıldığında Biden öncelikli olarak Rusya-karşıtı,sonra Çin-karşıtı bir politikacı olacak.Ama her ikisi de olacak her hâlükârda.Trump ise önce Çin-karşıtı,sonra Rusya-karşıtıydı.Aynı zamanda Biden Türkiye'den nefret ediyor.Biden,Trump'tan az olmamak kaydıyla İran'dan da nefret ediyor.Belki sadece başka gerekçelerle...Ama Türkiye,İran,Pakistan ve diğer İslâm ülkeleri hattâ Hindistan çok-kutupluluğa inanan toplumlar.Biden ise dediğim gibi çökmekte olan tek kutuplu dünyanın son çırpınışını temsil ediyor.O nedenle bu çok tehlikeli bir zafer.Meşrûlaştırılamaz bir zafer.ABD toplumunun içinde de.Çünkü orada da ciddi bir yarılma,ciddi bir savaş var.İki bambaşka yönelim var çünkü.İki ABD birbiriyle karşı karşıya gelmiş durumda.Bunlardan bir diğerine karşı,onun varolan çok-kutupluluğunu yok edecek şekilde kazanmış oldu.Bu ABD'lilere rağmen gerçekleşti.En tehlikeli olacak zaman dilimine,bir türbülansın içine girmiş olduk.Ortadoğu'da,Sovyet sonrası bölgede ve renkli devrimler bölgesinde en tehlikeli ve tehditkâr döneme girmiş olduk.Biden ABD içinde de renkli devrimleri Trump'a karşı kullanmaktan da çekinmedi.Bu duruma bakınca renkli devrimlerin Biden tarafından her yerde hiç çekinmeden kullanılacağını öngörebiliriz.Yani çok tehlikeli bir döneme "hoşgeldiniz" diyebilirim.

"Liberal değerler bitti ama bunu kabul edemiyorlar"

-Siz daha önce tek kutuplu dünyanın politik ve ideolojik krizinden de sık sık söz ettiniz.Bu yeni dünyada,bu kriz ne anlama gelecek?

Küreselciler dünyaya yön veremiyorlar artık.Liberal totaliterliğin radikal bir formunu öne çıkarıyorlar şu ân.LGBT üzerinden,ileri teknolojik sanallaştırma üzerinden,yapay zekâ üzerinden ve küresel aşılama üzerinden kendilerini dayatmaya çalışıyorlar.Dünya nüfusunu kontrol etmeye ve sadece tek bir düşünce yapısını empoze etmeye çalışıyorlar.Liberal olmakta özgürsünüz ancak liberal olmama özgürlüğünüz yok.İşte bu tam anlamıyla totaliterlik.Bunun yanında dünyada bambaşka değerlere ve bakış açılarına sahip ülkeler var.Rusya gibi,Türkiye gibi,Çin gibi,İran gibi,Afrika ülkeleri,İslâm ülkeleri,Latin Amerika ülkeleri gibi...Bunların hepsi açık toplum için ya da bu liberalizm için birer düşmân olarak ilân ediliyor.Bu da savaş anlamına geliyor.Küreselci ABD,kendi değerlerini empoze etmekte zorlanıyor;bunu başaramıyor.Artık kimse bu evrensel liberalizme inanmıyor.Yeni bir düşünce sistemi ortaya çıkıyor.Dünyaya yön veremiyorlar ama bunu kabul de edemiyorlar.Yeni bir çok-kutupluluğun ortaya çıkışını kabul edemiyorlar.Bu ciddi bir karşıtlık oluşturuyor;oldukça trajik bir tablo bu.ABD toplumu bile bu liberal yaklaşımı tamamıyla,bir sistem olarak kabul etmiyor.Toplumun yarısı buna karşı.Yani oldukça savunmasız bir durumdalar ama hâlen bu fanatik,terörist liberalizmi dayatma yaklaşımında ısrar ediyorlar.Dünyada herkes buna karşı duruyor.Tüm dünyaya hâkim olacak liberalizm hayali bitti,liberal değerler bitti,tek kutupluluk bitti.Dünya ölçeğinde hâkim olan liberal elit ise buna ikna olmuyor.İşte bu ciddi bir karşıtlık doğuruyor;bu ciddi bir gerginlik ve karmaşa ortamı getiriyor beraberinde.

"Ortadoğu'ya yeni bir müdahale bekliyorum"

-Biden ile birlikte Atlantikçilerin zafer kazandığını düşünecek olursak,bu ABD'ni artık Asya'da daha fazla göreceğimiz anlamına geliyor.Peki,buna karşı Asya'da;Rusya,Çin,İran belki de içinde Türkiye'nin yer alabileceği yeni birlikler ve ittifaklar oluşabilir mi?

Biden'lı ABD tek kutuplu dünyayı dayatmaya devam edecek;belki Avustralya,belki Japonya ve yine Hindistan'ı da yanına alarak.Hindistan henüz bu konuda net değil,tereddüt ediyor;çünkü kendi içinde buna karşı olan ve çok-kutupluluğu destekleyen ciddi bir güç var.Ancak Biden bu tek kutupluluk birliğini güçlendirmeye ve Atlantikçi hattı büyütmeye çalışacak.Bu Atlantikçi hatta karşı bir savunma oluşturmak;çok-kutuplu dünyayı savunan ülkeleri yan yana getirmek mantıklı olur elbette.Tüm farklara rağmen,çünkü örneğin İslâm ülkeleri,İran,Çin ve Rusya arasında büyük farklar var.Ancak birlikte hareket etmeye zorunluyuz.Bu Atlantikçi tek kutupluluğa karşı kendimizi ve farklılıklarımızı savunabilmek için özellikle buna zorunluyuz.Örneğin Biden'la birlikte Ortadoğu'ya yeni bir müdahale bekliyorum.Çünkü Biden Libya konusunda çevresini müdahaleye örgütlemek için çok çaba harcamıştı.Gaddafi'nin ölümü konusunda,petrol konusunda,Suriye'deki iç savaş konusunda çok istekliydi.Bu yaralı canavara karşı,bu tek kutupluluk saldırganına karşı kendimizi savunmak zorundayız.Aramızdaki tüm farklara rağmen...Liderlerimiz,Xi Jinping,Vladimir Vladimirovich Putin,Recep Tayyip Erdoğan,İran'ın İslâmî liderliği,Pakistan hükûmeti,İslâm ülkelerinin,Afrika ve Latin Amerika ülkelerinin liderleri bunu anlıyorlar bence.Kendi farklı kültürlerimizi ve toplumlarımızı tek kutupluluğa karşı çok-kutupluluğu savunmak için birlik olmak durumundayız.Bunun adına biz Avrasyacı ittifak diyoruz.Avrasyacılık çok-kutupluluk,Atlantikçilik ise tek kutupluluk demek.Biden bu çökmekte olan,can çekişen tek kutupluluğun saf bir örneği.Trump ise ABD kendi merkezî konumunu sağlama aldığı sürece bu çok-kutupluluğu kabul edebilirdi.Bunu görüş olarak desteklemese bile.Bu ideolojik bir savaş.Trump belki bu çerçeveye,büyük zorluklarla da olsa,yerleşebilirdi.Biden'ın totaliter kürselciliğiyle asla bu çok-kutuplu medeniyet fikrini kabul etmeyecek,bu imkânsız.

"Savaş kaçınılmaz"

Bu savaşa mahkûmuz.Tek kutuplu Atlantikçilik ve çok-kutuplu rejim önerisi arasında sürmekte olan savaş kaçınılmaz.Trump iktidara geldiğinde bir yazımda belirtmiştim,çok önemli bir teorik yazıydı o,"geleneksel jeopolitik çağı ölmüştür" demiştim orada.Trump'la birlikte artık Atlantikçiler ve Avrasyacılar ya da Kıtacılar arasındaki farklar artık yatay düzlemde olmaktan çıktı.Artık "Batı,Doğu'ya karşı" durumu yok.Yeni durum artık toplumları dikey olarak bölüyor.Yani artık ABD'nin de içinde Kıtacılar ve dünyanın başka bölgelerinde,Asya'da,Avrsaya'da,Çin'de,Rusya'da,Türkiye'de Atlantikçiler var.Her yerde liberal lobi var,tüm toplumlarda küreselcilerin liberal ağı bulunuyor,özellikle bu seçkinler arasında.Diğer tarafta ise doğalında Kıtacıların lehine olanlar var.Biden'la birlikte klâsik jeopolitik geri dönüyor.Umarım geri dönüş olacak bu.Trump Atlantikçileri kurtarmaya çalıştı.Aslında daha ziyade neo-conlara yakın Trump,kendi partisinin sol kanadına da değil.Bu ise gerçek emperyalizm.Ultra-liberal,saldırgan,Batı kapitalizmi.Şimdi ABD'nde kazanan bu.Yani dünya klâsik jeopolitiği dönüş yaşıyor.Deniz hattı,karaya karşı;deniz kuvvetleri kara kuvvetlerine karşı;Atlantikçilik Avrasyacılığa karşı.Fakat çok önemli bir farkla.Artık ABD halkının bizim tarafımızda olduğunu biliyoruz.Bu ABD'ne karşı bir savaş değil,çünkü ABD halkının bir bölümü bizim düşmânımıza karşı mücadele ediyor.Bu aynı zamanda iç düşmânlara sahip olduğumuz anlamına da geliyor.Atlantikçi liberal ağa karşı,Türkiye'de,Çin'de,İran'da,Rusya'da,her yerde çok uyanık olmamız gerekiyor artık.Çünkü bu asimetrik bir jeopolitik ve çok daha karmaşık bir jeopolitik anlamına geliyor,Trump'ın dönemine göre.

"Yan yana gelmemiz lâzım"

-ABD'nin Çin'e karşı bölgesel ittifaklarını geliştirme stratejisi ile -gerçi bunun bir oranda değişeceğini söylediniz ama- ABD;Avustralya,Hindistan ve Japonya'nın katılımıyla QUAD İttifakı adıyla bir birlik oluşturdu.Bu dörtlü "Malabar Deniz Tatbikatı" ismiyle son on yılın en önemli askerî faaliyetini tamamladı,bir süre önce.Siz bu tatbikatı nasıl değerlendiriyorsunuz.Bölgede yakın zamanda sıcak bir çatışma ortamı da olabilir mi?

Bunun Çin'in "Kuşak ve Yol Projesi"ne karşı yapıldığını düşünüyorum.Çünkü Çin,Avrasya'nın kıyı bölgesindeki politik etkisini artırmaya çalışıyor,öncelikle güney Avrasya'da.Ancak özellikle Xi Jinping,Vladimir Vladimirovich Putin'i "Kuşak ve Yol Projesi"ne dâhil olmaya çağırdığında,sınırları kuzey Avrasya'ya doğru genişletme adımı atmış oldu.Bu şekilde bir anlamda birleşik bir Avrasya inisiyatifine doğru çerçeveyi genişletmiş oldu.Şimdi artık savaşa hazır olmalıyız.Malabar 2020'nin bu anlama geldiğini düşünüyorum,hazırlanıyorlar.Aynısı Hong Kong ve Tayvan bölgesi için de geçerli.Oralarda dikkatli olmak gerekiyor.Çünkü Demokratların Çin ana karaya karşı Hong Kong'da bir renkli devrim başlatacaklarından eminim.Tayvan'ın Biden'ın ABD'sinden muazzam bir destek göreceğini düşünüyorum.Demek ki karşı karşıya gelişlere hazır olmalıyız.Çin bu karşı karşıya gelişe tek başına girmenin bedelini ödeyemez.Tek kutuplu dünya hâlâ çok güçlü.Yani o âna geldiğimizde Çin'i birlikte savunmak için yan yana gelmemiz gerekiyor;Rusya,Türkiye,İran...Günü geldiğinde Rusya da aynı Atlantikçiler tarafından tehdit edilecek,Rusya için de biraraya gelmemiz gerekiyor.Türkiye ve Erdoğan da aynı tehlikeyle,aynı tehditle karşı karşıya.Türkiye'yle,Erdoğan'la yan yana durmamız gerekiyor,Doğu Akdeniz'de.İran'a gelirsek,İran'a saldırı olduğunda birlikte İran'ı ve yayılmalarına karşı,savaşa karşı İran'ı savunmamız gerekiyor.Barışı,adâleti,özgürlüğü ve bağımsızlığı savunmak için,tüm insanlık adına...

-Sayın Profesör,son olarak eklemek istediğiniz bir şey var mı?

Sadece genel bir değerlendirme olur,o da şu:Bizim şu ân,yani Çin'den,Rusya'dan ve Türkiye'den entelektüellerimiz,stratejistlerimiz ve politikacılarımız daha çok ilişki içinde olmalı.Birbiriyle daha çok konuşmalı ve tartışmalı.Tüm dünyayı ilgilendiren konularda ya da bölgedeki pozisyonumuzu daha çok anlatmak zorundayız.Genel bir jeopolitik harita çıkarmamız gerekiyor.Bilgimizi,değerlendirmelerimizi paylaşmamız ya da birbirimizi düzeltmemiz gerekiyor.Sadece bir şeyleri deklare etmek için değil,birbirimizi duymak için de,dinlemek için de buna ihtiyâcımız var.Bunlar çok önemli ve kritik başlıklardı bunlar,size ve radyonuza teşekkür ederim...

*Aleksandr Gelyevich Dugin,"Savaşa hazır olmalıyız",Yön Radyo,Kasım 2020;Critürk,14 Kasım 2020.

http://www.criturk.com/haber/haber-lokasyon/alexander-gelyevich-dugin-savasa-hazir-olmaliyiz-175821

19 Ekim 2020 Pazartesi

Benim Ermenim.../Bekir Coşkun*

"Benim bir milyon Ermeni'nin ne olduğu konusuyla ilgili bilgim yok.Benim bir tek Ermenim var.

(...)

Annemiz öldükten sonra devlet memuru olan babam,atının arkasına beni ve kız kardeşimi alıp anneannemize götürdü.Urfa'ya yakın Tülmen'in bağları içindeki o büyük evde anneannemiz bizi çok sevdi.

Çocukluk anıları silinmiş olsa bile,onun bize çok özen gösterdiğini bilirim.

Anneannemiz o büyük evdeki teyzelerime,öbür kadınlara benzemezdi.

Uzun boyu,incecik bedeni,sarı saçları,çakır gözleri vardı.

Adı Ümmühan'dı.

Bütün aile ona saygı duyar,bütün aile onu severdi.Ona danışılır,görüşü alınırdı.Özellikle sert yapılı,otoriter ve çok okumuş babamın ona duyduğu güven ve saygı dikkatimi çekerdi.

Biz büyüdük.

Büyüdükçe onun asıl anneannemiz olmadığını,anneannemizin öldüğünü,onun sonradan oraya geldiğini öğrendik.

O bir Ermeni kızıydı.

Gerçek anneannemiz öldükten sonra dedem onu Fırat Havzası içinden Suriye'ye sevkedilen (Tehcir),yer yer yok olan Ermeni kafileleri içinden alıp evlenmişti.

Dedem,teyzelerim,yengelerim,kısaca herkes onu sevmiş,ailenin en büyüğü saymışlardı.

(...)

Biraz büyüdükten ve gerçeği öğrendikten sonra anneannemizin gözlerindeki o hüznü daha iyi anlamıştım.

Dimdik duran o güzel kadının,zaman zaman niye boynunu büktüğünü,beni ve küçük kız kardeşimi severken kimi zaman niçin gözlerinin buğulandığını,yüzünde asla gizleyemediği o kırgınlığı artık görmüştüm.

İşte benim Ermeni meselem.

Ermenilere neler yapıldığını,bu tartışmaların artık ne anlama geldiğini,gerçeğin ne olduğunu bilemem.

Ama anneannemizi,genç bir kızken kimin yurdundan-yuvasından ayırdığını bilmek isterim.

Gizlemek zorunda kaldığı acıları,belli etmek istemediği hasreti ve belki de her gece hepimizden sakladığı gözyaşları ile onu kimin-kimlerin bir sonsuz sürgüne mahkûm ettiğinin hesabını sormak isterim.

Bir milyonu bilemem,benim bir Ermenim var.

Çok sevdiğim o hüzünlü kadın.

Benim Ermenim!.."

***

Yazım[1] böyleydi.

Yayınlandığından bu yana 'Ermeni soyu','Ermeni d.lü' diye diye yediğim küfürleri bilemezsiniz...

Bir gazete yazısını ve içindeki insânî duyguları anlayamayan kafayla,1915'i dünyaya nasıl anlatacaksın?..

Cehâletin öyle geniş ki kardeşim...

Bütün suçları doldursalar olur...

1-Bekir Coşkun,Ermeni meselem...,Hürriyet,27 Eylül 2005. [https://www.hurriyet.com.tr/ermeni-meselem-353092]

*Bekir Coşkun,Benim Ermenim...,Sözcü,17 Nisan 2015.

https://www.sozcu.com.tr/2015/yazarlar/bekir-coskun/benim-ermenim-806184/

23 Eylül 2020 Çarşamba

Pablo Neruda çevirisinde "eksik" parça:Ermeni Katliamları/Serdar Korucu*

Nobel Edebiyât Ödülü sahibi Pablo Neruda,46 yıl önce,23 Eylül 1973'te öldü.Neruda'nın otobiyografisini kaleme aldığı kitabı 1975'te ilk kez Türkçe'ye çevrildi.Ancak çeviride bir eksik vardı.Ermeni Katliamları ile ilgili ifadeleri...

Pablo Neruda,gerçek adıyla Neftali Ricardo Reyes Basoalto,12 Temmuz 1904'te Şili'nin başkenti Santiago'nun güneyindeki Parral kasabasında doğdu.1924'te yayımladığı "Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı" kendisini bir ânda ülkesinin en ünlü şairi hâline getirdi.

Neruda şairliği ile dünyada şöhreti yakaladı ancak aynı zamanda önemli bir siyâsî aktivistti.İspanyol İç Savaşı döneminde binlerce Cumhuriyetçi mültecinin Şili'ye gitmesine yardım etti.Fransa'ya büyükelçi olarak atanmasıysa solcu Salvador Allende hükûmetinin döneminde gerçekleşecekti.Ünlü şair,yakın dostu olan Allende'nin hayatını kaybetmesine neden olan Augusto Pinochet darbesinden kısa süre sonra,23 Eylül 1973'te şüpheli bir şekilde öldü.

Ardında bıraktığı otobiyografik kitabı "Yaşadığımı İtiraf Ediyorum" ise kendisinin yıllar sonra "Şair,kahraman ve tecavüzcü" olarak anılmasına neden oldu.Çünkü kitabında Seylan/Sri Lanka'da yaşadığı dönemde bir ev işçisi kadına yönelik cinsel istismârını anlatıyordu.

Neruda'nın yıllar sonra tartışma yaratacak ve kendisine "tecavüzcü" denilmesine neden olacak satırları da,kitabın geri kalanı gibi Türkçe çevirilerinde yer alıyor.Fakat bir bölüm,1975'te Türkçe'ye kazandırılan baskılarda mevcut değil.O da Ermenistan ile ilgili olan bölüm.

Ermenistan'dan görülen Ararat

Neruda'nın 1957'de Sovyet Ermenistan'ına ziyareti Çin seyahatinden sonra gerçekleşecekti.İlk olarak Sovyet Rusya'nın güneyindeki,Abhazya'nın başkenti Sukhumi/Sohum'a giderek "Kafkasya'nın o eşsiz dağları"nı görecek olan şair,sonrasında Ermenistan'a geçiyordu.Onu burada da etkileyecek olan bir dağdı.Türkiye Cumhuriyeti sınırlarında kalsa da Ermenistan'dan görülen Ararat.

İlk iki baskısını,1975 ve 1976'da Altın Kitaplar Yayınevi'nden yapan Türkçe çevirisinde,Pablo Neruda'nın ilk karşılaşması şöyle aktarılmakta:"Çalışkan insanların yaşadığı topraklara uçtuk.Ermenistan'dayız.Uzaklarda güneyde,karlarla kaplı [Ağrı Dağı]'nı görüyoruz.İncil'e göre dünyâdaki hayatın devamını sağlayan Nuh,gemisi ile burada karaya oturmuştur.Kayalık ve volkanik topraklarda Ermeniler yüzyıllarca çalışıp çabalıyarak bugünkü kültür ve hayat düzeyine ulaşmışlardır."

Her ne kadar Neruda,eserin orijinalinde "Ararat" dese de çeviri "Ağrı" olarak geçmekte üstelik eksik bir şekilde.Çünkü orijinal metinde Ararat anlatılırken şu ifadelerle okuyucuya tanıtılmakta:

"Çok uzakta,güneye doğru,Ararat Dağı'nın karlı zirvesi,Ermenistan'ın tarihi üzerinde yükselir.Burası,İncil'e göre,dünyâdaki hayatın devamını sağlamak için,Nuh'un gemisinin karaya oturduğu yer.Zorlu bir çaba,zirâ Ermenistan toprakları kayalık ve volkanik.Ermeniler bu toprakları anlatılmamış bir fedakârlıkla işlediler ve ulusal kültürlerini antik dünyâdaki en yüksek yerlere taşıdılar."

Satırlar ortadan kayboluyor

İlginç bir şekilde son satır,yani Ermenilerin çabalarıyla kültürlerini yükselttikleri bölüm hem eksik çevriliyor,hem de sonraki Alan Yayıncılık'taki gibi baskılarda (ikinci baskı 1990) bu satır da ortadan kayboluyor.Bundan sonraysa Türkçe çeviri şöyle devam ediyor:"Ermenistan'da içinde beşbin insanın çalıştığı dokuma fabrikalarını dolaştım,muazzam sulama düzenlerini,enerji tesislerini ve büyük fabrikaları gördüm." Hâlbuki eserin orijinalinde tam da bu iki bölüm arasında Pablo Neruda,Ermeni Katliamları'na atıfta bulunmakta.Her nedense kitabın Türkçe çevirisinde bu bölüm bulunmamakta:

"Sosyalist toplum,bu soylu,şehit edilmiş millete olağanüstü bir gelişme ve bereket getirdi.Yüzyıllarca,Türk işgâlciler Ermenileri katlettiler ya da köleleştirdiler.Yaylalar üzerindeki her taş,manastırlardaki her tuğlada bir damla Ermeni kanı var.Bu ülkenin sosyalist rönesansı bir mucizeydi ve Sovyet emperyalizmi diye inançsızca konuşanların söylediklerinin yanlış olduğunu ispâtladı."

Geri kalan metindeyse Pablo Neruda'nın Ermenistan'ı övdüğü satırlar "küçük değişiklikler" ile ortadan kaldırılacaktı.Tıpkı "Yanardağ küllerinin üzerine kurulmuş Yerevan kenti,pembe bir gül kadar güzel" demesine Türkçe baskıda müsaade edilip Neruda'nın Yerevan'a dair "en güzel şehirlerden biri" olduğu ifadesinin yer almaması gibi...

*Serdar Korucu,Pablo Neruda çevirisinde "eksik" parça:Ermeni Katliamları,Biamag,21 Eylül 2019.

http://m.bianet.org/4/141/213296-pablo-neruda-cevirisinde-eksik-parca-ermeni-katliamlari

22 Eylül 2020 Salı

Ayasofya tartışmaları,yeni Cumhuriyet,Hrant Dink ve Tahir Elçi/Prof.Dr.Taner Akçam*

Ayasofya örneğinde de yaşanan aslında bir Cumhuriyet krizidir.Yeni bir Cumhuriyet'e duyulan ihtiyâcın sancılarıdır yaşanan.Öyle gözüküyor ki,Erdoğan-Bahçeli koalisyonu dışında Cumhuriyet krizine açık ve net cevap verebilen bir politik çevre yoktur.Rejimin Ayasofya atağı,bir "çaresizlik" değil,kurulmakta olan yeni Cumhuriyet rejiminin kodlarının bir parçasıdır ve bize yıkıcı geleneğin devam edeceğini müjdeler gibidir...

Ayasofya'nın camiye döndürülmesini simgeleyen üç olgu çok önemli idi:Bir grup insanın "Allah-u Ekber" nidalarıyla tekbir çekerek Ayasofya'ya koşması,Diyanet İşleri Başkanı'nın Cuma hutbesi için elinde kılıçla minbere çıkması ve Cumhurbaşkanı'nın Kur'an okuması...

Tayyip Erdoğan'ın inşâ sürecinde olduğu yeni Cumhuriyet'in simgeleridir bunlar.Ve tarihimizdeki çok önemli bir geleneği temsil ederler.

Osmanlı'dan Türkiye'ye,kendisi gibi olmayana yaşam hakkı tanımayacağını ve yapılan her şeyin "kılıç hakkı" olduğunu savunan bir gelenektir bu.Yıkımı ve imhâyı esas alan bu geleneğin kurbânlarından olan Süryanilerin kendilerine yapılanı "Seyfo/Kılıç" olarak tanımlamaları bu bakımdan çok anlamlıdır.Ayasofya'da minbere çıkan bu kılıçtır.

Özellikle Tanzimat sonrası,kendi nüfusunun yüzde 30'una yakınını (Hristiyanları) yok eden bu imhâ siyâseti Cumhuriyet döneminde kaldıkları kadarıyla Hristiyanları,Yahudileri,Dersimlileri dâhil Kürtleri ve Alevileri hedef alarak devam etti.

Ne Cumhuriyet'in kurucuları ne de buna muhalefet olarak oluşan çevreler bu "imhâ ve yıkım" siyâseti ile yüzleştiler.Bunun nedeni Osmanlı'nın yıkımı ve Cumhuriyet'in kuruluş kodlarında gizlidir.

Savaş ve takip eden yenilgi her ulus için bir aşağılanma ve küçük düşürülmedir.Ortada yıkılmış ve yaralanmış bir ulusal onur vardır.Savaşlardan yenilgi ile çıkan her ulus,ilk iş olarak yıkılmış onurunu tamire soyunur.

Bu nedenle,yapılan işlerin başında savaşın ve yenilginin sorumlularının yargılanma ve cezâlandırılmasının gelmesi bir tesâdüf değildir.Osmanlı'nın çıkışında da böyle bir sürece girilmişti ama bu çok kısa sürdü ve yapılmadı bile...

Yaralanmış Türk onurunun tamiri,savaş ve yıkım suçları yargılamaları ile değil,Türk Kurtuluş Savaşı'nca yerine getirildi.

Kafamıza kazımamız gereken gerçek şudur:Türk Kurtuluş Savaşı,yaralanmış ve zedelenmiş Türk onuruna sürülmüş bir merhem gibidir ama yıkıcılık ve imhâ ile yüzleşmeyi engellemiştir.

Almanya ile Türkiye arasındaki büyük fark budur.Almanya,yaralanmış ulusal onurun tamirini tarihi ile yüzleşerek,savaş ve yıkımın sorumlularını yargılayarak yaptı.Almanlar,kendilerini yeniden tanımlamak anlamına gelen yeni devletlerini,Nürnberg Nazi yargılamaları üzerine kurdular.

Türkler ise,yaralanmış onurlarının tamirini Türk Kurtuluş Savaşı ile yaptıkları için imhâ-yıkım geleneği ile yüzleşmediler ve çok sınırlı olarak başlamış bu sürecin üstünü örttüler ve unuttular.

Bu nedenle,yeni Cumhuriyet ve onun ideolojisi Kemalizm'in,Osmanlı'dan gelen imhâ-yıkım geleneğinin koltuk değneği görevini üstlenmesi bir tesâdüf değildi,tıpkı bugün Erdoğan'ın yeni Cumhuriyeti'nin de bu ittifakın üzerine oturmasının bir tesâdüf olmaması gibi...

Ayasofya etrafında yapılan tartışmaları bu çerçevede okumakta ve anlamakta fayda var.CHP'nin ve mevcut muhalefet partilerinin Ayasofya konusunda,"aman çatışma yaratmayalım" iddiası ile sessiz kalmaları tesâdüf değildir.

Aslında bu durum,Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçişte kurulmuş adı konmamış sessiz bir koalisyonun varlığına işaret eder.

Ayasofya örneğinde de yaşanan aslında bir Cumhuriyet krizidir.Yeni bir Cumhuriyet'e duyulan ihtiyâcın sancılarıdır yaşanan.

Öyle gözüküyor ki,Erdoğan-Bahçeli koalisyonu dışında Cumhuriyet krizine açık ve net cevap verebilen bir politik çevre yoktur.Rejimin Ayasofya atağı,bir "çaresizlik" değil,kurulmakta olan yeni Cumhuriyet rejiminin kodlarının bir parçasıdır ve bize yıkıcı geleneğin devam edeceğini müjdeler gibidir...

Altını tekrar tekrar çizmek gerekir:Erdoğan-Bahçeli (Perinçek) koalisyonunun yeni Cumhuriyeti,Osmanlı-Türk yıkıcı-imhâ geleneği üzerine inşâ edilmektedir.Ayasofya'da ifade bulan "fetih ve kılıç" bu yıkıcılığın sembolleri sayılmalıdır.

Muhalefetin,bu kodlara açıktan tavır alamaması ise,ayrı bir Cumhuriyet vizyonuna sahip olmadıklarını gösterir.1934 yılında camiyi müzeye çeviren kararı bile savunamamış olmaları bu çaresizliğin göstergesi olarak okunmalıdır.

Korkarım ki,nasıl ki Kurtuluş Savaşı,Osmanlı-Türk geleneğinin yıkıcı zihniyetine sürülen bir merhem olmuştur,gerekçesi ne olursa olsun,bu "fetih ve kılıç" sembollerine karşı çıkmayarak,mevcut muhalefet de Erdoğan-Bahçeli koalisyonuna egemen olan zihniyete merhem olma rolünü üstlenecektir.

Hrant Dink,Tahir Elçi ve yeni Cumhuriyet

Erdoğan-Bahçeli-Perinçek'in "imhâcı gelenek" üzerine inşâ ettikleri bu Cumhuriyet'e karşı çıkabilmek,"merhem görevi görmeyecek",yeni bir Cumhuriyet vizyonuna sahip olmakla mümkündür.Kurtuluş Savaşı ve onun kurucuları üstüne inşâ edilmiş bir Cumhuriyet vizyonu ile Erdoğan-Bahçeli-Perinçek Cumhuriyeti'ne karşı tavır alınamaz.Ancak merhem olunur.Muhalefetin yetmezliği buradadır.

Bizim,Kurtuluş Savaşı ve onu önderleri tanımlanmış bir Cumhuriyet'in ötesinde yeni bir Cumhuriyet'e ve onun yeni kurucularına ihtiyâcımız var.

Amerika'da,George Floyd'un öldürülmesi ile birlikte çok ciddi bir "kurucu babalar" tartışması başladı.Sivil Haklar Hareketi'nin önderi John Lewis'in vefât etmesiyle yeni bir ivme kazanan bu tartışmanın merkezinde şu fikir yatıyor:Eğer Amerika'da bugün ırkçılık ve ayrımcılık bu denli güçlü ise,bunun en önemli nedeni,bu ülkenin kurucu babaları olarak sadece ilk kuşak kurucuların sayılmasıdır.Oysa,onların kurduğu ırkçı ve ayrımcı bir rejimdi.

Bugünkü Amerika ise büyük ölçüde,sivil haklar hareketinin verdiği mücadele ile kurulmuştur.Bu nedenle,ABD için demokratik bir gelecek isteniyorsa,artık Martin Luther King,John Lewis gibi isimlerin de kurucu babalar arasında sayılmaları gerekir,diyorlar.

Eğer bu isimler kurucu babalar olarak kabul edilmezlerse demokratik gelecek kurulamaz.Çünkü,demokratik bir gelecek,demokratik bir toplum onun kurucularının da yeniden tanımlanması ile mümkündür.

Bizde ki durum da budur.Bize de Erdoğan-Bahçeli-Perinçek koalisyonunun karanlık ve yıkıcı cumhuriyetlerine karşı,tarihindeki yıkıcılıklarla açıktan yüzleşmeyi başaran,demokratik ve eşitlikçi bir Cumhuriyet gerekiyor.

Ve bu Cumhuriyet için yeni kurucuların zorunlu olduğunu görmek gerekiyor.

Bizim de Amerikan Sivil Haklar Hareketi'nin önderlerine benzer,hayatlarını kaybetmiş insanlarımız vardır.

Hrant Dink ve Tahir Elçi bu yeni Cumhuriyet'in kurucularının en sembol isimleridir.

Ermeni ve Kürt kökenleri ile bu iki kurucu bize,Erdoğan-Bahçeli-Perinçek'te ifadesini bulan yıkıcı geleneğin neleri yok etmiş ve etmekte olduğunu ve bu toplumdaki kurucu misyonun hedeflerini gösterir.

Büyük bir gelecek ve yeni bir Cumhuriyet,eğer yaralanmış bir onurun üstüne merhem sürmek anlamına geliyorsa,bu merhem,sadece geçmişin Kurtuluş Savaşı ve onun kurucularından ibâret olamaz.Bu toplumun en çok ihtiyâç duyduğu şey,yüz yılı aşkın yaşadığımız yıkımları ve acıları iyileştirecek bir merhemdir.Bu da tarihte yaşanmış ve yaşanmakta olan yıkıcılıklarla yüzleşmekle mümkündür.Bunun için yeni Cumhuriyet anlayışına uygun yeni kuruculara ihtiyâcımız var.

Hrant Dink ve Tahir Elçi,"imhâ ve yıkım" geleneğine ve Ayasofya'ya çıkan kılıca verilecek en açık cevaptır.Onlar gelecek Cumhuriyetimizin sembolleri ve kurucu babalarıdır...

*Prof.Dr.Taner Akçam,Ayasofya tartışmaları,yeni Cumhuriyet,Hrant Dink ve Tahir Elçi,Gazete Duvar,4 Ağustos 2020.

https://www.gazeteduvar.com.tr/konuk-yazar/2020/08/04/ayasofya-tartismalari-yeni-cumhuriyet-hrant-dink-ve-tahir-elci/

"ABD Ortadoğu'da tehlikeli bir oyun oynuyor"/Sergey Viktorovich Lavrov*

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Viktorovich Lavrov,Sputnik'e verdiği röportajda gündeme ilişkin değerlendirmelerde bulundu.Lavrov,"ABD'nin kendini insanlığın geleceğini belirleyen ülke olarak konumlandırma çabaları iyi sonuçlanmayacak" dedi ve "ABD Ortadoğu'da tehlikeli bir oyun oynuyor" açıklamasında bulundu.

Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Viktorovich Lavrov,Sputnik'e açıklamasında,ABD'ndeki iç siyâsî mücadelenin özelliklerini,ABD ve Avrupa Birliği'nin (AB) son zamanlar sıkça başvurduğu yaptırımları,Rusya'nın Aleksey Navalny olayındaki duruşunu ve Belarus'ta yaşananları değerlendirdi.Lavrov ayrıca Batılı ülkelerin İkinci Dünya Savaşı tarihini ve Sovyetler Birliği'nin bu savaştaki rolünü yeniden yazma girişimlerine değindi.

-Sohbetimize Rus-Amerikan ilişkileriyle başlamak isterdik.Eğer bir sakıncası yoksa,ABD'nde iki ay gibi kısa bir süre sonra yapılacak seçimlerle ilgili bir soru.ABD eliti,hangi partiye üye olduğundan bağımsız olarak,sıklıkla ülkelerinin mutlak bir küresel lider olarak özel rolünden bahsetmektedir.Bu iç gündemin ABD'nin dış politikası,müttefikleri ve ortaklarıyla ilişkileri ve Rusya ile ilişkileri üzerindeki etkisi ne kadar güçlü?Sizce,ABD'nin seçkin olduğu ilkesi uluslararası süreçleri nasıl etkiliyor?

Bu konuda muhtemelen herkes artık kendisi için bir sonuç çıkarmıştır.ABD'ndeki iç siyâsî mücadeleyi yakından ve profesyonel olarak takip edenleri kastediyorum.İç siyâsî mücadele her zaman Cumhuriyetçiler ve Demokratlar için sergiledikleri duruşun sebebi olmuştur.Şimdi gözlemlediklerimiz de istisna değil.Önemli olan enformasyon,söylem,polemik alanında rakiplerinizi alt etmeye yarayacak olabildiğince çok argüman toplamak.Çok yakında Demokrat ve Cumhuriyetçi partilerin başkan adayları arasında tartışma programları düzenlenecek.Rusya konusu,artık klişe hâline gelen Rusya'nın ABD'nin iç meselelerine müdahalesi iddiaları artık hâkim yerlerden birini işgâl ediyor.Gerçi son haftalarda,hattâ birkaç aydır,yerimizi Çin almış durumda.ABD'nde bazı felâket süreçlerinin meydana gelmesi için her şeyi yapmaya çalışan düşmânlar sıralandığında Çin onurlu ilk sırada yer alıyor.Biz büyük ölçüde son yıllarda buna artık alıştık.Bu,mevcut idâre döneminde değil,Obama idâresi döneminde başladı.Rusya yönetiminin bilinçli olarak Moskova-Washington ilişkilerini bozmaya yönelik politika uyguladığını ileri süren Obama'ydı.Obama ayrıca Rusya'nın 2016 seçimlerine müdahale ettiğini dile getirmiş,bu bahaneyle emsali görülmemiş yaptırımlar getirmişti.Buna,ABD'ndeki Rusya mâl varlığının gasbedilmesi,onlarca diplomatımızın aileleriyle birlikte sınır-dışı edilmesi ve birçok başka eylem de dâhil.ABD'nin seçkin olması,Demokratlar ve Cumhuriyetçilerin,ABD'ndeki tüm politik akımların aynı derecede katıldığı bir tez.Bir ülkenin kendini tüm insanlığın geleceğini belirleme hakkına sahip,kesinlikle hiçbir günâhı olmayan ve tarihi herkesten daha iyi bilen ve anlayan ülke olarak konumlandırmasının iyi sonuçlanmayacağını defalarca dile getirdik.Bu nedenle,her bir ülke ve her bir iç siyâsî sürece yönelik olan yaklaşımımızda olduğu gibi bunun ABD'nin iç meselesi olduğunu tekrar teyit ediyoruz.

"ABD'ne ters düşen bir şeyler söyleyenlere karşı hiçbir utanç duymadan yasa-dışı yaptırımlar uygulanması üzücü"

Kendi iç meselelerine,aslında uluslararası arenadaki gerçek durumu yansıtmayan çok fazla söylem karıştırmaları üzücü.Bu seçim yarışında olabildiğince çok puan alabilmek amacıyla,uluslararası arenada ABD'ne ters düşen bir şeyler söyleyenlere karşı hiçbir şüphe veya utanç duymadan,haklı ve haksız yere yasa-dışı yaptırımlar uygulanması da üzücü.Ve mevcut yönetimde gelişen bu yaptırım içgüdüsü,ama tekrar ediyorum Obama da bunu aktif olarak kullanırdı,maalesef Avrupa kıtasına da bulaşmış durumda.Avrupa Birliği de giderek daha fazla yaptırım sopasına başvuruyor.Bu nedenle vardığım sonuç çok basit,her bir ülkede seçimle yönetime gelen her bir hükûmetle çalışmaya hazırız,bu ABD için de geçerli.Ama ABD ile,onları ilgilendiren konuları,sadece ve sadece eşit haklar,karşılıklı çıkarlar,çıkar dengesi arayışı temelinde konuşacağız.Bizimle ültimatom diliyle konuşmak anlamsız ve faydasız.Bunu anlamayan varsa hiçbir işe yaramayan politikacılardır.

-Yaptırım baskısından bahsettiniz,çoğu durumda bu baskı siyâsî çevrelerin değil medyanın girişimi üzerine başlıyor.ABD,İngiltere ve Avrupa'da bu oldukça sıkça görülen bir durum.Amerikan basını Rusya'yı Afganistan'daki ABD askerlerine karşı Taliban ile anlaşma yapmakla suçladı.İngiltere Dışişleri,Rusya'nın büyük ihtimâlle 2019 parlamento seçimlerine müdahale ettiğini ileri sürdü.Avrupa Birliği ülkeleri bu hafta,insan haklarının ihlâl edildiği iddiasıyla Rusya'ya yeni yaptırım paketini görüşüyor.Bu yaklaşımın,Moskova'yı şeytanlaştırma politikasının bir şekilde değişme ya da tam tersine güçlenme ihtimâli var mı?

Henüz bu politikanın değişeceğine dair hiçbir işaret görmüyoruz.Maalesef bu yaptırım kaşıntısı giderek artıyor.Son örneklerden,Belarus'ta yaşananlardan dolayı bizi cezâlandırmak istiyorlar.Ayrıca Navalny olayından dolayı da bizi cezâlandırmak istiyorlar,oysa Avrupa Adlî Yardım Konvansiyonu kapsamındaki yükümlülükleri yerine getirerek Rusya Başsavcılığı'nın resmî başvurusuna karşılık vermeyi kesinlikle reddediyorlar.Bahaneler de tamamen uyduruk.Almanya,"Size hiçbir şey söyleyemeyiz,Kimyasal Silâhların Yasaklanması Örgütü'ne (OPCW) gidin" diyor.Oraya birkaç kez gittik,onlar da "Berlin'e gidin" diyorlar.Şöyle bir atasözü vardır,"Ivan Pyotr'ı işaret ediyor,Pyotr Ivan'ı".Batılı partnerler de hukûkî yaklaşımlarımıza bu tarzda karşılık veriyor ve yüksek sesle,"zehirlenme tespit edildi,Rusya dışında bunu kimse yapamazdı,itiraf edin" diyor.Aynısını daha önce Skripaller olayında yaşadık.Ve şundan eminim ki,Navalny olayı olmasaydı,başka bir şey uydururlardı.

"Bizi Taliban'a destek vermekle suçlamak tamamen haydutça"

Şu aşamada her şey,Rusya-Avrupa Birliği ilişkilerini mümkün olduğunca zayıflatma amacı etrafında dönüyor.Avrupa Birliği'nde,bunu anlayan ülkeler var,ama konsensüs,sözde dayanışma ilkesi uygulanmaya devam ediyor.Rus-karşıtı agresif azınlığı temsil eden ülkeler bu ilkeyi kaba bir şekilde istismâr ediyor.Hâlihazırda,Avrupa Birliği Komisyonu Başkanı'nın raporundan anladığım kadarıyla,Avrupa Birliği bazı kararları konsensüs değil,oylama temelinde alma olasılığını görüşüyor.Bu ilginç olacak,çünkü hangi ülkelerin uluslararası hukûku kötüye kullandığını,hangi ülkelerin de pragmatizm ve gerçekçiliğe dayalı düşünceli,ölçülü,dengeli politika uyguladığını göreceğiz.Taliban'a,ABD askerlerine saldırmaları için para teklif ettiğimiz iddialarına gelince,Taliban kesinlikle sadece kendi çıkarları ve kendi inançlarına göre hareket ediyor ve bizi,bu tür şeyler yapmakla suçlamak tamamen haydutça.Bunun ABD'li yetkililer için bile yakışıksız olduğunu düşünüyorum.Bu arada,Pentagon bu uydurmaları doğrulayacak hiçbir delil bulmadığından bu iddiayı reddetti.Taliban da bunun kesinlikle yalan olduğunu açıkladı.Biz,Amerikalılara ve İngilizlere defalarca şunu söyledik:"Eğer bir şikâyetiniz varsa lütfen gelin gerçeklere dayanan profesyonel diplomatik diyalog gerçekleştirelim."

"Bir gün gelecek,Navalny ile ilgili delil sunmak zorunda kalacaklar"

Rex Tillerson,ABD Dışişleri Bakanı iken,ellerinde Rusya'nın Amerikan seçimlerine karıştığına dair reddedilemez delillerin olduğunu açıklamıştı.Ben üşenmedim ve ona şunu sordum:"Eğer reddedilemez delilleriniz varsa bizimle paylaşır mısınız?Biz kendimiz de bunu çözmekle ilgileniyoruz,zirâ bize iftira atılması kesinlikle çıkarımıza değil".Bana ne dedi,biliyor musunuz?Bana,"Sergey,sana hiçbir şey vermem.Tüm bunları organize eden gizli servisleriniz her şeyi çok iyi biliyor.Onlara sorun,onlar sana her şeyi anlatır".İşte ülkelerimiz arasındaki ilişkilerde neredeyse ana konu hâline gelen bir konuda yapılan sohbet.Bir gün gelecek bu konuda,Navalny ile ilgili durumda,Salisbury'deki zehirlenme olayında,somut soruları cevaplamak,delilleri sunmak zorunda olacaklar.Salisbury'ye gelince,bu olayın başladığı ve bize Novichok maddesinin tek üreticisi yaftasının yapıştırıldığı iki yıl önce,açık erişimde olan gerekçeli deliller sunduk.Bu deliller,birkaç Batı ülkesinin Novichok grubundan maddeler geliştirdiğini gösteriyor.ABD'nde de bu maddelerin patenti alınmıştı,bu gruptan askerî amaçlı maddeler için onlarca patent verilmişti.Bu türden çalışmaların yapıldığı ülkeler arasında İsveç'i de andık.İki yıl önce bize şunu söylediler:"Bu ne cüret,bizi bu ülkeler arasında anamazsınız,biz hiçbir zaman Novichok ile ilgili çalışmalarda bulunmadık."

Oysa şimdi bildiğiniz gibi Almanlar,vardıkları sonuçları doğrulamaları için Fransa'nın yanında İsveç'e başvurdu.İsveç de Almanya Savunma Bakanlığı laboratuvarının bu maddenin Novichok olduğu yönündeki sonucu doğruladığını açıkladı.İki yıl önce İsveç'in,bunun Novichok olup olmadığını belirleme yetkinliği yokken,iki yıl sonra bu yetkinlik ortaya çıktıysa demek ki bir şeyler oldu.Ve İsveç'e Novichok'tan anlama imkânı sunan bir şeyler olduysa buna,potansiyel olarak Kimyasal Silâhların Yasaklanması Antlaşması'nın kaba bir şekilde ihlâl edilmesi gözüyle bakılmalı.Bu cevabının sonunda şunu söylemek istiyorum,biz herkesle konuşmaya hazırız,ama hiçbir delil sunmadan bizi kendimizi savunmaya zorlamasınlar.Somut,net bir şekilde ifade edilen tedirginlikler temelinde biz her zaman profesyonel sohbete hazırız.

-Batılı ortaklarımızla gündemdeki haberlerle ilgili yaşadığımız görüş ayrılıklarına ek olarak,tarihin yorumlanması ile ilgili onlara katılmadığımız şeyler ortaya çıkıyor.Şu ânda ABD'nde meydana gelen kitlesel protesto ve gösteriler daha radikal olaylara yol açmış durumda.ABD ve dünyâ tarih ve kültürünün küçük olmayan bir kısmı gözden geçiriliyor,anıtlar yıkılıyor,bazı olaylar yeniden yazılıyor.Bunun içinde,İkinci Dünya Savaşı ve Sovyetler Birliği'nin bu savaştaki rolüne yönelik girişimler devam ediyor.Sizce tarihi gözden geçirme çabaları ABD ve genel olarak tüm dünya için ne gibi sonuçlar doğurabilir?

Kesinlikle haklısınız.Şu ânda bu alanda,dünyâ tarihi ve Avrupa tarihi alanında yaşananlar bizi çok endişelendiriyor.İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Birleşmiş Milletler şeklinde oluşan uluslararası hukûkun modern temellerini gözden geçirme amacını taşıyan tarihî bir saldırganlık gözlemleniyor.Bu temelleri yıkmaya çalışıyorlar.Her şeyden önce Sovyetler Birliği ile Nazi Almanya'sını,saldırganları ve saldırganları yenenleri,Avrupa'yı köleleştirmeye ve kıtamızın çoğu halklarını köle yapmaya çalışanları yenenleri aynı seviyeye getirme girişimi olan argümanlara başvuruyorlar.İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından Hitler Almanya'sından çok Sovyetler Birliği'nin sorumlu olduğunu açık bir şekilde ifade ederek bize hakaret ediyorlar.Bununla birlikte konunun asıl tarafı sessizce halının altına süpürülüyor:1938'de her şeyin nasıl başladığı,başta Fransa ve İngiltere olmak üzere Batılı ülkelerin nasıl Hitler'i yatıştırma politikası uyguladığı.Bunu uzun konuşmaya gerek yok,her şey artık söylendi,Rusya Devlet Başkanı Vladimir Vladimirovich Putin'in özet yazısında da belge ve evrâka dayanan tüm anahtar argümanlarımız yer alıyor,İkinci Dünya Savaşı'nın sonuçlarını baltalamaya yönelik girişimlerin yararsızlığını,verimsizliğini ve yıkıcı doğasını ikna edici bir şekilde gösteriyor.Bu arada,dünyâ topluluğunun ezici bir bölümü bizi destekliyor.

"Nazizm'e ilişkin her yıl sunduğumuz tasarıya yalnızca ABD ile Ukrayna karşı çıkıyor"

Her yıl Birleşmiş Milletler Genel Kurulu toplantısında,Nazizm'in kahramanlaştırılmasının kabul edilemez olduğu yönünde tasarı sunuyoruz.Bu tasarıya sadece iki ülke,ABD ve Ukrayna karşı çıkıyor,Avrupa Birliği ise maalesef çekinser oy kullanıyor.Avrupa ülkelerinin bize anlattığına göre,öncelikle Baltık ülkeleri bu tasarıya destek verilmemesini talep ettiği için çekinser oy kullanılıyor.Ama suçlu,davranışlarıyla kendini açığa çıkarır.Bu tasarıda hiçbir ülkenin,hiçbir hükûmetin adı geçmiyor,sadece tüm dünyâ topluluğuna Nazizm'i kahramanlaştırma çabalarına,anıtlarla mücadeleye izin verilmemesi çağrısı yapılıyor.Ama demek ki,Avrupa Birliği'nden bu ikinci dibi olmayan,tamamen açık ve net tasarıya destek vermemesini talep eden ülkeler bu ilkelere katılamayacaklarını hissediyor.Gerçekten de öyle,bu ülkelerde Nazi yürüyüşleri görüyoruz,anıtları yıktıklarını görüyoruz,bunda öncelikle Polonyalı komşularımız çok aktif.Bir de Çekya'da benzer süreçler yaşandı.Bu kabul edilemez.Tüm bunlar Birleşmiş Milletler Antlaşması'nda belirtilen İkinci Dünya Savaşı sonuçlarını bozmanın yanı sıra,asker mezârlarının ve anıtların korunması ve bakımıyla ilgili bu ve diğer ülkelerle olan ikili anlaşmaları da kaba bir şekilde ihlâl ediyor.Bu anıtlar,İkinci Dünya Savaşı kurbânlarının ve bu ülkeleri kurtaran kahramanların anısına yapıldı.Bu yüzden çalışmalarımızı sürdüreceğiz.Şu noktaya dikkat çekmenin önemli olduğunu düşünüyorum,Nazizm'i kahramanlaştırmanın önlenmesine yönelik politikamıza karşı çıkanlar insan haklarını bahane ediyor.Fikir ve ifade özgürlüğüymüş.ABD ve Avrupa'da var olan bu özgürlükler sansüre marûz kalamazmış.Eğer bu fikir ve ifade özgürlüğü Nazizm'i kahramanlaştırmanın önlenmesiyle kısıtlanacaksa mevcut yasaları ihlâl edilecekmiş.Ama gelin dürüst olalım,şu ânda ABD'nde gözlemlediklerimizin,muhtemelen İkinci Dünya Savaşı'nın sonuçlarını gözden geçirmenin kabul edilemezliği ile ilgili söylediklerimizle bir ilgisi var.ABD'nde ırkçılık zirve yapmış durumda ve bu ırkçılık eğilimlerini körükleyerek çıkarları doğrultusunda kullanmaya çalışan politik güçler var.Bunu neredeyse her gün görüyoruz.

-ABD'deki,Avrupa'daki durum hakkında konuştuk ve ayrıca Arap dünyâsı ile ilgili konulara da değinmek isteriz.Suriye konusu ile başlamak durumundayım.Yalnızca Suriye'yi değil,Şam'ın en yakın ortaklarını da vuran Amerika'nın "Caesar Plânı"nı nasıl değerlendiriyorsunuz?Ağır ekonomik koşullar nedeniyle ülkedeki insanî durumun iyileştirilmesi için yeni çözüm yolları olarak hangi adımlar atılabilir?

Bu plâna,sizin de söylediğiniz gibi,"Caesar Yasası" diyorlar.Plân,genel olarak Suriye Arap Cumhuriyeti'nin yönetimine karşı boğucu bir araç olarak görmek istedikleri yaptırımların uygulanmasını öngörüyor.Aslında bu yaptırımlar,hem ABD'nin,hem de Avrupa Birliği'nin ve Washington'un diğer bazı müttefiklerinin çok sayıda uyguladığı önceki yaptırım paketlerinde de olduğu gibi,elbette her şeyden önce sıradan insanlara,Suriye Arap Cumhuriyeti'nin vatandaşlarına zarar veriyor.Daha dün New York'ta Güvenlik Konseyi,Suriye'deki insanî durumun nasıl geliştiği konusunu ele aldı ve Batılı meslektaşlarımız,yaptırımların yalnızca bürokratların ve onların ifadesiyle "rejim temsilcilerinin" eylemlerini ve yeteneklerini kısıtlamayı amaçladığını ve sıradan insanların zarar görmediğini,çünkü yaptırım kararlarının ilaç,yiyecek ve diğer temel malzemelerin tedâriki için insanî istisnalar sağladığını söyleyerek,çok gayretli ve havalı bir şekilde haklılıklarını savundular.Tüm bunlar doğru değil,zirâ Suriye'ye,belki de bazı çok küçük teslimâtların dışında,sözde istisnalı olarak yaptırım ilân eden ülkelerden bu tür ürünler hiçbir şekilde teslim edilmiyor.Suriye genelde Rusya,İran,Çin ve bazı Arap ülkeleriyle ticâret yapıyor,bu arada Suriye Arap Cumhuriyeti ile mevcut anormal durumun üstesinden gelme ve ilişkileri yeniden kurma ihtiyâcını anlayan ülkelerin sayısı giderek artıyor.Körfez ülkeleri de dâhil olmak üzere gittikçe daha fazla ülke,Suriye Arap Cumhuriyeti'ndeki büyükelçiliklerinin faaliyetlerini yeniden başlatma kararı alıyor ve giderek daha fazla ülke,bu boğucu yaptırımları sürdürmenin insan hakları açısından kesinlikle kabul edilemez bir hâl aldığını farkediyor.Yaptırımlar tek taraflı ilân edilmiş olup,meşrû değildir.Ve daha dün ya da önceki gün,Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Antonio Guterres,gelişmekte olan şu ya da bu ülkeye karşı tek taraflı yaptırım ilân eden ülkelere,en azından pandemiyle mücadele dönemi için bu yaptırımların askıya alınması için daha altı ay önce yaptığı çağrısını yineledi.Birleşmiş Milletler üyesi olan devletlerin ezici çoğunluğu bu çağrıları desteklemiş olmasına rağmen Batı,bu çağrılara kulak vermemeye devam ediyor.Bu tür uygulamaların ileride de kınanmasını sağlamaya çalışacağız.Birleşmiş Milletler bünyesinde,tek taraflı yaptırımları gayri-meşrû ve yasa-dışı ilân eden özel kararlar alınıyor ve yalnızca Güvenlik Konseyi kanalı ile kararlaştırılan yaptırımlara uyulması gerektiği teyit ediliyor.Bu,uluslararası hukûka dayanan tek yasal araçtır.

"Amerikalı askerler Kürtlerin ayrılıkçı eğilimlerini açıkça teşvik ediyor"

Genel olarak Suriye çözümü konusunda,elbette Astana formatı çerçevesinde Türk ve İranlı ortaklarımızla yoğun bir şekilde çalışıyoruz.Bu yakınlarda Rusya Başbakan Yardımcısı Yury Ivanovich Borisov ile Şam'ı ziyaret ettik.Orada Devlet Başkanı Bashar Assad ve bakanları,Astana üçlüsü huzurunda hükûmet ile muhalefet arasında varılan anlaşmaların uygulanmasına olan bağlılıklarını teyit ettiler.Cenevre'de Anayasa Komitesi çalışmalarına yeniden başladı,yazı işleri komisyonu toplandı.Taraflar,Suriye'nin geleceğine yönelik yaklaşımlar üzerinde mutabakata başlıyor ve bu da anayasal reform üzerinde çalışmaya başlamalarına zemin oluşturacak.Sahada da,özellikle de İdlib'deki gerilimi azaltma bölgesinde teröristlerin kontrol ettiği alan giderek daralıyor.Hükûmetle diyaloğa açık normal muhalifleri Güvenlik Konseyi tarafından tanınan teröristlerden ayırma gerekliliğini de içeren Rusya-Türkiye anlaşmaları,istediğimiz kadar hızlı olmasa da aşamalı olarak yerine getiriliyor.Fakat Türk meslektaşlarımız bu anlaşmalara bağlı ve onlarla yoğun işbirliği yapıyoruz.Fırat'ın doğusundaki durum endişe verici,orada yasa-dışı olarak konuşlanmış Amerikalı askerler maalesef,aslında Kürtleri hükûmete karşı kışkırtarak,Kürtlerin hükûmetle diyalog başlatma konusundaki doğal arzularını bastırarak Kürtlerin ayrılıkçı eğilimlerini açıkça teşvik ediyor.Ve elbette,hem Suriye'nin toprak bütünlüğü açısından hem de ABD'nin bu tür eylemlerinin Kürt sorunu konusunda yol açtığı patlama riski açısından endişelere yol açıyor.Bildiğiniz gibi bu sorun sadece Suriye değil,Irak,İran ve Türkiye için de güncelliğini koruyor.Elbette,bu bölgede böyle oyunlar çok tehlikeli.Amerikalılar artık alışkanlıktan,yönetilebilir olacağı umuduyla,kaosu yaratmaya yönelik bu tür eylemleri gerçekleştiriyor.Onlar uzaktalar,bu onları pek kaygılandırmıyor,ama bu ayrılıkçılık eğilimleri ilerletmeye devam ederlerse bölge için sonuçlar felâket olabilir.

"Kürt yöneticilerle imzalanan petrol anlaşması uluslararası hukûk ilkelerinin ağır ihlâli"

Ayrıca son zamanlarda,Suriye'nin doğusundaki bu yasa-dışı ABD grubunun Kürt yöneticileriyle imzaladığı ve Amerikan petrol şirketine bağımsız Suriye topraklarında petrol üretme izni veren anlaşma,akla gelebilecek tüm uluslararası hukûk ilkelerinin ağır ihlâli.Dolayısıyla Suriye'de pek çok sorun var,yeterince var.Bununla birlikte,durum birkaç yıl öncesine kıyasla önemli ölçüde istikrar kazandı ve Astana formatının faaliyeti,hayata geçirilen girişimlerimiz elbette bu süreçte belirleyici rol oynadı.Şimdi gündemde,acil insanî sorunların çözümü ve savaşın yıktığı ekonominin onarımı konuları yer alıyor.Bu yönde başta Çin,İran,Hindistan,Arap ülkeleri olmak üzere diğer ülkelerle aktif olarak diyalog içindeyiz.Öncelikli adım olarak,Suriye'ye insanî yardımı seferber etmeyi amaçlayan faaliyetlere Birleşmiş Milletler kuruluşlarını ve sistemlerini dâhil etmenin önemli olduğunu düşünüyoruz.Bir sonraki aşamada da,savaşın tahrip ettiği ekonomi ve altyapıyı yeniden inşâ etmek için uluslararası yardımı seferber etmek.Çok iş var ama en azından hangi yönde hareket etmemiz gerektiği açık.

-Rusya'nın Trablus Büyükelçiliği henüz birkaç hafta önce yeniden faaliyete geçti.Libya Ulusal Ordusu ile Ulusal Mutabakat Hükûmeti arasında bir diyalog platformu hâline gelebilecek mi?

Büyükelçiliğimiz hâlen Tunus'tan çalışıyor.Umarım yakında Trablus'a döner,orada temel güvenlik sağlanır sağlanmaz.Orada birkaç ülkenin büyükelçilikleri var ve çalışmalarına devam ediyorlar,ama güvenlik son derece kırılgan,bu yüzden şimdilik diplomatlarımızın Tunus'tan çalışmasına karar verildi.Libya Ulusal Ordusu ve Ulusal Mutabakat Hükûmeti arasında arabuluculuğa gelince,elbette Büyükelçiliğimiz Libya'da tüm taraflarla iletişim içinde,ama sorun çok daha geniş,bu yüzden çatışan taraflar arasında köprü kurma çabalarının içinde direkt Moskova da yer alıyor.Bakanlığımız,Savunma Bakanlığı,Libya krizini çözecek uzlaşmacı bir çözüm üzerinde anlaşmaya varmak için pratik adımları kolaylaştırmaya çalışıyoruz.İş kolay değil.Libya'nın şu ânda yaşadığı tüm sorunların,NATO'nun Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ne rağmen,kararlarını açıkça ihlâl ederek Muammar Gaddafi rejimini devirmek için Libya'ya doğrudan askerî saldırıda bulunduğu 2011'de başladığını hatırlatmama izin verin.Muammar Gaddafi,dönemin ABD Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'ın alkışları eşliğinde vahşice öldürülmüştü ve bu bir gurur kaynağıymış gibi canlı yayında gösterilmişti.Ürkütücüydü.O günden beri biz ve Libya'nın komşuları,NATO tarafından yıkılan Libya'yı bir devlet olarak onarmak isteyen herkes,bir tür uluslararası süreç başlatmaya çalışıyoruz.Birçok deneme oldu,Paris,Palermo ve Abu Dabi'de konferanslar yapıldı.2015'te Süheyrat Antlaşması yapıldı.Birçok şey oldu.Uzun bir süre boyunca,çoğu dış aktör,seçtikleri tek bir siyâsî güçle işbirliği yapmaya çalıştı.Biz en baştan bu yaklaşımı reddettik ve mevcut bağlantılarımızı ve geçmiş bağlarımızı dikkate alarak,Devlet Başkanlığı Konseyi ve Ulusal Mutabakat Hükûmeti'nin bulunduğu Trablus olsun,Temsilciler Meclisi'nin bulunduğu Tobruk olsun,Libya'da istisnasız tüm siyâsî güçlerle çalışmaya başladık.Çeşitli grupların tüm liderleri defalarca Rusya'ya geldi.

Libya Ulusal Ordusu komutanı Hafter ve Ulusal Mutabakat Hükûmeti Başkanı Serrac arasında ikili görüşme organize etmeye çalıştık,onlar bu yılın başında Berlin Konferansı öncesinde Moskova'ya geldi.Büyük ölçüde Türk mevkidaşlarımızla,Mısır ve BAE'li meslektaşlarımızla yaptığımız bu çabalar sayesinde,Berlin Konferansı'nın başarısını büyük ölçüde sağlayan teklifler hazırladık.Alman meslektaşlarımız da bu konferans için birkaç ay hazırlık yaptı.Konferansta önemli bir beyânnâme kabul edildi,bu beyânnâme daha sonra Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi tarafından onaylandı.Ne yazık ki,o aşamada,uluslararası toplum tarafından geliştirilen fikirlerin Libyalı gruplar tarafından onaylanması konusuna çok az önem verildi.Bazı partnerlerimiz,Berlin Konferansı ve Güvenlik Konseyi tarafından temsil edilen uluslararası topluluk bir karar alır almaz sadece Libyalı taraflara bunu kabul ettirme işi kalacağını düşündü,buna göre hareket etti.Şimdiki durum,böyle bir yaklaşımın yanlış olduğu konusundaki uyarılarımızda haklı olduğumuzu kanıtlıyor,çünkü her şey,Berlin'de kabul edilen bu anlaşmaların Libyalı gruplar tarafından sonuna kadar işletilmediği gerçeğine takıldı.Nitekim Berlin iyi bir temel oluşturdu,ancak detayları yeni yeni tamamlama durumu sözkonusu.Bu noktada oldukça olumlu ilerlemeler görüyoruz.Tobruk merkezli parlamentonun başkanı Saleh,Ulusal Mutabakat Hükûmeti Başkanı Serrac ile birlikte kalıcı ateşkes ve bu bağlamda,askerî sorunların çözümüne yönelik 5+5 formatındaki çalışmaları ve öncelikle Libya'nın doğal kaynaklarının adil bir şekilde kullanılması olmak üzere ekonomik meselelerle ilgili görüşmeleri yeniden başlatma çağrısı yaptı.Saleh,bu bağlamda sadece Trablus ve Sirenayka değil,önceki görüşmelerde neredeyse hiç anılmayan ülkenin güneyindeki Fizan'ın da çıkarlarının dikkate alınması gerektiği yönünde çok önemli girişimde bulundu.

"Libya'da çok umut verici bir sona yaklaştığımızı düşünüyorum"

Tüm bu fikirler şimdiden masada,taraflar arasındaki görüşmelerde gündeme geldi ve değerlendirildi.Fas'ta düzenlenen toplantı da iyi bir rol oynadı.Şimdi meslektaşlarımızla birlikte bu ortak çabaya katkıda bulunmaya devam ediyoruz.Geçen günlerde,Ankara'da Türk meslektaşlarımızla görüşmelerimiz oldu.Mısır ve Fas'taki meslektaşlarımızla da görüşüyoruz.Fas ve Mısır dışişleri bakanları ile telefonda görüştüm.Bu yakınlarda İtalya Dışişleri Bakanı ile konuştum.O da bilinen sebeplerden dolayı Libya çözümüne katkıda bulunmakla oldukça ilgileniyor.Şimdi çok umut verici bir sona yaklaştığımızı düşünüyorum,bu süreci aktif olarak desteklemeye ve çözüme katkıda bulunmaya çalışacağız.Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri'nin Libya Özel Temsilcisi'nin atanmasıyla ilgili altı aydan fazla süredir devam eden molanın bir ân önce bitmesinin kesinlikle önemli olduğunu düşünüyoruz.Önceki temsilci Şubat'ta istifa etti ve Antonio Guterres nedense yeni temsilci atama sorununu çözüme kavuşturamıyor.Bazı Batılı ülkelerin kendi adaylarını ilerletmeye çalıştığı yönünde şüpheler var,ama bu konudaki tutumumuz net,Birleşmiş Milletler'in Libya Özel Temsilcisi'nin ismi Afrika Birliği'nin de onayını almalı.Bu çok açık,Libya Afrika Birliği'nin aktif bir üyesi ve bu sorunun çözülmesine yardımcı olma konusunda Afrika Birliği'nin çıkarı var.Size şu ânki durumu oldukça detaylı anlattım.Tedbirli iyimserlik için bir neden var...

*Sergey Viktorovich Lavrov,"ABD Ortadoğu'da tehlikeli bir oyun oynuyor",Röportaj:Sputnik,18 Eylül 2020.

https://sputniknews.com/interviews/202009181080493098-sputniks-exclusive-sergei-lavrov-talks-about-wests-historical-revisionism-belarus--navalny-case/
https://tr.sputniknews.com/rusya/202009181042871350-lavrov-abdnin-kendini-insanligin-gelecegini-belirleyen-ulke-olarak-konumlandirma-cabalari-iyi/