Kürşat Timuroğlu,sevgili arkadaşım Kürşat,bundan tam kırk yıl önce 25 Şubat 1986'da Hamburg'da bir sûikast sonucu hayâtını kaybetti.1953 doğumlu idi Kürşat.Aynı siyâsî hareket içindeydik.Hamburg'da hemen her günümüz berâber geçerdi.Çok iyi saz çalar,çok iyi türkü söyler ve de çok güzel yemek yapardı.
Kürşat'a kurşun sıkan kâtilin adı,Ferit Aycan idi.PKK mensûbu idi ve Kürşat'ı öldürme emrini Şam'da Abdullah Öcalan'dan almıştı.Katil Ferit Aycan sonra Türkiye'ye gitti,asıl kimliği ile pasaport aldı ve Avrupa'da da serbestçe dolaşmaya başladı.2001 yılında tesâdüf sonucu yakalandı ve Hamburg'da yargılandı.2002 yılında ömür boyu hapse mahkûm oldu.Yukarıdaki bilgiler mahkeme kayıtlarına geçti. Bu aylarda "Kürt açılımı" denen bir süreci yaşıyoruz.
Cinâyete ilişkin yukarıdaki satırları yazarken zorlanmadım ama nasıl karşılanacağını tahmin etmem zor değil."Çocuk kâtili Apo" sloganları ile yoğun Kürt düşmânlığını köpürtmek isteyenlerin oldukça fazla olduğu bir ülkede yaşıyoruz.
Ve yazdığım satırları bu nedenle "gereksiz" bulanların sayısı oldukça kabarık olacaktır.Bu insânlara göre,"şu ortamda","susmak,konuşmamak ve geçiştirmek" en doğru olan tutumdur.
Bu tür düşünmenin çok yanlış olduğunu kolaylıkla söyleyebiliriz ama bu düşüncenin temelinde aslında bir gerçekliğin yattığını inkâr edebilir miyiz? Çünkü bu ülkede,geçmiş üzerine konuşmayı düşmânlık ve nefret saymak veyâ kavga nedeni saymak gibi çok güçlü bir kültür var.
Bu nedenle,ne 1915'i konuşabiliyoruz ne 1921 Koçgiri'yi,1921-1922 Pontus'u,1925 Şeyh Said'i,1930 Zilan ve Ağrı'yı ne de 1937-1938 Dersim'i düzgünce konuşabiliyoruz.
Konuşmaya başlamak ile kavgaya başlamak neredeyse atbaşı gidiyor.
Ama gelin önce rakamlara bakalım:1984'ten bu yana öldürülen Kürt gençlerinin sayısının 60 binlerde olduğu söyleniyor.Genç asker ve güvenlik kuvvetlerinin kayıplarının 15 bini bulduğu ileri sürülüyor.
Kürşat Timuroğlu'nun öldürülmesi ise PKK'nin Avrupa'da işlediği yirminin üzerindeki siyâsî cinâyetlerden sadece bir tanesi idi.
Bu örgüt tarafından,sol jargonda kullanıldığı biçimiyle,"halk safları"ndan yâni örgütün kendi içinden,diğer sol örgütlerden ve halktan öldürülen insânların sayısı,Öcalan tarafından yargılanması sırasında 17 bin olarak telâffuz edildi.
Dile kolay,17 bin infâz!Sırf farklı düşündükleri için...
Burada rakamlar verdim.Ama Kürşat benim için bir rakam değil.Öldürülen Kürt gençleri için de askerler için de rakamlar verdim ama onlar anne ve babaları için asla rakam değiller.
Her biri bir fidan,ailelerinin sevgili varlıkları,cânları idiler... Acılar üzerine nasıl konuşulur?
Kürşat'ın ölümünün ardından geçen kırk yıl sonra içimdeki bitmek bilmeyen acıyla sorduğum büyük soru şu:
Geçmişin acıları üzerine nasıl konuşacağız?
Bir Kürt annenin de asker gencin annesinin de sorduğu soru bu?
Acılar üzerine nasıl konuşulur?
Çok beylik bir sözdür ama tekrâr etmekte fayda vardır:Geçmişteki acıları bugün yeni düşmânlıklar için vesile sayabilir ve düşmânlığı teşvik için kullanabiliriz.
"Çocuk kâtili Apo" sözünün kolayca telâffuzu arkasına sığınacak ne kadar çok insân vardır değil mi?
Ülkemizdeki ana eğilim,geçmiş acılar üzerine tepinme kültürüdür,maalesef.Onun için konuşmuyoruz,konuşamıyoruz.Çünkü konuşmakla,saldırmak,çatışmak arasındaki mesâfe çok kısa...Ana kültür bu.
"Konuşmayalım,yoksa kavga çıkar!"
Oysa konuşamadığımız ve konuşmayı bilmediğimiz için kavga çıkıyor.
O hâlde geçmişin acılarını,yaşanmış acıların ileride tekrâr etmemesi için yapılması zorunlu bir muhâsebenin temeli yapmayı öğrenmeliyiz.
Çok ciddî bir kültür problemi ile karşı karşıyayız.
Benim için bu konudaki en önemli ilke şu olmalı:Eğer geçmiş acılar üzerine konuşmak istiyorsanız,çocuklarını dağda kaybetmiş Kürt annelerin,babaların gözlerinin içine bakarak konuşmayı öğrenmemiz gerekiyor.
Kürşat gibi öldürülenlerin,geride bıraktıkları öksüz kalan çocuklarının gözlerine bakarak konuşmayı öğrenmek zorundayız.
Asker çocuğunu kaybetmiş annenin gözünün içine bakarak konuşmayı öğrenmek zorundayız.
Ama sorunun,birbirimizin gözlerinin içine bakarak konuşmak olduğunu kavrayalım. "Meclis Komisyonu bir 'Hakikat Komisyonu'na' çevrilmelidir"
Şimdi,"Kürt açılımı" adını verdiğimiz bir süreç yaşıyoruz.
Oysa farkındaysanız hâlâ savaşın dili,nefretin dili ve şiddetin dili üzerinden konuşuluyor her şey.Egemen olan kültür bu.
Oysa yapılması gereken şey çok basit:Görevini tamamlayan Meclis Komisyonu bir "Hakikat Komisyonu"na çevrilmelidir.
Ve bu komisyonun tüm toplumu,bir toplumsal konuşmaya,sohbete davet etmelidir.
Konuşmak en kolay ve en zor olan şey!
Şu ânda bu yapılabilir mi?Zannetmiyorum.
Çünkü hâlâ,acılar üzerine konuşmayı,küfretmek,hakaret etmek ve kavga etmek sayan bir kültürün ağır etkisi altındayız.
Ve işte bu nedenle de bu topraklara barışın gelmesi mümkün değil. "Silâhın susması,sözün başlaması"
Konuşmayı öğrenmek!Bu basit şeyin asıl sorunumuz olduğunu yâni konuşmayı bilmediğimizi kavrayabilecek miyiz?
Ve şu ânda yaşanan "açılım süreci"ne kuşkuyla bakan herkese seslenmek istiyorum.Sizleri anlıyorum ama şu satırları bile silâhların susması sayesinde yazdığımın,yazabildiğimin farkında mısınız?
Silâhın susması ve sözün başlaması...Bunun büyük bir kazanç olduğunu niçin görmek istemiyorsunuz?
"Açılım süreci" ile birlikte yaşananları bir kayıp-kazan,bir teslimiyet-zafer kavramlarıyla değil konuşma imkânının ortaya çıkması olarak görmeyi öğrenmek zorundayız.
Söz geri geldi.
Sevgili Kürşat,güzel rakı içerdin,su koymadan sadece et suyu ile yaptığın taze fasulyenin tadı hâlâ damaklarımdadır.Ya söylediğin birbirinden güzel uzun havalar...
Senin öldürülmenin bugünkü anlamı,bu topluma "sözün geri gelmesi"nin önemini anlatmak olsun... *Prof. Dr. Taner Akçam,Kürşat Timuroğlu'nun anısına,Medyascope,25 Şubat 2026. https://medyascope.tv/2026/02/25/kursat-timuroglu-anisina-taner-akcam-yazdi/
