Türk siyâsî elit kesimi,1915 Ermeni Soykırımı'nın tamamen inkârı,tüm suçun Ermeni ve yabancıların üstüne atılması,Türkleri ve Osmanlı Devleti'ni tamamen masum,hattâ kurbân olarak gösterilmesi çabalarının başarıya ulaşamayacağını son yıllarda anlamış görünüyor.Bu yüzden,yüz yıl önceki olayların ayrıntılarının tamamen tespit edilmesi,suçluların ortaya çıkarılması vs. imkânsız olduğu konusunda insânların akıllarında şüphe uyandırmak için şimdi daha da fazla çaba sarfedilmektedir.
Siyâsî niyet tabiî ki değişmemiş,sadece taktik değişmiştir.Türk devleti,geçmişten mirâs kalmış olan bu acı dosyanın kapalı kalması ve yüzbinlerce can kaybına sebebiyet vermiş olan Osmanlı canilerinin sorumluluğu,bu insânların Ermenilerden gaspetmiş oldukları mâl varlıkları,İmparatorluğun doğu vilâyetlerinin cebren Ermenilerden boşaltılması sonuçları vs. konuların ele alınmaması için çalışmaya devam etmektedir.Bunlar olmadan modern Türkiye kurulamazdı.
Türkiye'nin bu şüphe üretme taktiği bazı uzmanlar tarafından,sigara üreticisi uluslararası şirketlerin,sigaranın insân sağlığına zarar verdiği konusundaki bilimsel görüşü zan altına alarak,serbest ticâret ve tüketim,serbest seçim hakkı sloganlarıyla engelsiz bir şekilde sigara satmaya devam etme konusundaki çalışma şekline benzetilmektedir.
Uluslararası toplum ve basın alanında Türklerin bu taktiğinin başarısı,Ermeni ve yabancı soykırım uzmanları ve insân hakları savunucularından ne tür karşılık alacağına bağlıdır.Bunu,jeopolitik ve ticârî-ekonomik faktörlerin baskın olmaya devam ettiği,parlamentolar ve hükûmetler tarafından Soykırım'ın resmen tanınması konusundan ayrı tutmak gerekir.
-Ermeni tarafının girişimlerini farklı bir düzeyde görmek istediğinizi söylediniz.Sizce nasıl bir duruş sergilemeliyiz?
Ermeniler için,Soykırım'ın resmen tanınmasının fiilî önemi olacağı bir tek devlet vardır.Bu devlet Türkiye'dir.Kalan tüm tanınmalar araçtır ve hiçbir zaman gayeye dönüşmemesi gerekir.Bu yüzden Ermeniler,Türkiye'de basın ve diğer medya organlarında ses getirecek olan ve herhangi bir parlamentoda sunulan bir taslağı,Ermeni Soykırımı gerçeğini açık fikirli olarak ve herhangi bir formda tartışmaya hazır bulunan Türkiye'deki tüm gruplarla diyaloğu daha da derinleştirmek için paralel olarak kullanabilmelidir.Bazen birbirlerinden farklı vurgulamalara sahip olsalar da,şimdiden birkaç böyle grup var.
Ermenilerin yaklaşımı,becerilerini geliştirerek,Türk toplumunun farklı katmanlarıyla diyalog geliştirmek ve Soykırım'ın tanınmasının Türkiye için menfi olmayıp,tersine ülkenin uluslararası kredisini yükselterek,müspet sonuçları olacağı konusunda giderek daha fazla insânı ikna etmek olacaktır.
Sorun burada bir kazanan veya kaybeden sorunu olarak yorumlanmamalıdır.Sovyet sonrası Rusya,Katyn ormanlarında Polonyalı subayların katledilmesinin,Almanlar tarafından değil de,Stalin'in emriyle gerçekleştirilmiş olduğunu kabul ederek uluslararası itibarını zedelemedi.
Türklerde maalesef hâlâ bu sorun var.Yüz yıl önce ülkelerinde soykırım yapıldığını kabul ettiklerinde,bunun modern Türkiye'ye menfi etki yapacağını zannediyorlar.Tersine,Soykırım'ı kabul edip,Ermenistan'ın dostluğunu kazanarak,tahminen bölgede çok daha etkili bir rol oynayacaklardır.
Lâkin bu sorun henüz iki tarafta da olgunlaşmamıştır ve mücadele ağırlıklı olarak "seni yeneceğim" mantığıyla yürütüldüğü sürece gelecekte de önemli gelişmeler bekleyemeyiz.
Türk devletiyle,Soykırım'ın tanınması konusunda yapıcı bir diyaloğun başlatılması için daha çok erken,fakat toplum içinde yavaş yavaş bu yaklaşıma hazır farklı katmanlar bulmak mümkündür.
Türkiye'de ses getirip,basının dikkatini çektiklerinden dolayı,tasarılar bu açıdan iyi araçlardır.Ermenilerin tam da o günlerde Türk basın organlarında görünerek,kendi görüşlerini açıklamaları açısından iyi fırsatlardır.Bugün,bazı Türk medya kuruluşları,sırf reyting elde etmek için,Ermeni uzmanlar davet etmeye dahi yatkın olabilirler,böyle bir durum ise on yıl önce hemen hemen imkânsızdı.
Önemli olan,nihayet bu bölgede tüm insânların tarih ve tüm kurbânların anısı hakkında sadece saygıyla konuşmaları ve Ermenilerin bu anlamda çok esnek olup,tüm yolları denemeleridir.
Hem caniler,hem de canilerin nesilleri tarafından bu cürümün herhangi bir şekilde haklı çıkartılmaması gerekir.
-"Futbol diplomasisi" olarak adlandırılan süreçten sonra,diaspora-Ermenistan ilişkilerinde bir çatlak oluştu sanki.Türkiye fırsattan istifade etmeyi deneyerek,diaspora temsilcileriyle ayrıca diyalog geliştirmeye çalıştı,fakat bence başarılı olamadı.Öteki adımı ise,Türkiye Dışişleri Bakanı'nın Fransa'da yaptığı,Türk diasporasının sadece Türklerden oluşmayıp,Ermeniler,Yahudiler ve Yunanlardan da oluştuğunu açıklamasıydı.Bu açıklamayla ilgili görüşünüz nedir?
"Futbol diplomasisi"yle ilgili diasporadaki hoşnutsuzluğun haklı olduğunu düşünüyorum.Ermenistan hükûmeti,protokoller imzalanmadan önce diasporanın önemli kesimlerine ne yapmayı plânladığı konusunda bilgi vermeliydi.Başkan Sargsyan parafe etmeden evvel,fakat Zürih imzasından da önce,yurtdışında Ermenilerin yoğun olarak yaşadığı farklı merkezleri ziyaret ettiğinde,kendisini misafir eden diasporalı üst düzey şahıslar bu durumu doğrudan kendisine ilettiler.Diasporada genelde her zaman modern Ermenistan'ın zorluklarını anlayışla karşılamaktadırlar,fakat tüm ulusu ilgilendiren bu konuda diasporanın katılımı konusunda istek var.
Sanırım,protokollerin parafe edilmesinden önce Ermenistan diasporanın önemli kuruluşlarının liderlerini bu sürece katmış olsaydı,muhakkak anlayış bulurdu.Hattâ diasporanın katılımı,imzalanan bu metni biraz düzene sokabilir veya hiç değilse Ermeni diplomasisinin hangi sorunlara eğilmesi gerektiğini daha fazla netleştirebilirdi.
Ermenistan-diaspora çatlağının büyük olduğunu sanmıyorum.Ermenistan'ı ve diasporayı birbirlerine bağlayan halkalar çoktur ve diasporanın Ermenistan'a yönelik yaklaşımı sadece Ermeni-Türk ilişkilerine bağlı değildir.Diaspora,adâletin hüküm sürdüğü,anayasal ve siyâsî mekanizmaların verimli çalıştığı ve ekonomik durumun iyi olduğu bir Ermenistan istiyor,çünkü bundan en çok yararlanan tekrar diaspora olacaktır.
Davutoğlu'nun söylediklerine gelince,bu ve benzer açıklamalar ileriye yönelik olumlu,fakat tabiî ki kararsız adımlardır.Açıklamanın olumlu olan yanı,dünyadaki Ermenilerin,Türkler tarafından yıllar boyu üç kısma ayrılmış olmasıdır.Birincisi,"iyi Ermeniler"dir,bunlar Türkiye Ermenileridir ve genelde,Türk devleti tarafından Ermenilerin söylemesinin talep edildiği şeyleri söylerler.İkinciler,"kötü olmayanlardır" ve bunlar "kurtarılabilirdirler".Bunlar,fakir ve zavallı Ermenistan Ermenileridir.Türkler,Ermenistan'daki Ermenilere ekonomik açıdan yararlı olunduğunda,sonunda onların da Türklerin istediklerini söyleyeceklerini sanıyorlardı.Üçüncüsü ise,Türk devlet görevlileri ve uzmanları açısından "kötü Ermenilerdir",yani diaspora Ermenileri,Türkiye'nin iflâh olmaz düşmânları.Tüm bunlar esnasında Türk yorumcular,birinci (iyi) ve üçüncü (kötü) gruplar arasındaki farkın,salt Soykırım sonucuyla ortaya çıkmış olduğunu unutuvermektedir.Yani,İstanbullu Ermeniler ve diasporadaki Ermeniler Soykırım öncesinde aynı ülkede yaşamaktaydı.Aynı zamanda,günümüz Ermenistan'ında yaşayan insânların büyük bir kısmının,Soykırım eziyetlerini çeken nesillerin mirâsçıları olduklarını da unutuyorlar.
Onları da Batı Ermenisi olarak kabul ettiğimizde,günümüzde Doğu Ermenistan'da,Batı Ermenisi kanı taşıyan çok insân olduğunu ve bu insânların farklı dalgalar hâlinde 1915-1916,1922-1936,1946-1949,1962-1988 ve 1991 yılında bağımsızlık sonrası gelenler olduğunu görebiliriz.
Davutoğlu'nun,Ermenileri Osmanlı,Anadolu veya Türk diasporası olarak anma konusundaki son yorumu,diaspora Ermenilerini,iflâh olmaz kötü Ermeni olarak takdim etme alışkanlığından kısmen uzaklaşmaktadır,Türk milliyetçisi gözüyle Osmanlı Devleti'nin veya Anadolu'nun insânı (bu durumda Ermeni) iflâh olmaz derecede kötü olamaz ve onunla dialog kurmak mümkündür.Davutoğlu'nun açıklaması,ileriye yönelik küçük bir adımdır.Gelecekte diyalog meydana geldiğinde,benzer fikirlerin daha da gelişeceği ümidindeyim.Türk hükûmeti tarafından benzer fikirlerin geliştirilmesi,Soykırım'ın kesin ve kati bir şekilde telin edilmesi konusunda önemli bir adımdır.Soykırım'ın nihâî tanınması ve telin edilmesine adım adım varacağız sanıyorum.Benzer küçük açıklamalar bu sürece yararlı olacaksa,neden karşı koyalım?
Bu dönemde esas sorun,Türkiye'nin resmî duruşunun istikrarlı olmamasıdır,diasporaya yönelik sert ve yumuşak söylemler birbirlerini izlemektedir.Türk hükûmetinin bugün dahi Soykırım'ı kabul etmeye hazır olmadığını görmekteyiz.Arıyor,fakat hem kendisi,hem de Ermeniler için tatmin edici olan bir formül bulamıyor.Bu yüzden de Ankara geleneksel sert duruş ve daha yumuşak yaklaşımlar denemek arasında gidip gelmektedir.
-Türk üst düzey yöneticilerinin açıklamalarına bakınca,onların,er veya geç Ermeni Soykırımı olgusunu tanıyacaklarını anladığını görmekteyiz.Lâkin,Soykırım'ı kabul etmeyi deneyen her hükûmet sert tenkitlerle karşılaşacaktır.Bu yönetimin,acıları paylaşıp,özür dileyerek adım adım Soykırım'ı kabul etme sürecine yaklaştığını söyleyebilir miyiz?
Recep Tayyip Erdoğan'ın bu hükûmeti,eminim ki Soykırım'ı resmî olarak tanımayacaktır.Erdoğan,inkârcı duruşuna fazlasıyla sıkıştı ve artık,rakipleri tarafından istikrarsız biri olarak ithâm edilemeden duruşunu değiştirmesi imkânsızdır.
Türkiye'de devlet tarafından desteklenen inkâr siyâseti onyıllarca devam etmesine rağmen,Türk siyâsî eliti içerisinde alternatif yollar arama konusunda gizli görüşmeler yapıldığına dair veriler arada bir yayılmaktadır.
Bunlardan birkaçını hatırlayalım.Yunan diplomat Leonidas Khrizantopoulos,Yerevan anılarında,Türk meslektaşı Mahmut Dikerdem'in,zamanında [Türkiye] Dışişleri Bakanlığı'na Soykırım'ı kabul edip,suçu Osmanlı'nın üzerine atarak,günümüz Türkiye'sinin,Osmanlı'dan farklı olduğunu öne sürmeyi önerdiğini,fakat kabul görmediğini yazmaktadır.
Uzun yıllar Türkiye'de yaşamış olan gazeteci Andrew Finkel'in birkaç yıl önce yazdığına göre Türkiye Dışişleri Bakanlığı tarafından bu konu görüşülerek,şimdiki yaklaşımın değişmeden sürdürülmesine karar verilmiştir.Gerekçesi ise,Dışişleri'nin fikrine göre Soykırım'ı inkâr siyâsetine devam etmenin,kabul edip,ardından tazminât için ortaya konacak talepleri ödemekten daha az masraflı olduğu görüşüydü.
Son olarak,birkaç ay önce ortaya çıkan belgelere göre,merhum Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın talîmâtıyla,Türkiye tarafından Soykırım'ın tanınmasının maliyetinin ne kadar olacağına dair 1980 yılında iki araştırma gerçekleştirilmiş olduğudur,birinci araştırma o günlerin,ikincisi ise otuz yıl sonraki maliyeti tespit edecekti.
"Acıları paylaşma","özür dileme" gibi,devlet tarafından himaye edilmeyen farklı girişimler,şüphesiz ki hâsıl olan zor durumdan en az kayıpla çıkabilme konusunda Türklerin sergilediği çabaların bir parçasıdır.
Ben şahsen,günümüz Türk neslinden,1915'te vukû bulanlarla ilgili özür dilemesini talep etmiyorum.Modern Türk aydınlarının ve toplumunun,hükûmetin sürdürdüğü inkâr politikasını telin etmesini tercih ederim.Özür dilemesi ve yaptıkları için cezâlandırılması gerekenler maalesef artık hayatta değiller ve onların tek yargılayıcısı Tanrı veya tarih olacaktır.
Acıları paylaşmanın farklı şekilleri olduğundan dolayı,acıları paylaşma önerisi çok daha tartışılır bir girişimdir.Şayet acıları paylaşmak Türk liberaller veya birkaç ay önce Kürt partisinin TBBM'nde sunmuş olduğu plân uyarınca olacaksa,ben bunu olası nihâî tanıma yolunda küçük ve önemli bir adım olarak memnuniyetle karşılarım.
Tanıma sürecinin ağır ve uzun olacağı konusunda emin olduğum için tüm yarım adımları,sorunun özüne darbe vurmadıkları sürece memnuniyetle kabul etmeye hazırım.Lâkin acıları paylaşma taktiği riyâkâr bir şekilde de kullanılabilir.Türk tezlerine göre hazırlanmış olan bir film geçenlerde bu başlıkla al-Jazeera televizyon kanalından gösterildi.Sanırım bu,Suzanne Khardalian'ın "Büyükannemin dövmeleri" adlı ve daha önceden aynı kanaldan gösterime girmiş olan filme bir karşı ataktı.Bu film "ortak acı" diyerek,Ermenilerin acısı ve Türklerin acısı arsından bir denge sağlamaya çalışıp,Ermeni trajedisinin çaplarını gölgede bırakmaya çalışmaktaydı.
Türkler son zamanlarda sıklıkla,Balkan Savaşları (1912-1913) ve Gelibolu'da (1915) çok sayıda Müslümanın da hayatını kaybetmiş olduğunu ortaya koymak istemektedir.Lâkin bu kan dökmelere Ermeni tarafı ne katılmış,ne de bu olayları reddetmiş veya gölgede bırakmaya çalışmıştır.Türk tarafının benzer kıyaslama yapma denemeleri riyâkârlıktır.Devlet veya toplumsal çevrelerden gelen,Türk tarafının her bir girişimi ayrı ayrı tetkik edilmelidir.Türklerin bu girişimlerine karşı akıllı duruş sergileyebilmek için sanırım,neyin pazarlık konusu olmadığı ve neyi Türklerle görüşme konusu yapabileceğimize dair önce genel bir Ermeni uzlaşmasına sahip olmalıyız.
Bu arada,özellikle diasporalı aydınlarla yaptığım görüşmeler,siyasi açıdan aktif olan diaspora Ermenilerinin aklında bu eşiğin artık hayli kesinleşmiş olduğunu göstermektedir.
-Türk toplumunda tabunun sanki kırılmış olduğu ve Ermeni kökenli büyükanneler veya torunların ağzından 1915 hakkında Türk toplumunun konuştuğu gözükmektedir.Sizce Türk toplumu geçmişiyle yüzleşmeye hazır mı?
Toplum,haliyle tek tip bir kitle değildir ve sürekli olarak siyâsî açıdan daha aktif gruplar tarafından yönlendirilmektedir.Herhangi bir Türk toplum grubu Ermeni Soykırımı'nı daha iyi tanıma niyetiyle girişimde bulunduğunda,büyük bir ihtimâlle diğer Türk kesimleri tarafından bunlara karşı menfi reaksiyon gerçekleşecektir.Bu çok tabiîdir,çünkü Türk toplumu doksan yıl bu şekilde eğitildi ve hiç kimse ataları hakkında menfi konuşmak istemez.Bu yüzden de,başarıya ulaşma şansı olan girişimlerin mimârlarının,tam da yöneten elit tabaka olması gerektiğini düşünüyorum.Örneğin,herhangi bir Türk televizyon kanalı,tartışma konusu olarak,Soykırım'la ilgili Ermeni görüşlerine yakın duran belgesel filmler gösterme cesâretinde bulunduğunda Ermeniler bunu memnuniyetle karşılayacaktır,çünkü bu,önemli sayıda Türk'ün,artık Ermenileri dinlemeye başladıkları ve geniş Türk kitleleriyle doğrudan irtibat kurmalarına izin verdikleri anlamına gelmektedir.Lâkin Türkiye'de Ermeni sorununun serbestçe ve kitlesel olarak tartışılması noktasına henüz ulaşmış değiliz.
Günümüz durumuyla,Ermeni Soykırımı konusundaki Türk "radikal güvercinler" bellidir."Radikal şahinler" de bellidir,fakat önemli olan bunların arasında gidip gelen ve sayıları onlardan kat be kat fazla olan kitledir.Onlar hakkında henüz kesin istatistiksel bir bilgiye sahip değiliz.Belki de bu kitlenin büyük bir kısmı gündelik dertlerine düşmüş olarak Soykırım hakkında ciddi olarak düşünmemiştir bile.
-Diasporada,ayrı ayrı davâlar sayesinde atalarının mâl varlığına sahip çıkma süreci başlamış durumda.Sizce bu yaklaşım,Ermenilerin toplu talepkârlığına ne ölçüde zarar verebilir veya emsal teşkil edebilir?
Bu davâlar ve Soykırım'ın resmen kabul edilmesi arasında doğrudan bir bağ görmüyorum,çünkü mâl varlığını talep etme davâsı,1915'ten başlayarak vukû bulan olayların soykırım veya bundan daha düşük bir şey olup olmadığı konusuna cevap vermemektedir.Mahkemeye başvuranlar tarafından benim henüz farkedemediğim bir bağ gösterilebilirse fikrimi değiştirmeye,hattâ imkânlarım dâhilinde bu sürecin derinleşmesine destek vermeye hazırım.
İkincisi,Soykırım'ın tanınmasını ve bununla ilgili tazminât konusunu,salt gaspedilmiş mâl varlığını geri almak sorununa çevirmemek gerekir.Örneğin,ben baba tarafından fakir olan bir aileden gelmekteyim.Fakir ailelerin mirâsçıları tazminât konusunda oyun dışı mı kalacak?Bizde maalesef,mâddî tazminâtın sadece belgeleri korunmuş olan mâl varlıklarıyla ilgili olduğu görüşü yayılmaya başlamıştır.
Soykırım hakkında Ermeni-Türk çatışması günün birinde çözüme ulaşacaksa,tazminât hakkında ciddi tartışmalar olmadan olamayacağına eminim.Ben tazminâtı,içinde hem mâddî,hem manevî,hem de diğer unsurların yer bulduğu çok yönlü bir paket olarak görmekteyim.
Diğer taraftan,şayet Türk hükûmeti,Soykırım'ı resmen tanımadan önce,kendisini "soykırım" terimini kabul etmeye mecbur kılmayan,fakat tarihî adâletsizliği veya yurdundan edilmiş ve katledilmiş Ermenilerin anısını tekrar yaşatacak sembolik veya somut adımlar atarsa (örneğin isimleri günümüzde değiştirilmiş,fakat 1915 yılında Ermenilerle meskûn olan köyler ve kasabalarda yerleşim yerinin eski ismini ve yerleşik Ermeni nüfusun Soykırım'dan önceki sayısını belirten tabelalar yerleştirmek),bu ufak adımları da memnuniyetle karşılarım,çünkü daha önce de belirtmiş olduğum gibi tanımayı aniden,bir gecede olmayacak,yavaş yavaş gerçekleşecek uzun bir süreç olarak görmekteyim...
*Prof.Ara Sanjian,"Ermenilerle ilgisi olmayan trajedileri,Ermeniler ve Türklerin acısı arasında denge sağlamak için kullanmak riyâkâr bir yaklaşımdır",Röportaj:Anahit Kartashyan,(çev.) Diran Lokmagözyan,Akunq.net,31 Temmuz 2012.
http://akunq.net/tr/?p=17105
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder