Kaybedilen Ateş İmtihanı/Israel Shamir*

Allenby Caddesi'nin rengarenk eğlence yerlerinde,Tel-Aviv'in zevkli gecelerinde kalabalık restoranlarda iken bir düş gördüm.Savaş elbiseleri giymiş bir melek bana geldi ve karşımdaki duvara üç kelime yazdı:"Mene,tekel ufarsin".Benim Melekçe-İngilizce sözlüğüm şöyle bir karşılık veriyor:"İmtihandan geçtiniz ve kaybettiniz."

Bunlar İsrail halkının en kara günleri.Kapkara,çünkü bizim ve babalarımızın yası ve isyanının yok hükmünde olduğu ortaya çıktığından.1968'de genç bir Rus Yahudisi (ben) doğduğum Rus şehrinde duvarlara "Çekoslovakya'dan elinizi çekin" yazmıştı.Rus Yahudi şair Aleksandr Aronovich Galich'in güzel ve kalın sesi gürlüyordu:Yurttaşlar vatanımız tehlikede,çünkü tanklarımız yabancı topraklarda!Bazı Rus Yahudiler Kızıl Meydan'da istilaya karşı gösteri yaptılar ve polis tarafından dövüldüler.Biz Rus tanklarının Budapeşte'ye,Prag'a ve Kabil'e girişini protesto ettik;çünkü onuru,yanlış anlaşılmış bağlılık ve insanlığı da kan bağlarının üstünde tutan Rus yurttaşlardık.Aynı sıralar Amerikalı Yahudi çocuklar kendi ülkelerinin Vietnam'a girişine karşı gösteri yaptı;Avrupalı Yahudi kız ve oğullar da ırkçılığa karşı mücadele ediyordu.Yıllar geçti ve şimdi bizim Yahudi tanklarımız yabancı toprakta.

Yahudi ordumuz sivilleri öldürüyor,evleri yıkıyor,milyonları açlığa mahkûm ediyor ve Filistin köylerini ablukaya alıyor.İşlediğimiz suçlar Çeçenistan ve Afganistan'daki Rus zulmünü,Vietnam'daki Amerikan zulmünü,Bosna'daki Sırp zulmünü geçti.Şüphesiz Yahudi aydınlar kitle halinde Pennsylvania Avenue'da,Trafalgar Square'da gösteri yapıyorlar;Amerikalı Yahudiler seslerini Filistinlilerin Amerikan silahlarıyla donanmış katillerine karşı yükseltiyorlar,Rus Yahudileri Kutsal Topraklar'ın esir Gentilelerinin(1) insan hakları için seslerini yükseltiyorlar mı?Merak etmeyin bizim okumuşlarımız da Yahudi askerlerimize cesaret veriyorlar,Yahudi keskin nişancılarımızın becerikliliğini övüyorlar ve Filistin'in bütün Gentilelerini bir anda toz haline getirecek gücümüz varken kendimizi her gün birkaç yüz ölü ve yaralı ile sınırlayan Yahudi halkının insancıllığını göklere çıkarıyorlar.

Semitik Ayrımcılık

Pale yerleşiminde yaşayan büyükbabam Rus Çarlığı içinde Yahudilerin özgür seyahatine çıkarılan engellerden yakınırdı;bizim kuşağımızda ise Anatoli Şaranski insan hakları için mücadelenin bir sembolü oldu.Kendi ülkemizde ise Gentileler rezervasyonlara ve toplama kamplarına kapatıldı;Pale bunların yanında soluk kaldı.Bir Filistinli bir Yahudi resmi belgesi olmadan komşu köye gidemez;sürekli bizim kontrolcülerimizce kontrolden geçirilir.Denizin ancak hayalini kurar;atalarının evinin önünü yıkayan denizin.Filistinlileri plajlarımızın saflığını kirletmeye bırakmıyoruz.

Ostrovsky Mossad ajanlarının bir Ortadoğulu diplomatın evine Jimmy Carter zamanında mikrofon yerleştirdiklerini bildirdi.Amaç ABD'nin Birleşmiş Milletler temsilcisi Andrew Young'ı taciz etmekmiş;çünkü o FKÖ temsilcileriyle gayri-resmi görüşmeler yapmaya çalışıyormuş.Young FKÖ'nün gayri-resmi Birleşmiş Milletler temsilcisi Zehdi Lebib Terzi ile bir ortak dostları diplomatın (Kuveyt elçisi Abdullah Yakub Bishara'nın) evinde "tesadüfen" karşılaştığında Terzi'nin haberi olmadan Mossad ajanları tarafından gizlice yerleştirilmiş dinleme cihazları bu görüşmenin her kelimesini kaydetmişler.Olay kısa süre sonra Siyonistlerin en saygın Amerikalı propaganda organı olan The New York Times'da manşet haber olmuştu.Başkan Carter kamuoyu baskısına dayanamayarak Young'un istifasını istedi.Böylece ABD hükümeti ile FKÖ arasında ilişki kurmak için atılmış bu ilk adımlar tarihin tozlu sayfalarına gömüldü ve 23 Eylül 1979'da Young görevinden istifa etti.Bir Afro-Amerikan (Siyahi) olan Young bundan sonra hiçbir zaman üst makamlarda görev alamadı.

Yıllarca Yahudiler işte ve eğitimde ayrımcılığı protesto ettiler.Kendi devletimizde ise tam bir milli ayrımcılık yarattık.Kendi kamu elektrik şirketimizde 13 bin çalışandan sadece altısı Gentiledir;yani yüzde 0,0004.Gentileler Şeria Nehri ile deniz arasındaki topraklarda nüfusun yüzde 40'ını oluştururlar;ama sadece dörtte birinin oy hakkı vardır.Anayasa Mahkemesi'nde,hükümette,hava kuvvetlerinde,gizli serviste Gentile yoktur.En büyük liberal gazetemiz olan Haaretz'in yazı kadrosunda tek bir Gentile bile yoktur.

İşte bu nedenle diaspora(2) Yahudilerinin her şikâyeti bu olaylar ışığında yeniden yazılmak zorundadır.Biz insan hakları için mücadele etmiyoruz;Yahudi hakları için mücadele ediyoruz.Özgür seyahat ve seçim hakkını mı savunuyoruz?Sadece Yahudiler için.Evrensel seçme ve seçilme hakkından sözediyoruz;ama kasdettiğimiz Yahudilerin seçmesi ve seçilmesi.İstila ve işgale itirazımız yok;biz istila ve işgal ettiğimiz sürece.Makineli tüfekli bir cani karşısında ellerini kaldırmış çocuğun resmi,ancak o bir Yahudi çocuğuysa bizi sinirlendiriyor.Gentile çocuğu rahatça vurulabilir.

Bialik "Şeytan'ın bile hayalinde çocuk cinayeti için uygun ceza yoktur" dediğinde kasdettiği "bir Yahudi çocuğu" idi.Pogromlarda(3) olanlardan dehşete düştüğünde dehşeti Yahudiler şiddete uğradığı içindi.Yoksa pogrom bizatihi yanlış bir şey değildi.Yukarı Nasıra Yahudileri Gentileler için bir pogrom yaptı;ama hiçbir pogromcu yargılanmadı.Polis onlara bir kısım pogrom kurbanlarını öldürürken yardım etti.Bundan da kötüsü Ramallah ve Beyt Jallah'taki pogromlar;savaş helikopterleri ve tanklarla işlendi.

Çarlık Rusyası,"pogromlar ülkesi"nden büyükbabalarımız nefret eder;ve sonunda onu yok ettiler.Yine de yüz yıllık Yahudi pogromları bizim bir haftada öldürdüğümüzden daha az kurban aldı.Korkunç Kishinev pogromu bile 45 ölü 600 yaralıya mal olmuştu.Geçen hafta İsrail'de 300 kişi öldürüldü binlerce kişi yaralandı.Çarlık Rusyası'nda bir pogromdan sonra yazarlar ve aydınlar failleri lanetlendi.Yahudi devletinde ise Tel-Aviv'deki gösteriye birkaç düzineden fazla kişi gelmedi;İbrani Yazarlar Birliği de Gentile pogromunu destekledi.

1991'de Rus Yahudilerinin çoğu Komünizme karşı ve özel mülkiyet lehinde tutum aldılar.Onların asıl aklında olan Yahudi özel mülkiyetiydi;o sırada biz Gentile mülklerine rahatça el koyuyorduk.Kudüs'ün,Talbiye'nin Eski Katamon'un,Rum ve Alman kolonilerinin en iyi yerlerini gezin ve şahane sarayları görün.Bunlar Gentilelere aitti;Almanlar,Ermeniler,Rumlar,İngilizler,Ruslar,Filistinliler?Hristiyan ve Müslüman.Hepsine el kondu ve Yahudilere verildi.Geçen hafta yüzlerce dönüm Gentile mülkü gaspedildi;yüzlerce Gentile evi alındı ya da yıkıldı.

Tutuklanmasından az önce büyük medya patronu Rus Yahudisi Gusinsky İsrail'e geldi ve sınırsız desteğini bildirdi.Aynı zamanda dünyaya çağrıda bulunarak televizyon kanalına el koymak isteyen Rus makamlarına karşı mücadelesinde destek istedi.İsrail'e desteği gösteriyor ki,Bay Gusinsky gaspı etnik duruma göre kabul ediyor.O sadece Yahudi mülkünün gaspına mı karşı;Yahudilerin tutuklanmasına mı karşı?

Gentileler hapislerde müebbet çürüyebilirler,Yahudi devletinde olduğu gibi.

Hiçbir zaman biz Yahudilerin demokrasi,insan hakları ve eşitlikte uzun dönemde elde ettiklerini batıramadık.Alman Nazilerinin sevmediğimiz yanı nedir?Irkçılıkları mı?Bizim ırkçılığımız daha az ve daha zehirsiz değil.Kudüs'te Rusça yayınlanan "Doğru Söz" gazetesi yüzlerce Rus Yahudisine Filistinlilere karşı ne hissettiklerini sormuş.Tipik cevaplar:"Bana kalsa bütün Arapları öldürürüm","tüm Araplar yok edilmeli","tüm Araplar kovulmalı","Arap Araptır.Hepsi yok edilmeli".Acaba Almanya'da 1938'de daha iyi sonuçlar alınır mıydı?Ne de olsa Naziler bile Yahudi komşularını öldürmeyi 1941'e dek düşünmediler.

Artık doğru konuşalım;biz ırkçılığa başkası öyle olduğunda karşıyız.Biz ölüm mangaları ve gizli operasyonlara bize karşı yapıldığı sürece karşıyız.Kendi katillerimiz,Yahudi özel kuvvetleri bizim övünç kaynağımız.Yahudi devleti,yasal olarak cinayet mangaları bulunduran,katliam politikası güden,Ortaçağ işkenceleri uygulayan dünyadaki tek yer.Üzülmeyin sevgili Yahudi okurlarım,biz sadece Gentileleri asıp kesiyoruz.

Gettolara tıkıldığımızda gettoya karşıyız.Şimdi en liberal Yahudi planı bir Gentile gettosu oluşturup tel örgüyle çevrilmesi,Yahudi tanklarıyla kuşatılması ve Yahudi fabrikalarıyla çevrelenerek burada Gentilelere "Arbeit macht frei"(4) yapılmasını teklif ediyor.Ellerindeki her şeyi aldıktan sonra da bu gettoya bağımsızlık verecekmişiz.

Ateş ve Kükürt Sağanağı

İsrailliler daha anaokulundayken beyinleri yıkanmaya başlanır.Onlara seçilmiş halk oldukları,"Über Alles"(5) oldukları söylenir.Onlara Gentilelerin tam insan olmadıkları ve dolayısıyla öldürülebilecekleri ve istendiği gibi faydalanılabilecekleri inancı aşılanır.Sonuçta İsrail bir Birleşmiş Milletler kararının,Siyonizmi ırkçılık olarak niteleyen kararın "gereklerini yerine getirmiştir" (tırnaklar çevirenin).İğrenç olan ise,Sovyetler Birliği'ndeki çok milliyetli eğitimin Yahudi üstünlüğü zehrini zerkeden Siyonist propagandaya yenilmesi.Kutsal Topraklar'da kendi Rus cemaatimin manevi çöküşünden utanç duyuyorum.

Evet,o meleğin ateşten kelimelerini yazdığı gibi,peygamberlerin insanları tövbeye çağırdığı gibi,bizim de seçimimiz var.Ninova(6) yolunu seçebiliriz,tövbe edebilir,çaldığımız mülkü iade edebilir,Gentilelere tam eşitlik verebilir,ayrımcılık ve cinayetleri durdurabilir ve hiç olmazsa kedilerimizin köpeklerimizin yüzü suyu hürmetine Tanrı'dan bağışlanma dileyebiliriz.Ya da bu şeytani yolumuzda Sodom kenti(7) ahalisi gibi devam eder ve kızgın Filistin göklerinden yağacak ateş ve kükürt sağanağını bekleriz.

Filistin,Rusya,Arafat ve Prokhanov

"Filistin.Semavi ve mistik ülke.Onu evrene bağlayan göbek kordonundan yeryüzü hayatını besleyen dingin ruh aşağı akıyor.Tarihi pekiştirmek,canlıları diri tutmak için.Yerkabuğunun üstündeki hayat pınarı,orada hayatın nabzı atıyor.Burada Beytüllahim'de Hazreti İsa doğdu ve insanlığı değiştirdi.Burada Avrupa ve Asya kılıç tokuşturdular."

Bu sözler Rusya'da yayınlanın "Zavtra" (Yarın) siyasi dergisinin başyazarı Aleksandr Andreyevich Prokhanov'a ait.Prokhanov Rus sağ fikriyatının içinde müstesna konuma sahip bir isim.Yeltsin'den itibaren Rus devlet başkanlarının fikir danıştıkları bir kişi.

Bugün Filistin'de yaşanan soykırımı bütün dünyanın seyrettiği günde Rusya'dan Filistin davası için övgü dolu sesi yükseliyor Prokhanov'un:"Makineleşmiş yirmibirinci yüzyılda milli liderler yok,yüksek maaşlı bürokratlar var,duygu ve cesaret yok,teknoloji ve banka hesapları var,siyasi söylev yok,halkla ilişkiler kampanyaları var,yüreklilik ve fedakârlık yok,erişilmez katillerin nokta vuruşlu silahları var;ve bu yapma,sentetik dünyada Filistin bir kutsallık simgesi,ebedi hayatın ölüme zaferinin simgesi olarak yükseliyor.
Cennetten önceki patlama.Kuşakta dinamit,başta nur halesi,şehitlerin cenazeleri.Özgür insanların bayramı.Arafat en yüksek aziz.Rusya Filistinlileri anlayabilir,çünkü milyonlar anavatan için kendini feda etti..."

Evet,Rusya Filistinlileri anlayabilir;çünkü Rusya bir Doğu toplumudur.Ve en azından sağ fikriyatının entelektüelleri de bu hali yansıtmaktadırlar.Bir Batılı Arafat'ı ve Filistin mücadelesini övmek istese bu kelimelerle övmezdi.Arafat'ın terörü asla onaylamadığından,Filistin'in ulusal haklarından vs. dem vururdu.Ama bir Rus mücadeleyi böyle övecektir.

Rus sağının anti-Semit hissiyatını da bu tabloya eklemeliyiz:"İsrail yorgun,insanlığından sıyrılmış.Bu sırnaşık ve arsız tüccarlar Avrupa'dan Amerika'dan tazminatlar almaktan,arsızlık torbalarını mücevherle doldurmaktan,her dilde şakıyıp,Yahudilerin ne acılar çektiğini anlatmaktan bıkmamış."

İkinci Dünya Savaşı'nın akabinde Amerikalı düşünür Reinhold Niebuhr Lübnan'da bir Maruni devletinin ve Filistin'de bir Yahudi devletinin kurulması gerektiğinden söz etmişti.Niebuhr'a göre bu iki halk Ortadoğu'nun en Batılılaşmış ve Batı'nın değerlerini Ortadoğu'ya getirecek ve aşılayacak sosyal unsurlarıydı.

Lübnan İç Savaşı ile Maruni devletinin tasfiyesi 1980'ler başında tamamlandı.Ve şimdi İsrail'in her yaptığını Batı'nın hoşgörmesi Rusya'ya varana kadar Doğu toplumlarının hepsinde ortak bir direniş bilinci mi oluşturuyor dersiniz?

Belki Prokhanov'un makalesinin (http://zavtra.ru/cgi//veil//data/zavtra/02/437/11.html) son cümlesi bunun cevabını veriyor:"Ama bu hep böyle gitmez.Tarih devam ediyor.İnsanlık bir,toprak sınırlarla bölünmüş değil ve 'ruh istediği yerde yaşar'.Moskova yakınında Patrik Nikon 'Yeni Kudüs'ü kurmuş.Kudüs topografyası burada taklit edilmiş:Getsemani bahçeleri,Ürdün Irmağı,Golgota.Oraya gidelim ve Efendimizin [Hazreti İsa] mezarı(8) başında dua edelim;Rusya için,Rus halkı için,Arafat için..."

***

1-Gentile:Yahudi literatüründe Yahudi olmayan kişi,kişiler,milletler.
2-Yurtdışı.
3-Pogrom:Doğu Avrupa Yahudi gettosu ve burada yapılan Yahudi katliamı.
4-"Arbeit macht frei":Almanca:"İş özgürleştirir".İkinci Dünya Savaşı'nda Alman toplama kamplarında angarya işlerde çalıştırılan esirlere propaganda sloganı.
5-"Über Alles":Almanca "Her şeyin üstünde",Alman anavatanı için söylenir.
6-İlkçağdaki ünlü Yahudi sürgünü.Yahudiler Ninovalılara yenildiler ve esir edilip buraya sürüldüler.Kutsal kitaplarda bu olay ahlaksızlıklarına karşı ilahi bir ceza olarak anlatılır.Daha sonra günahlarından tövbe ettiler ve geri döndüler.
7-Sodom ve Gomora:İlkçağda ahlaksızlıklarıyla ünlü iki kent.Kutsal kitaplara göre içlerinden çıkan Lud Peygamber'in öğütlerini dinlememişler ve Tanrı tarafından ateş sağanağı ile yok edilmişlerdir.
8-Hazreti İsa'nın mezarı:Hristiyan inancına göre Hazzreti İsa'nın çarmıha gerilerek öldürülüşünden dirildiği güne kadar yattığı mezar.Bu mezarın üzerine kurulan Hristiyanlığın en kutsal mekânlarından "Yeniden Doğuş Kilisesi" son işgalin başından beri İsrail tanklarının kuşatması altındadır. 

*Israel Shamir,Kaybedilen Ateş İmtihanı;(çev.) A. Altay Ünaltay.

http://www.israelshamir.net/Turkish/turk9.htm

Sumud ve Akış/Israel Shamir*

Filistinliler kendi topraklarına bağlılığı ve yaşamayı seçtikleri toprak parçasını "Sumud" kelimesiyle anlatırlar.İntifada Sumud'un aktif biçimidir."Sumud Siyonizm'in kökleri yok edici gücüne karşı bir tür direniştir",diyor Emile Habibi;kendisi bir Filistinli Komünist ve Hristiyan Ortodoks yazardır.'O Hayfa'da durdu',yazar mezartaşının üstünde.Yahudiler onun toplumunu köklerinden sökerken o durdu.Bu Sumud'tur.

Sumud bir milliyetçilik değil.Sol Siyonistler Filistin direnişini sık sık "Yahudi milliyetçiliğine karşı Arap milliyetçiliği" diye nitelerler.Bu nedenle bu Filistin direnişine semboller vererek tatmin etmek isterler:Bir bayrak,milli marş,devlet,Birleşmiş Milletler'de koltuk.Dünya üzerinde özel bir yere tutunma Yahudiler için garip ve delice bir şeydir.Bu nedenle Filistinlilere ve diğer karşılaştıklarına kendi fikirlerini kabul ettirmeye uğraşırlar.Ama dünyamız Sumud fikri üzerine kuruludur,bu insanın tabii halidir.  

Antik Yunan demokrasisi Sumud'a dayalıydı.Bir Atina vatandaşı başka bir şehir devletine,örneğin Megara'ya rahatça göçemezdi;Megara vatandaşı olamazdı.Orada yaşayabilirdi,ama birçok haklardan yoksun olarak."Komün daha iyi bir gelecek için doğru büyüklükte bir devlettir,insanlığın idealidir," yazar Vladimir Ilyich Lenin "Devlet ve Devrim" adlı kitabında.Burada Karl Marx'ın 1871 Paris Komünü analizlerini kullanmıştır.Tamamen yerel,sınırlı,Sumud temelli kasabalar ve köyler gelecekte insanlığın yırtılmış toplumsal dokusunu onaracaktır.  

ABD dış politikasının yırtıcı Neo-Con'ları genellikle Yahudidir ve çoğu Troçkist bir ideolojik temelden gelir.Michael Lind'in New Statesman'da yazdıkları bunlar.O bir açıklama da verir:"Farklı bir Troçkist politik kültür var,o kalıcı etkisini Troçkistliği bırakmışlar,hatta hiç Troçkist olmayıp,bunu anne-baba ya da hocalarından almışlar üzerinde bile gösterir.Dış politikada alışılmadık bir saldırganlık ve 'devrim' ihraç etme isteği (önceleri Sosyalist,sonraları Sağ'ın liberal merkezine göçen eski Troçkistler arasında 'global demokratik devrim' ihracı.)" 

Bu ilginç ama derinlikçe yetersiz bir düşünce,çünkü sorunun kökenini Troçkist köklere götürmek yerine biz Troçkistler ve Neo-Con'lar arasında bir ortak kök aramalıyız.Çünkü onların istediği "devrim" ihracı değil,ama globalist bir vizyondur.Bu Yahudi radikaller milli-devleti parçalamak ve yerel gelenekleri silmek istiyorlar,ister kızıl bayrak ister yıldız ve şeritler (ABD bayrağı) altında olsun.Anlaşılıyor ki,bu insanlar bayrakla çok ilgili de değiller,yerel gelenek ve özellikler silindikçe,dünyanın çeşitliliği de kalkacaktır.Muazzam farklara rağmen,onların küreselleşmenin diğer teşvikçileriyle çok ortak yönleri vardır,ister Soros,ister von Hayek,ister Karl Popper olsun.Onların Yahudi kökenleri ve görüşlerinin benzerliği rastlantı değildir.Dünya Yahudi Kongresi Uluslararası İşler Dairesi Müdürü,Yad Vaşem Heyeti,Bar Ilan Üniversitesi ve Beth Hatefutsoth  üyesi Dr. Avi Beker'in "Dağılım ve Küreselleşme:Yahudiler ve Küresel Ekonomi" kitabında (Dispersion and Globalization:The Jews and the International Economy) dediği gibi:"Ekonomik tarihin çeşitli dönemlerinin bir incelemesi tekrar ve tekrar Yahudilerin ekonomik gelişimdeki ileri etkisini gösterir,özellikle de daha küresel boyutların geliştirilmesinde.Tarihi bir perspektiften görülüyor ki,Yahudi halkının dağılışı,onların ekonominin bazı kollarına yoğunlaşması,çeşitli ekonomik merkezlere göçü,hatta belki onların milli-dini özellikleri onlara kimi avantajlar verdi ve bunlar tarihin değişik dönemlerinde global bir ekonomi için gerekliydi. 
Belki Yahudi tarihçiler  metodolojik ve karşılaştırmalı olarak Yahudilerin dağılışı ve dünya ekonomisinde küreselleşme süreci arasındaki bağı incelemekten çekindiler;çünkü Yahudiler dünya finansını kontrol istismar etmek şeklinde anti-Semitik suçlamalara uğradılar.Dünya ekonomisinin tek lideri Yahudileri değildi ve anti-Semitik suçlamaların aksine,en zenginler de değillerdi.Ama onlar değişik tarihi dönemlerde kritik ve yaratıcı bir rol oynadılar.
Yüzyıllarca diaspora Yahudi varlığı küreselleşmeye dayandı ve bugün,eski devirlerde olduğu gibi,Yahudiler yine küreselleşme fikrini savunuyor ve onun hizmetkârı olarak çalışıyorlar.Ekonomide ve diğer alanlarda,özgün Yahudi tarihi rolü ve evrensel misyonlarına ilişkin içkin tarihi bilinç onları haklı çıkardı."

Yahudilerin enternasyonalizm ve küreselleşme eğilimlerini açıklamanın birkaç yolu vardır.İyimserler bunu Yahudilerin üstün insancıllığı olarak görür.Saygın bir Yahudi sanat eleştirmeni olan Clement Greenberg'e göre (Soyut Sanat'ın büyük savunucusudur) "'Dünya tarihinin' standartlarında Avrupalı Yahudinin şimdiye dek bilinenden daha üstün bir insan tipini temsil etmesi mümkündür." Evet mümkündür.Şüphecilerin dediği de mümkündür:Yahudiler çeşitli milletler arasında pek ayrım görmezler;Yahudiler için goy goy'dur  (ve onlar bir yere yığılabilirler.Yahudi sloganlarını da hatırlatırlar:"Milliyetler yok olmalıdır!Dinler geçip gitmelidir!Ama İsrail yok olmayacak,çünkü onun halkı Tanrı'nın seçtikleridir." 

Bir Yahudi fıkrası Komünist bir geleceği anlatır:Tüm milliyetler ve dinler kaybolmuş ve artık tek bir soru kalmıştır:"Komünizmden önce Yahudi miydiniz?" Gerçi bu bir Gentile (Yahudi olmayan) şüphesini ima ederse de,fıkra Yahudiliğin millet ve inançları gömeceği duygusu alarak da yorumlanabilir. 

Kevin McDonald'a göre milletlerin kalkışı pratik anlamda Yahudiler için faydalıdır,çünkü onlar dağınık bireylere karşı takım halinde oynayabilirler.Ama bu uzak geleceği önceden görmeyi de gerektirir.Şurası daha kolay anlaşılır,ki hızlı iletişim (Akış) Yahudiler için iyidir,çünkü onlar çeşitli ülkelerdedir ve kolaylıkla etkileşebilirler.Bu nedenle iyileşen haberleşmeye birçok başkaları gibi Yahudilerin de ilgisi vardır.

Ama iyi haberleşme salt hayır değildir.Eğer haberleşme gerçekten çok iyi ise ve biri kolaylıkla A'dan B'ye ilişki kurabiliyorsa,kısa sürede iletişimin nedeni ortadan kalkar çünkü artık A ile B birbirine benzer,tabii eğer aynı olmazsa.Öte yandan yolların ve modern iletişimin yokluğu bir ülkeyi usandırıcı turistler ve zalim istilacılardan korur.Ondokuzuncu yüyılda da akıllı bir Filistinli beye bir İngiliz gezgin,Arapların neden yol yapmadıklarını sorar.O der ki:"Neden bir yabancıya eşimi ziyaret edeceği bir yol yapayım?" Haklıdır:Daha iyi yollar yabancı ordular getirir ve sonunda Siyonistler gelir. 

Şimdi çeşitli Yahudi hareketlerinin ortak temeli olan Akış paradigmasını inceleyebiliriz.Akış serbest hareketin en genel biçimidir,ister Popper ve von Hayek'in "açık toplumunun" liberal ekonomik yöntemleri ile olsun,ister Siyonizmin kaba kuvveti,Troçkizmin devrimci yöntemleri ya da Neo-Con'ların amerikan askeri müdahaleleriyle olsun.Tüm bu çeşitli hareketler Akış'ı Sumud'a karşı desteklerler. 

Bir filo-Semit (Semitik ırkı seven) "Yahudiler hep özgürlükten yanadır" şeklinde bunu açıklar,ama bir anti-Semitik "Yahudiler Gentile toplumlarını yok etmeye ahdetmiştir." İkisi de sonuçlarına göre haklı ya da haksızdır.Mesela,nehir su getirir,üzerinde insanlar ve yükleri taşır ve sel olduğunda yolu üzerindeki yerleşimleri yok eder."Nehir hep iyidir," ya da "Yahudi etkisi hep faydalıdır" demek imkânsızdır.Yalnız Tanrı hep faydalıdır,ama temayüller bir yere dek böyledir,iyi dengelenmelidir. 

Dünya,iyi ile kötü arasında bir Manişeist savaş alanı olarak değil,ama karşıt güçlerin sonsuz mücadelesinin bir Taoist alanı olarak daha iyi tarif edilir:Ya da Enerji ve Entropi'nin,Çeşitlilik ve Aynılığın,Sumud ve Akış'ın.Her ikisi de gereklidir,ama bunlardan birinin nihai zaferi önlenmelidir,eğer insanlık hayatta kalsın istiyorsak.Çeşitlilik,yani binlerce kavim,kültürel gelenek,diller,inançlar insanın Kayıp Cenneti'dir.Bu petrol üretiminin adeta manevi eşdeğeridir,çünkü Çeşitlilik enerji kaynağıdır.Eğer Çeşitlilik,bu devasa enerji kaynağı boşaltıldığında enerji açığa çıkar ve Aynılık ya da Entropi bunun "bedeli" olarak yükselir.Çok kültürlülük sahte Çeşitliliktir,Aynılık'tan ve ölümden bir önceki duraktır. 

Akış Çeşitlilik kaynağını boşaltır.Dengeli bir durumda açığa çıkaran enerji Sanat ve Din yaratır,ama faydacı kullanıma da yöneltilebilir.Mammon ya da hırsa tapıcılığın bu mabudu Tanrı'yla (Sanat ve İnanç) açığa çıkan enerji için rekabet eder ya da İncil'in dediği gibi:"Hem Tanrı'ya hem Mammon'a ibadet edemezsin." 

Teolojik tabirlerle,"seçilmiş halk" açığa çıkan enerjiyi Tanrı'ya yönlendirmekle görevliydi,bunu çeşitli olan kavimleri ruhta birleştirerek yapacaklardı.Onlar aslında bunu tam olarak başardılar,İsa'yı dünyaya getirerek.Ama o zamandan beri onlar Çeşitlilik kaynağını boşaltmaya devam ediyorlar.Bir Yahudi halk masalında,bir büyücü çırağı Golem'i,akılsız robotu,çalıştırır ve ondan su getirmesini ister.Ama çırak Golem'i durduracak sihirli kelimeyi bilmemektedir,robot evi su basana dek su taşımaya devam eder.Bir anlamda Yahudiler de bu kontrolden çıkmış Golem'dir,dünyamızı basıyorlar.Sumud Golem'i durduracak sihirli kelimedir. 

Akış özgürlüğe bir yoldur.Ağıla kilitli bir koyun sürüsü düşünün.Onlar özgürlüğe,yemyeşil çayırlara koşmak ister,sıkıntılı çevrelerinden uzağa,hatta belki sürüden ve sert çobandan da kaçmak isterler.Kapıyı açamazlar,ama bir dış destek bulurlar:Kurt.Sonucu La Fontaine iyi bilir de biz bilmeyiz.Koyunlar,eğer Kurt'un planlarını anlarlarsa ve kendi midesine koyunların akışı planları engellenirse,hâlâ kurtulabilirler.  

Sınırsız akış herkes için ölümdür.Bunu Türkiye'ye gelecek sefer yapacağınız bir tatil gezisinde anlayabilirsiniz.Arkadaşlarınız plajda yatarken bir arabaya binin ve Anadolu'nun kayalık dağlarına gidin.Burada hızlı dereler ve çavlanlar arasında büyük Bizans şehirleri ve kilise harabeleri bulacaksınız.Buraların yerlisi olan St. Paul onları ziyaret etti ve St. John oralara ateşli mektuplarını gönderdi.Peki onlara ne oldu?Onlar Akış'ın kurbanı oldu.Bin yıl önce Küçük Asya'nın dağları ve vadileri gürbüz bir Bizanslı halkla doluydu.Köylüler ve savaşçılar olarak Anadolulular sahilin gelişmiş şehirlerine hinterland sağlıyordu.Konstantinopol Araplarca kuzeye yaptıkları yıldırım seferinde saldırıya uğradığında Anadolulular istilayı durdurdular ve Arap Müslüman ülkelerle Ortodoks Bizans İmparatorluğu arasına bir sınır çektiler.Anadolulular Farsları ve Bağdat Hilafeti'ni bir hizada tuttular ve İmparatorluk barış içindeydi. 

Ama sonra Bizans'a Neo-Liberal fikirler sızdı;hani şu Nobel Ekonomi Ödülü sahibi Milton Friedman'ınki gibilerinden.Onlar ve faiz,ki insanın icadı en eski hastalıklardır,geldiler.Bizanslı Neo-Liberaller asilzadelere ve yükselen kapitalistlere Anadolu topraklarının özelleştirilmesi gerektiğini anlattılar;dağlardaki iktisaden verimsiz tarım da sona erdirilmeliydi ve bunun yerine büyük çapta koyun yetiştiriciliği başlatılmalıydı.Zengin ve güçlüler bu öğüdü dinlediler.Topraklara elkoydular,onları çayıra çevirdiler ve iyi kâr ettiler.İşsiz ve topraksız köylüler Konstantinopol'e toplandılar,dağlarını ıssız bıraktılar.Neo-Liberal fikriyat değerini ispatladı:Boğaziçi kenarındaki Büyük Şehir çok miktarda koyun eti ve bir o kadar da ucuz işgücü elde etti.O sırada Türkmen kabileleri sınırlardan Anadolu'ya baktılar ve güzel bir sürprizle karşılaştılar:Küçük Asya bomboştu;sürülerle koyun ve birkaç koyun çobanı vardı.İçeri girdiler,koyunlardan güzel kebap yaptılar,buldukları çobanları da kendilerine kattılar ve Osmanlı Devleti'ni kurdular.Kısa süre sonra Büyük Şehir'i de aldılar,çünkü hinterlandsız bir şehir yaşayamazdı.  

Bu Bizans İmparatorluğu'nun sonu oldu.Onu,bizim okul kitaplarında yazdığı gibi, Türkler yıkmadı,Neo-Liberaller yıktı,Türkler sadece insandan boşalmış araziyi aldılar.Aynı son Judeo-Amerikan İmparatorluğu için de geliyor,çünkü o da hızla kendi güç temelini yıkıyor.Yine de onun ideologları tarihten bir-iki şey öğrendi ve bir çözüm buldu:Kendi politikalarını tüm dünyaya önermek.Gerçekten de,eğer Türkmen kabileleri de Neo-Liberalleşmiş olsalardı,hiçbir zaman Anadolu'ya girmezlerdi:Steplerdeki kendi hediyelik eşya dükkânlarında ter dökerlerdi.Eğer Akış'ın insanları kazanırsa tüm insanlık kara bir gelecekle karşı karşıya.İnsanlık Akış'la uzun bir süre gitti.O bize başka türlü elde edemeyeceğimiz çok kişisel özgürlükler verdi.Ama bu bedava yemek değildi.Eski çeşitliliğimizin çoğunu kaybettik.Tamamen bittiğinde de ruhen ölmüş olacağız.Hayatta kalabilmek için Sumud'a dönmeliyiz.  

Ondokuzuncu yüzyılın sağ ve sol düşünürleri,köylü çocuğu Pierre-Joseph Proudhon ve intihar eden parlak Viyanalı şahsiyet Otto Weininger Yahudilerin Akış şartlarında yükseldiklerini gördüler,Sumud ise aşırı Akış'a bir Gentile cevabıydı.Dolayısıyla bugün de Yahudilerin yükselişi insanlık için düşündürücü bir belirti kabul edilebilir.Bu demek değil ki,Yahudiler Akış'ı yaratıyorlar,zira Yahudisiz bir akış da görmekteyiz.Doğu Afrika'da onların yerine Asyalılar,Hindistan'da Bengalliler,İngiltere'de İskoçlar,ABD'nde Yankiler ya da diğer o bölgenin akış insanları geçer.Daha çok,alışılmadık Yahudi zenginliği sosyal bozukluğun bir belirtisi görülmelidir.Yüzeysel anti-Semitlere göre,eğer Yahudiler yerlerinden atılırsa aşırı Akış problemi çözülecektir.Ama bu genç doktorların klasik yanlışıdır;onlar da hastalığa bakmayıp palyatif (belirtileri önleyici) tedavi verirler.Yahudilere ayrımcılık yalnız ahlaken kabul edilmez değil,politik olarak da yanlıştır.Eğer Yahudiler uzaklaştırılırsa,yerlerine ruhen "Yahudi" ama ırken başka kişiler geçer.Bunun yerine toplum bu büyük göstergeye bakarak iyileştirilebilir.Yahudiler banker olarak zenginleştiklerinde,zengin banker kalmayana dek bankacılık sistemi revize edilmelidir.Hollandalı lale yetiştiricilerine de bu yapıldı.Vladimir Ilyich Lenin bankerlere ortalama işçiler kadar gelir verdi ve bu işe yaradı:Sovyet Rusya'da bankacılık sistemi Yahudileri cezbetmiyordu.  

Yahudiler medyada parladılarsa,medya demokratikleştirilmelidir.Internet bize yeni bir özgür ve herkesçe erişilir forum sunar,böylece görüşlerimizi paylaşabilir ve bilgi toplayabiliriz.Yahudiler reklamcılıkta yoğunlaşırsa bu iş kolu kaldırılabilir.Sürekli satınalmaya ve tüketmeye çağırılmadan da yaşayabiliriz.ABD'nde Yahudiler avukatların çoğunu oluşturur,öyleyse hukuk sistemi değiştirilmelidir ki,mültimilyon dolarlık tazminat davaları unutulsun. 

Eğer Yahudiler alkol üretimine yoğunlaşırsa,ki bu ondokuzuncu yüzyıl Rusyası'nda böyle oldu,bunun da çözümü var.Rus hükümeti imalathaneleri devletleştirdi ve bundan gelir vergisinden de fazla gelir sağladı,bu da alkolle zehirlenme hecmesine son verdi (Yahudi kovuşturmalarından çok daha fazla bu eylem birçok Yahudinin Amerika'ya göçüne yolaçtı.)

Eğer Yahudiler sanatta düşlerinin de ötesinde başarılı olurlarsa,bu sanat dünyası hasta demektir ve bunun halline bakılmalıdır.Eğer Yahudiler Amerikan film sanayiinde hakimseler,Hollywood kapatılmalıdır;şüphesiz "Terminatör-III" ve "Büyük Şehirde S.ks" filmleri olmadan da yapabiliriz.Son yılların kayda değer en iyi filmleri Yahudi-Amerikan dünyası dışında,İran ve Çin'de yapıldı.Emperyalizm bir Akış tezahürüdür.Modern Amerikan emperyalizmi kendi sağ kanat Neo-Conlar'ınca yürütülür.Ama SSCB'ndeki sol kanat Troçkist fraksiyon da dünya çapında devrim şeklindeki emperyalist politikalarını yürüttü ve Stalin'ce kendi Sumud sloganı "tek ülkede Sosyalizm"le durduruldu.İngiliz emperyalizmi sağ-kanat İngiliz başbakanı Disraeli tarafından yürütüldü;o vaftiz edilmiş olmasına rağmen Yahudi gururu ve saldırgan şovenizmini devam ettirdi (Disraeli bir Yahudi devleti kurmak istedi ve Siyonizmin asıl banisi Theodor Herzl değil,odur.) O İngilizlerin "koloniler anavatanın boynunda dönen değirmen taşlarıdır" sözüne karşı çıktı.Fransız sol kanat politikacı Adolphe Cremieux (Universal Israelite Alliance'ın da kurucusudur -Evrensel İsrail Birliği) Fransız emperyalizminin de büyük bir destekçisiydi.(Cezayirli Yahudilere Fransız vatandaşlığı verdi,ama onların Müslüman komşularını kendi ülkelerinde ikinci sınıf vatandaş bıraktı.Böylece 1950'nin Cezayir Savaşı'nın temellerini attı.)  

Emperyalizm "anavatanda" yaşayan normal İngiliz ya da Fransızların durumunu düzeltmedi.Onlara birçok savaş,kitlesel göç ve sonunda yıkım getirdi.Eğer harcayacak bir dünyamız olsaydı,ABD'ni emperyalizmini koşturmaya bırakırdık ve  sonunda tamamen çökerdi;ama ne yazık ki dünyamız ondan önce yok olurdu.Dolayısıyla Sumud bir anti-emperyalist eğilim olup Gladstone ya da Pat Buchanan gibi sağcılar ya da IWW'den (Industrial Workers of the World) Eugene V. Debs gibi solcularca savunulabilir. 

Gay Pride Movement (Gay Gurur Hareketi) Akış'a dahildir.Bu anlamda "gay" sözüne itiraz etmiyorum.Sonuçta erkek ve kadınların kendi özel hayatlarıdır.Ama "gurur" özel hayat değildir ve İngilizce Pride bunun tercümesidir.Gururlu Yahudiler,gururlu Gayler,Gururlu Amerikalılar kendi gökkuşağı,mavi-beyaz ya da yıldız-şeritli bayraklarını sallarken aynı derecede iticidirler,çünkü onlar Gurur ve Akış'ı sembolize ederler. 

Bu Akış'ın bitirilmesi gerektiği anlamına da gelmez.Dünyanın biraz Akış'a ihtiyacı vardır,çünkü onsuz evrensel fikirlere sahip olamaz,Internet'te birçok bilgiyi değiş-tokuş edemezdik.Ama buradaki gurur kırılmalıdır,yerine daha çok dikkat geçmelidir,çünkü akış biriken Çeşitlilik enerjisini,bu ortak  mirasımızı bitirir.Benzer şekilde,yeşil bahçeli ve yüzme havuzlu Yahudi yerleşimleri de yeraltının yenilenmeyen su kaynaklarını tüketerek çoğalırlar ve Filistin köylerini kupkuru ve susuz bırakırlar.  

Akış ve Sumud yaklaşımı ırkçı değildir;"Kan ve Toprak" sloganının karşısındadır.Toprak ilk ve sondur,çünkü Kan tekbaşına yetmez.1993'ten sonra birçok Filistinli mülteci Filistin'e geri döndü.Bu iyi bir gelişme,umarım daha çoklarının da dönmesine izin verilir.Geri dönenler harika insanlar,iyi niyetlerle dolular.Onlar kan olarak Filistinli.Ama uzun süre başka yerlerde yaşamışlar ve toprakla teması kaybetmişler.Onlar da Akış insanları olmuşlar ve daha iyi bir dünyada yerli köylülerden yeniden yerli olmasını öğrenmeliler.Ama gerçek dünyada Akış insanları yerlilere kendi başarı örneklerini öğretirler.Filistin'in yerli köylü ve kasabalıları genellikle geri dönenlerin çoğalmasından hoşnutsuzluklarını bildirirler.Geri dönenler onların yakın akrabalarıdır,amcaoğullarıdır,ama Ramallah ve Gazze'de güç çoğu zaman yerlilerin aleyhine eşitsiz dağılmıştır.  

Oysa,bu bir güç sorunu değil:İyi dostum ve bir Filistin asıllı Amerikalı olan Sam geri döndüğünde Ramallah'ta bir mağaza açtı,halbuki mağaza yerli Filistinli çocukları topraklarından koparacak.Ramallah'ın etrafındaki yeşil tepeler oyun için tehlikeli yerlerdir,çünkü pusudaki İsrailli keskin nişancılar çocuk-büyük demeden ateş ederler,dolayısıyla Ramallah'ın çocukları mağazanın koridorlarında oynar.Yarın onlar bu tepeleri önemsemeyecekler;insan yapısı çevreyi tercih edecekler.Böylece İsrail ordusunun Siyonist Akışı ve Amerikan mağazasının kapitalist akışı Filistin Sumud'una karşı "işbirliği" ettiler.Sam'ın iyi niyetli girişimleri pek de harika olmayan sonuçlar verdi. 

Onlar,geri dönenler ne yapabilir ya da dünyanın herhangi bir yerindeki göçmen ne yapabilir?Onlar -yani biz- birkez savaşın fırtınası,açlık çaresizliği,merak ya da şans tarafından  köklerinden söküldükten sonra Akış'ı desteklemeye mahkûmlar mı?Hayır. 

İngiliz Hindistan'ında İngiliz güçlerinden uzakta görevli bir Raj memuru,her yıl efendilerine bir rapor gönderiyordu.Bazı kereler raporunu sonuna dek okuyorlar ve şu notu düşüyorlardı:"Thompson ümitsiz vaka.O artık yerlileşti." Yani yerli bir kadınla evlenmişti,yerli kıyafeti giyiyordu,yerlilerle vakit geçiriyordu ve Beyaz Adam'ın görevi ile pek ilgilenmiyordu.O İmparatorluğun kaybıydı,yani Akış'ın,çünkü sınırın ötesine geçmiş Sumud'a katılmıştı.  

Ernest Fenollosa,ABD Salem'den bir Sefarad kökenli Amerikan Şarkiyatçısı idi,Meiji döneminde Japonya'ya gitti ve yerlilere karıştı.Dillerini öğrendi,Japon kültürüne aşık oldu ve geleneksel Japon tiyatrosu No'yu -Japon Sumud'unun timsalini- yok olmaktan kurtardı.Onun eseri başka bir Sumud insanına,Ezra Pound'a ilham kaynağı oldu. 

Bizim içinde yol bu:Yerli olacağız,Akış'ı terkedip yeni Sumud'a katılmak için ülkenin adet ve geleneklerini öğreneceğiz,kurallarını takip edeceğiz,insanlarını seveceğiz,kiliselerine gireceğiz,onların rehberliğini kabul edeceğiz,dillerini konuşacağız,Akış'ın Gururunu terkedip Sumud fikrini seveceğiz.Bunları kendi cemaat kilisemde,küçük kara bir kızın arkasında otururken düşünüyorum...

*Israel Shamir,Sumud ve Akış.

http://www.israelshamir.net/Turkish/turk4.htm

Ermeni Katliamı'nın Adli Dosyası 1919'da Kapandı/Prof.Dr.Ekrem Buğra Ekinci*

1915'te İttihatçı hükümet,Anadolu Ermenilerini,Ruslara müttefik olurlar vehmiyle,Suriye çöllerine göçürmüştü.Bu hadise,Osmanlı İmparatorluğu'nun sancılı tasfiyesindeki acı sahnelerden biridir.Böylece 900 bin kişi tehcir edildi.Sürgünler,Suriye şehirlerinde yüzde 5'i geçmemek üzere iskân edilecekti.Bunların ancak yarısı Suriye'ye varabildi.Mühim bir kısmı yolda soğuk,açlık ve hastalıktan;bir kısmı da Kürt,Türk ve Çerkes çetelerinin baskınlarında öldüler.İttihatçılar,bu tehcirde Ermenilere çok eziyet edildiğini,tehcir kervanına mezalim icra eden çetelerin,mahalli idarecilerin emrinde hareket ettiklerini itirafa mecbur kaldı.Bu acı hadiseler,Meds Yeghern (Büyük Felaket) adıyla Ermenilerin maşerî hafızalarına kazıldı.

"Mezarsız bırakmayın!"

Zeytun (Maraş),Antakya ve Van gibi yerlerde,tehcir emrine direnmek suretiyle çıkan isyanlar kanlı bir şekilde bastırıldı.Ordu kumandanlığından vilayetlere "Ermeni halkını,ekmeksiz,meskensiz,mezarsız bırakmayınız!" emri tamim edildiği halde,yüzbinlerce insanın,hazırlıksız ve teşkilatsız bir şekilde binlerce kilometre uzağa sevkedilmesi,felaketin ta kendisiydi.Suriye'ye varabilenler,toplama kamplarına yerleştirildi;kâfi yiyecek verilmediği için,burada açlıktan ve hastalıklardan çoğu hayatını kaybetti.İttihatçıların üç direğinden Suriye Valisi Cemal Paşa'nın yaveri Ali Fuad (Erden) Bey'in "Suriye Hatıraları"nda,bu hususu görmek mümkündür.Bir deri-bir kemik kalmış muhacirlerin acıklı halini görüp,Cemal Paşa'ya ordu deposundan zahire dağıtılmasını teklif eden Fuad Bey'e,Cemal Paşa,"Sen hâlâ bizim maksadımızı anlamadın mı?" diye cevap vermiş;üstelik tehcir esnasında Ermenileri katleden çetecilere hüsnü kabul göstermiştir.

Hemen hepsi zanaat sahibi olan Ermenilerin sürülmesi ile memleket ekonomisi ve sosyal hayat darbe aldı.Zira şehir ve kasabalarda ticaret ile nalbantlık,dokumacılık,kuyumculuk,kumaş boyacılığı gibi zanaatlar hep Ermeniler tarafından icra edilirdi.Ermenilerden kalan binlerce gayrimenkul de hazineye alınıp iç edildi.Tehcir,iki asırdır Ermenilerle rekabet eden Yahudilerin bir zaferi olarak görüldü;hatta bunu,Sadrazam Talat Paşa'ya,Karaso'nun telkin ettiği söylenir.Sultan II. Abdülhamid'in tahttan indirilmesinde rol oynayan meşhur Yahudi milletvekili Emmanuel Karaso,Sadrazam Talat Paşa'nın sırdaşı ve bankeriydi.Hatta Talat Paşa,yurtdışına kaçarken,bütün servetini buna emanet etmişti.O devirde Türkiye,Almanya'nın nüfuzu altındaydı.Tehcirin,Almanların arzusu dışında gerçekleşmesi de mümkün değildir.

Kafkasya Ermenileri,gönüllü birlikler kurarak,1916 yılında Rus işgal kuvvetleriyle Anadolu'ya girdiler.1917 İhtilali sebebiyle Ruslar çekilince,intikam için katliama başladılar.Batıya göç etmemiş Doğu Anadolu halkından,güçlerinin yettiklerini katlettiler.Şimdi bulunan bazı toplu mezarlar o günlerden kalmadır.

Bir kimsenin işlediği suçtan,o kişinin kavmi,dindaşları,hatta ailesi mesul tutulamaz.Kur'an-ı Kerim'de "Kimse kimsenin suçunun cezasını çekmez!" der.Üstelik asırlarca sessiz-sedasız yaşayan ve "millet-i sadıka" diye tanınan Ermenilerin niye kıpırdandığını kimse tahlil etmemiş;o zamanki idarecilerin basiretsizlikleri görmezden gelinmiştir.Bu bakımdan 1915 hadiseleri,hukuki değil;politiktir.

Hadisenin Adli Dosyası

Savaş kaybedilip İttihatçılar iktidardan düşünce,1919'da İstanbul'da yapılan muhakemelerde,Ermeni Tehciri de ele alındı.Bazı resmi ve sivil şahıslar cezaya çarptırıldı.Hatta üç vali,Ermenilere kötü muamelede bulunduğu için idama mahkûm oldu.Dolayısıyla meselenin adli dosyası kapandı.Meselenin gerçek mesulleri olup gıyaben idama mahkûm edilen İttihatçı büyükbaşlar,kaçtıkları ecnebi şehirlerde Ermeni fedailerce öldürüldü.Ancak 1922'de kurulan Ankara hükümeti,İstanbul'un 1918'deki işgalinden sonra Osmanlı hükümetinin aldığı kararları geçersiz saydığı için,meselenin halli güçleşmektedir.

Birinci Cihan Harbi'nden sonra imzalanan milletlerarası anlaşmalarda,tazminat ve toprak gibi talepler için muayyen bir müddet (bir yıl) tanınmış;bu müddetin geçmesiyle talep imkânının düşmüş sayılacağı hükme bağlanmıştı.Bu zaman zarfında,böyle bir talep olmamış ya da kimse buna cesaret bulamamıştır.Çok az sayıda Ermeni Anadolu'ya geri dönebildi.Çoğu Suriye'den Fransa ve Amerika başta olmak üzere Batı'ya veya Ermenistan'a göçtü.

Türkiye'nin yirmibirinci asırda dünya üzerindeki yerini alması,İttihatçıların kirli mirasını savunarak değil,ancak İmparatorluk mirasına sarılarak üniversel değerlere varmak suretiyle mümkün olabilir.Şu halde devletin Birinci Cihan Harbi sıralarında Türk,Kürt,Ermeni,Rum ve Arap aslından Osmanlı vatandaşlarının yaşadığı sıkıntı ve çektiği acılar için üzgün olduğunu beyan etmesi bile,müspet bir gelişme olarak görülmelidir...

*Prof.Dr.Ekrem Buğra Ekinci,Ermeni Katliamı'nın Adli Dosyası 1919'da Kapandı,Türkiye,7 Mayıs 2014.

http://www.turkiyegazetesi.com.tr/prof-dr-ekrem-bugra-ekinci/580442.aspx

"Türkiye'de inkâr endüstrisi işliyor"/Dr.Bilgin Ayata*

"Türkiye'deki 'inkâr endüstrisi';dış politikasından tutun,Amerika'da finanse ettiği tarihçilerden ders kitaplarına kadar her gün her alanda işliyor.İnkârı ayakta tutmak için devlet kurumları ve birtakım sivil örgütleri harıl harıl çalışıyor."

Doktora çalışmasını Amerika'da Johns Hopkins Üniversitesi'nde "Türkiye ve Avrupa'da Kürtlerin Zorunlu Göçü" üzerine tamamlayan Dr. Bilgin Ayata,Avrupa'daki Kürt diasporasının yanı sıra Ermeniler üzerine çeşitli araştırmalarda bulundu.Almanya'da doğup büyüyen Dr. Ayata,şu anda Freie Universität Berlin'de araştırma görevlisi olup,siyaset bilimi bölümünde ders veriyor.Dr. Ayata ile Fransa'da geçtiğimiz haftalarda büyük tartışma yaratan "Ermeni Soykırımı'nın İnkârını Suç Sayan Yasa" ve Kürt-Ermeni ilişkileri üzerine konuştuk.

-Geçmiş çalışmalarınız ne üzerineydi,biraz bahseder misiniz?

Çalışmalarım şimdiye kadar dört ana konu üzerine odaklandı:Ulus-devlet,şiddet,göç ve siyasi hareketler.Bu belirttiğim konular çerçevesinde şimdiye kadar,Türk devletinin inkâr politikalarını,Kürtlerin zorunlu göçünü,Avrupa'daki Kürt diasporasının oluşumunu ve değişik mücadele alanları ile birlikte ayrıca devlet sınırlarını aşan siyasi pratik alanlarını inceledim.Bu konular üzerine çeşitli yayınlarım oldu.Bir diğer ilgi alanım ise,Ermeni-Kürt ilişkileri ve geçmiş ile yüzleşme meselesi.Yeni araştırma projemde de Ermeni diasporası ile Kürt diasporası hakkında karşılaştırmalı bir çalışma yürütüyorum.

-Geçtiğimiz haftalarda Fransa'da Parlamento ve Senato'dan kabul edilen "Soykırım'ın İnkâr Edilmesini Suç Sayan Yasa" Anayasa Konseyi tarafından reddedildi.Yasa,akabinde gelen iptal kararı Türk-Fransız ilişkilerini nasıl etkiler?

Pazartesi günü (27 Şubat) gerçekleşen iptal kararı,bu yasanın sonu anlamına gelmiyor.Sarkozy karardan hemen sonra hükümetten yeni bir yasa hazırlamasını istedi.Yani verilen iptal kararı sözkonusu yasanın sadece ertelendiği anlamına geliyor.Tekrar benzer bir yasa teklifi gelebilir.Bu yasanın Fransa'nın Türkiye ile olan ilişkilerini pek etkileyeceğini düşünmüyorum.Bu olayda yine cereyan eden milliyetçi söylemlerin devletlerin çıkar ilişkilerini pek de etkilemediğini görüyoruz.Hatırlarsanız Öcalan'ın İtalya'da bulunduğu süreçte veya Danimarka'nın karikatür ve Roj TV gerginliğinde Türkiye'deki hükümet birçok tehditkâr sözler sarfetmişti,ancak elbette ilişkiler eskiden olduğu gibi devam ediyor.Bunu bir nevi danışıklı dövüş olarak tanımlayabiliriz.Burada bir zarar tespiti yapılacaksa Türkiye-Fransa ilişkilerinden ziyade,Türkiye'de bizzat hükümet ve medya tarafından yürütülen milliyetçi ve inkârcı söyleminin verdiği toplumsal zarara bakmak gerekiyor.
Aslında bir kez daha bir fırsat daha kaçırıldı,barışçıl bir söyleme kapı açmaktansa,tekrar bir diaspora düşmanlığı,bir Ermeni düşmanlığı alevlendirildi.Bunu bu yasa veya Fransa yapmadı,bunu Türkiye'deki siyasetçiler ve birçok değişik siyasi aktörler yaptı.İstanbul İHD Irkçılık Komisyonu bu konuda çok önemli bir imza kampanyası gerçekleştirdi.İmza kampanyası "Fransa'daki yasaya karşı değil,Türkiye'deki inkâra karşı birleşelim" şeklinde önemli bir çağrıda bulundu.Gerçekten de asıl tartışılması ve mücadele edilmesi gereken Türkiye'nin bu ısrarlı inkâr politikasıdır.Soykırım terimini uluslararası hukuka kazandıran Raphael Lemkin,Ermeni Soykırımı'nı baz almıştı,yani bir nevi bu terime vesile olan Ermeni Soykırımı'dır.Ama Türkiye'deki birçok sol-liberal aydın tarafından bile bu hâlâ inkâr ediliyor ki bence bu çok feci bir durum.Bu aynı zamanda Türkiye'de hâlâ bir post-genocidal (soykırım sonrası) sürecine  geçilmediğini gösteriyor.Soykırım araştırmacılarının dediği gibi,inkâr,soykırım şiddetin bir devamıdır.Türkiye 1915 Soykırımı'nı kabul edip,toplumsal sorumluluğu ile yüzleşmeye başlamadığı sürece,bu şiddet devam edecektir.Bu öncelikle soykırıma maruz kalan toplumlara uygulanan tarifi zor,derin bir haksızlık ve şiddettir.Holokost (Yahudi Soykırımı) ve diğer soykırımları inkâr eden yasalar işte bu yüzden var,soykırımdan arda kalan insanları daha fazla mağduriyetten korumak amacıyla yapılan yasalardır.Üzeyir Garih,Rahip Santoro,Hrant Dink,Necati Aydın,Uğur Yüksel,Tilmann Geske,Sevag Balıkçı gibi cinayetler,Türkiye'de yaşayan azınlıkların hayatlarının hâlâ tehdit altında olduğunu gösteriyor.Hiç değilse kendilerini Fransa ve diğer ülkelere giderek kurtaran Ermeniler,bu nefret söylemeleri ve eylemlerine karşı kendilerini koruyabilsinler.Bu yasayı ben sadece Fransa'da yaşayan Ermenilerin değil,Fransa'da yaşayan tüm soykırım kurbanları için önemli bir adım olarak değerlendiriyorum. 

-Sosyo-psikolojik açıdan bu yasanın Ermeniler için bu kadar önemli olmasının nedeni nedir?

Türkiye'deki Ermeniler ve Ermeni diasporası hakkında birçok sosyo-psikolojik yorum yapmak yaygın bir aydın hobisi maalesef;bir topluluk hakkında gelişigüzel psikolojik yorumlar yapmayı doğru bulmuyorum.Dersim konusunda da böyle bir olgu var,henüz ayağını bir kez Dersim'e basmamış kişiler Dersimlilere Stockholm Sendromu teşhisini koyabiliyorlar mesela.Mağduriyete uğramış bir topluluğu böyle sosyo-psikolojik açıklamalar ile değerlendirmek,o topluluğu bir kez daha mağduriyet konumuna hapsetmek anlamana geliyor kanımca.Ermenilerin sadece geçmiş travmaları yok,adalet talepleri de var.Peki Türkiye'de neden bu adalet talepleri konuşulmuyor?Bence bu yasayı ilk etapta siyasi açıdan değerlendirmek lazım.

"Baskılar olmadan Türkiye'de tartışma olmuyor" 

Türkiye neredeyse bir asırdır Ermeni Soykırımı'nı inkâr ediyor ki bu bir devlet politikasıdır.Bu inkârı ayakta tutmak için devlet bütün imkânlarını seferber ediyor yıllardan beri.Taner Akçam'ın çok yerinde bir tespiti var.Akçam,"Türkiye'de 'inkâr endüstrisi' var" diyor.Dış politikasından tutun,Amerika'da finanse ettiği tarihçilerden ders kitaplarına kadar her gün her alanda bu inkârı ayakta tutmak için devlet ve kurumları,birtakım sivil örgütleri harıl harıl çalışıyor.Devletin bu seferberliğine rağmen eğer bugün Ermeni Soykırımı tartışılıyorsa,bu en başta Ermenilerin çabalarından ötürüdür.Bu konuda önemli bir araştırmayı özetlemek istiyorum.Siyaset bilimci Seyhan Bayraktar,1975-2005 arası Türkiye'de bir medya analizi gerçekleştirdi ve Türkiye kamuoyunda "Ermeni Meselesi"nin nasıl ve hangi zamanlarda tartışıldığının tarihçesini yazdı.Kitabında şu sonuca varıyor:Bu otuz yıllık süreçte Türkiye sadece dış etkenlerden dolayı Ermeni Soykırımı'nı tartışmış,yani iç dinamizme kalsa,bugün bile hâlâ Ermeni Soykırımı'nı konuşmayacaktık.Ermeni meselesi Türkiye gündemine ilk kez ASALA'nın eylemleriyle giriyor.Sonra da 1987'de Avrupa Parlamentosu'nun Ermeni Soykırımı kararı ile tekrar konu oluyur Türkiye medyasında.Bayraktar'ın bu önemli kitabı Almanya'da yayınlandı ve şu an Türkçe'ye çevriliyor.Fransa'daki yasa ile ilgili tekrarlanan yanlış bir algı var.Şöyle ki "Bu tür yasalar,Türkiye'de atılacak adımları,diyalog sürecini olumsuz etkiliyor;önünü kapatıyor" deniyor.Bayraktar'ın araştırmasının bu argümanın tamamen yanlış olduğunu gösteriyor:Bugüne kadar buna benzer dış baskılar olmadan Türkiye'nin kendi başına bu konuyu tartışmadığını gösteriyor.

-Dink davası geçtiğimiz ay sonuçlandı.Adil bir karar değildi elbette ki.Bu karar,Türkiyeli Ermenileri Türk devletinden uzaklaştırır mı?

Sorunuza cevaben "Bu devlet ne zaman Ermenileri yakınında tutmak istedi ki?" demek lazım.Türkiye Cumhuriyeti 1923'te,Ermenilerin,Süryanilerin ve Rumların soykırım ve tehcirlerle uzaklaştırılmasından sonra kuruldu.Sermayesinin bir kısmını bu insanların varlıklarına el koyarak edindi.Bugün bile hâlâ gayrimüslim azınlıklar için ayrımcı yasalar geçerli iken,konu Türkiye'deki Ermeniler olduğu vakit İçişleri Bakanı değil de Dışişleri Bakanı konuşan bir ülkede,ne zaman bir vatandaş-devlet bağlamı içinde Ermenilere ve diğer azınlıklara yaklaştı ki bu devlet?  

"Dink davası kararı sürpriz değil"

Yani devletin öyle bir yakınlaşma arzusu,siyaseti var mı,azınlıklara bu sinyali veriyor mu ki,şimdi Dink davası Ermenileri soğutmuş olsun?KONDA'nın geçen yıl "Kürt Meselesi" adında bir araştırması yayınlamıştı.Bu araştırmada AKP seçmenlerinin yüzde 63'ü "Gayrimüslüm bir komşu istemiyorum" diye beyan etmiş.Başbakan seçmenlerin arasında mevcut bu ırkçılık ile nerede mücadele ediyor?Tam tersine,Ermenistan'dan gelen göçmenlere tehditler savuruyor,Ermeni diasporasını hedef gösteriyor,Akhtamar Kilisesi'ni bir müze olarak açıyor.Özetle,Hristiyan toplumun çoğunluğunu bu topraklardan uzaklaştırdıktan sonra,arda kalanları da sanki bir dış unsurmuş gibi zaten hep uzağında tutmaya özen göstererek ve dışlayarak yönetti bu devlet,bu açıdan da Dink davasında verilen karar büyük bir sürpriz değil. 

-Biliyorsunuz geçtiğimiz pazar günü Taksim'de Ermeni karşıtı bir gösteri yapıldı.O gösteride "Hepiniz Ermenisiniz.Hepiniz P.çsiniz" şeklinde ırkçı pankartlar açıldı.İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin de katıldı.Bu yürüyüşü nasıl değerlendiriyorsunuz? 

Çok dehşet verici ama aynı zamanda çok gerçek bir tabloydu.Herkes yerini ve rengini çok açık şekilde bu eylemde gösterdi.Bir kaç yıldan beri Başbakan ve birtakım aydınlar,hoşgörü üzerinden bir söylem yürütüyordu.Bu neo-Osmanlı söylemde,Kemalist homojen ulus modeline karşın Osmanlı'nın çok kültürlülüğü bir alternatif olarak sunulur ve bütün kötülükler İttihakçılara yüklenirdi.Ancak Pazar günü bir kez daha açık gördük ki,ne AKP ve Ergenokon karşı karşıya duruyor ne de hoşgörü kavramı,ırkçılığı korumak ve körüklemenin ötesine gidiyor bu hükümet için.

"Taksim'de herkes yüzünü gösterdi"

Bu mitinge TRT günler öncesi çağrı yaptı.İstanbul Büyükşehir Belediyesi şehri ilanlarla donattı.Sonra İçişleri Bakanı bu mitinge katılıp,bir gazetenin çok güzel söylediği gibi "ırkçı kalabalığı coşturdu". Yani devletin tüm teşvik ve imkânları ile Ermenilere küfür edildi.Tehditler savruldu.Sonrasında ise Erdoğan "münferit olaylar" diyerek küçümsemesi,bu olayı desteklediğini gösterir.Özetle,pazar günü Türk-İslam tezinin nasıl bir ırkçı faşist işbirliği olduğunu tekrar gördük.Ancak şunu söylemek lazım:Bu ırkçı-faşist işbirliğinin tüm maddi ve kurumsal imkânları ile örgütlenen mitinge katılım sayısı 30 bindi.Hrant Dink'in cenazesine katılanların sayısı 100 binin üzerinde olduğu söyleniyor.Tüm muhalif güçler,yani Kürtler,solcular,feministler birleşip Ermenilere gözlerinin önünde böyle küfür edilip,tehdit edilmesine karşı seslerini çıkartmazsa ve karşı koymazsa bu gösteri amacına ulaşmış olur.

-1915 Soykırımı'nda Kürtlerin rolü neydi?Kısaca değinir misiniz?

Bu konuda iki tarihçiden bahsetmek istiyorum.Birincisi Uğur Ümit Üngör,bu konuda sanıyorum en kapsamlı ve yol gösterici çalışmaları var.Doktora tezinde Diyarbakır'da 1915 Soykırımı'nın nasıl gerçekleştiği araştırdı,çok önemli bir sosyo-ekonomik inceleme.Orada yerel güçlerin ilişkilerine bakarak,adım adım olayların nasıl gerçekleştiğini inceliyor.Bu tez çalışması "The Making of Modern Turkey" olarak Oxford University Press'de yayınlandı.Sonrasında şu an tercüme edilen "Confiscation and Colonization" isimli bir kitap çıkarttı Mehmet Polatel ile birlikte.Bu kitap da şu an Türkçeye çevriliyor.Her iki kitapta da bu konuda önemli bilgiler sunuyor.Diğer bir önemli çalışmada yine tarihçi olan Janet Klein'in Hamidiye Alayları üzerine olan kitabı.Kürtlerin Soykırım'daki rolünü anlamak istiyorsak,Abdülhamid döneminde kurulan Hamidiye Alayları'yla başlamak lazım.Orada silahlanıp Osmanlı yönetiminin yanında yer aldıktan sonra bölgedeki güç dengeleri değişiyor.Ancak bu konu öyle kısaca değinerek geçebileceğimiz bir konu değil.Sadece Türk devleti değil,Kürtler ve Kürt hareketinin de bu Soykırım'daki rolü ile yüzleşmesi gerekiyor,ki benim gördüğüm kadarıyla bu konuda istekli ve önemli adımlar atılıyor.Bu yüzleşmeyi illaki Kürt siyasetçileri ve tarihçilerin görev alanı değil,herkes kendi evinde "bu tarlalar,bu bağlar,bu konaklar kimindi eskiden" diye büyüklerine sorarak başlayabilir.Herkesin bildiği sırları açıkça dile dökmek,yeni bir dilin ortaya çıkmasını sağlayabilir,içi boşaltılmış bir kardeşlik kavramından daha ziyade adalete ve saygıya dayalı olan yeni bir dil Ermeniler ve Kürtler arasında bir barışa yol açabilir.

-Türkiye'nin Soykırım'ı inkâr etmesinin başlıca sebepleri nelerdir?Türkiye kabul etmesi durumunda ne kaybeder?

Bunun kısa cevabı şudur:1915 Soykırımı 1923'te kurulan Cumhuriyet'in İttihat ve Terraki'yle olan en somut bağlantısıdır.Soykırım inkârı devam edene kadar bu bağ devam edecektir,isterse AKP hükümeti olsun,isterse CHP hükümeti olsun.Türkiye ne kaybeder kabul etse?Bu nasıl kabul edeceğine bağlı.Eğer Dersim soykırımındaki gibi "isyan değildi,katliamdı,gerekirse de özür dilerim" gibi adaletten ve içerikten yoksun bir kabul olursa,pek de bir şey değişmez.Aynı Kürt sorununda olduğu gibi,sadece inkârdan bir idare politikasına geçmiş oluruz,ki bunun böyle de olacağını tahmin ediyorum,muhtemelen 1915 Soykırımı'nın yüzüncü yılında,yani 2015'te,devlet bir "sürpriz" yapabilir ve muhtemelen "Büyük Felaket" gibi muğlak ve hukuki olmayan bir tanımlama ile resmi görüşünde bir değişiklik yapabilir,aynı Dersim konusunda olduğu gibi.Çünkü temelini değiştirmeden devlet kendisini böyle yeniliyor.Oysa gerçek anlamda bir kabul olsa,Türkiye kendisini yeniden yaratır.Kabul çok uzun bir yolculuğun başlangıcıdır sadece,asıl süreç kabulden sonra başlıyor.Bakın Almanya'ya,altmış yıldır Holokost ve Nazi dönemi ile yüzleşmesi devam ediyor,hâlâ sürekli yeni boyutlarını öğreniyoruz.Türkiye ancak 1915 Soykırımı'nın adalete dayalı bir kabul ve yüzleşme sürecine adım attığında farklı bir Cumhuriyet'e doğru yol alabilir. 

-"Özgür Gündem'in manşeti bir ilkti" 2009 Türkiyeli aydının "Özür Diliyorum" kampanyasına Kürtlerden büyük bir destek gelmişti.Ayrıca Dink davasını da Kürtler fazlasıyla sahiplendi.Karayılan bir konuşmasında "Dink davası bizim davamızdır" diye belirtmişti.Bu tarz adımlar,iki halkın barışmasına katkıda bulunur mu?

Verdiğiniz örnek talihsiz çünkü "Özür Diliyorum" kampanyası son derece sorunlu bir kampanyaydı.Soykırım yerine "Büyük Felaket"den bahsediyordu.Bu sanki Kürtlere "Dağ Türkü" yerine "Doğulu Vatandaş" demek gibi bir şey.İnkârı içinde barındıran bir özürdü bu.İsmail Beşikçi,Recep Maraşlı gibi aydınlar da zaten bu kampanyayı bu yüzden eleştirdiler.Onların eleştirilerine tamamen katılıyorum.Bu kampanyayı referans almaktan ziyade şunları hatırlatmak isterim:1995'te Özgür Gündem 24 Nisan'da "Özür Diliyoruz" diye başlık atmıştı -bu çok önemli bir ilkti.2004'te Almanya'da bulunan birtakım Kürt aydınları Ermeni Soykırımı'nı kınayan ve sorumluluklarıyla yüzleşmeye hazır olduklarına dair bir bildiri hazırladılar.Eren Keskin,Osman Baydemir,Abdullah Demirbaş,Recep Maraşlı gibi Kürt aydınları bu konuda önemli adımlar attılar.Her ne kadar da Türkiye basınında özür kampanyası gibi ilgi görmediyse de.Önemli adımdan bir örnek vereyim.Abdullah Demirbaş ve Osman Baydemir'in Diyarbakır'da bu konudaki girişimleri önemli.Diyarbakır'daki Surp Giragos Kilisesi'nin restorasyonuna sundukları maddi ve manevi desteği çok samimi ve inandırıcı buluyorum.Şu an AKP hükümeti birçok kilise ve sinagog restore ediyor,ancak bunu tamamen inanç turizmini bir sektöre çevirmek istediği için yapıyor.Bunları yaparken bile kiliseleri müzeleştirip,isimlerini Türkleştiriyor.Akhtamar Kilisesi'nin açılışıyla Surp Giragos'un açılışını karşılaştırdığımızda,Diyarbakır'ı pankartlarla donatıp Ermenice "Şehrinize hoşgeldiniz" yazmak Akhtamar'ın 2007'deki açılışıyla gördüğümüz resimden ne kadar farklı duruyor.Osman Baydemir'in bu bağlamda yaptığı konuşmalar ve duruşu,bu konuda gösterdiği istek,Ermeniler ile samimi bir diyalog için kritik ön adımlarını oluşturduğunu düşünüyorum.Elbette daha çok fazla adımlar atılması gerekiyor ve Kürt hareketinin bu konuda öncü olması gerektiğini düşünüyorum yoksa kendisine yönelik 1990'larda yaşananlar için hakikat ve adalet talebi inandırıcı olmaz...

*Dr.Bilgin Ayata,"Türkiye'de inkâr endüstrisi işliyor",Röportaj:Özlem Garip,Yeni Özgür Politika,2 Mart 2012.

http://www.yeniozgurpolitika.org/index.php?rupel=nuce&id=7228

Yahudiler,İsrail ve Soykırım/Tony Cliff*

Siyonizmin Doğuşu

Fransız Devrimi Yahudileri özgürleştirdi.1789 ile Almanya ve İtalya'nın birleşmesi sonrasında geçen bir yüzyıl sonunda fiziksel,ekonomik ve entelektüel getto tamamen ortadan kalkmıştı.Mendelssohn,Heine ve Marx,hepsi Yahudi idi ve Alman kültürel hayatında tanınmış kişilerdi.Yaygın anti-Semitizm,hatta soykırımlar hâlâ yaşanıyordu.Ancak bu halen feodalizmin egemenliğinin sürdüğü ve modern kapitalizmin henüz çok başlangıç noktasında olduğu Çarlık Rusya'sında geçekleşiyordu.Kapitalizm yaşlandığında ve hastalıklı hale geldiğinde,özellikle de 1930'lardaki "Büyük Bunalım"dan sonra gençliğindeki tüm demokratik kazanımlara arkasını döndü.Şimdi Yahudiler sadece gettolara değil,bunun da ötesinde gaz odalarına itiliyordu.

Bu iki dönem arasında Fransa'da çok kötü bir anti-Semitik olay patlak verdi.1895'te bir Yahudi subayı olan Dreyfus,Alman ajanı olmakla suçlandı.Bir cadı avı halinde yaşanan dava,Yahudilere karşı kitlesel bir histeriye yol açtı.Bu anti-Semitizm dalgası,yükselen Fransız emperyalizmi ve Alman emperyalizmi arasında yaşanan savaşın yan ürünüydü.O sırada Paris'te tanınmış bir gazeteci olan Theodor Herzl bu taşkınlıklardan anti-Semitizmin doğal ve kaçınılmaz olduğu sonucunu çıkardı.1895 Haziran'ında şöyle yazıyordu:

"Söylediğim gibi,Paris'te anti-Semitizm çerçevesinde daha özgürlükçü bir tutum oluşturmayı başardım;şimdi tarihsel olarak anlamaya başladım ve pişmanım.Her şeyin ötesinde,anti-Semitizmle 'savaşmaya' çalışmanın boşluğunu ve anlamsızlığını anladım."

Herzl;Dreyfus'u savunmak için ortaya çıkan Émile Zola ve çoğunluğu Sosyalist olan diğer Fransızları eleştiriyordu.Şikâyetlerini şöyle ifade ediyordu:

"Yahudiler şu anki sivil düzeni yıkmak isteyenlerden ve Sosyalistlerden yardım talep ediyor...Açık ki artık onlar Yahudi değiller.Emin olun ki Fransız da değiller.Muhtemelen onlar Avrupa anarşizminin liderleri olacaklar."

Herzl,anti-Semitizme karşı çözümün,Yahudilerin istenmedikleri ülkeleri terketmelerinden ve kendi devletlerini kurmalarından geçtiğini tartışıyordu.Bu çabayla,"anti-Semitistler bizim en güvenilir dostlarımız müttefikimiz olacaklardır" iddiasında bulundu.Bundan dolayı 1903'te Kishinev soykırımını örgütleyen Çarlık İçişleri Bakanı Plevhe ile görüşmeye gitti.Yahudilerin Rusya'dan çıkartılmasının Plevhe'nin düşmanı devrimci hareketi zayıflatacağını söyleyerek ona olta attı.

Eğer Yahudiler ve Yahudi olmayanlar arasındaki çatışmanın doğal ve kaçınılmaz olduğu varsayılırsa tabii ki o zaman Filistin'deki Yahudiler ve Araplar arasındaki çatışmalar da doğal ve kaçınılmaz olarak görülür.Öncelikle Herzl Siyonizmi "Vatansız bir halka vatan,halksız bir vatana da halk vermek" olarak tanımlıyor.Ancak Filistin'de Arapların yaşadığı gerçeğiyle karşı karşıya geldiğinde onlardan kurtulmayı zorunluluk olarak görüyordu.12 Haziran 1895'te şöyle yazıyordu:

"Sınırlar içinde yaşayan beş parasız nüfusu komşu ülkelerde iş bulmaya sevketmeli aynı zamanda kendi ülkemizde herhangi bir iş bulmalarını engellemeliyiz."

Etnik temizlik niyetinin ne kadar pervasız bir ifadesi!

Kapalı Siyonist Ekonomi

Ondokuzuncu yüzyılın sonlarından itibaren Filistin'e göç eden Siyonistler Güney Afrika'daki Beyazlara benzer bir ekonomik yapı istemediler.Orada Beyazlar kapitalistleri,Siyahlar ise işçileri oluşturuyordu.Siyonistler tüm nüfusun Yahudi olmasını istediler.Araplar Avrupalılarla karşılaştırıldığında çok düşük bir yaşam standardına sahipti ve çok yaygın açık-gizli işsizlik koşullarında yaşıyorlardı.Siyonistlerin bu hedefi gerçekleştirmelerinin tek yolu Yahudi işgücü piyasasını Araplara kapatmaktı.Bunu gerçekleştirmek için bir dizi metot uygulandı.Öncelikle,Tel-Aviv'in önemli bir kısmı da dahil olmak üzere Yahudiler tarafından satın alınmış toprakların büyük bir kısmının sahibi Yahudi Ulusal Fonu bu topraklarda sadece Yahudilerin çalıştırılabileceğini dayatan bir karar aldı.

Buna ek olarak Siyonist Sendika Federasyonu,Histadrut (Yahudi İşçiler Genel Federasyonu) üyelerine iki aidat zorunluluğu getirdi:Biri Yahudi emeğini savunmak,diğeri Yahudi ürününü savunmak için.Histadrut Arap işçileri çalıştıran meyve bahçesi sahiplerine karşı grev gözcülüğü organize ederek onları işten atmaya zorluyordu.O sıralarda genç erkeklerin Yahudi pazarlarında sebze veya yumurta satan kadınlar arasında dolaşarak Arap bir satıcı bulduklarında sebzelerin üzerine gazyağı dökmeleri ve yumurtaları kırmaları çok sık yaşanan bir durumdu.

Sırf mutfağında bulaşık yıkayan bir Arap işçi çalıştırdığı dedikodusu nedeniyle 1945 yılında Tel-Aviv'deki bir kafeteryanın saldırıya uğradığını ve neredeyse yerle bir edildiğini hatırlıyorum.Ben 1936 ile 1939 arasında İbrani Üniversitesi'nde okurken Rektör Yardımcısı Doktor D. R. Magnus karşıtı gösteriler yapıldığını hatırlıyorum.O zengin bir Amerikalı Yahudi ve bir liberaldi.Suçu,Arap bir evsahibinin kiracısı olmaktı.

Emperyalizme Bağımlılık

Siyonistler Filistinlilerin direnişiyle karşılaşacaklarını bildiklerinden,o zaman Filistin'de en etkili emperyalist gücün yardımına ihtiyaçları olduğu konusunda başından beri nettiler.

Herzl,19 Ekim 1898'de Kaiser Wilhelm'in de aralarında bulunduğu bir dinleyici topluluğuyla görüşmek üzere İstanbul'a gitti.O dönemde Filistin,Almanya'nın küçük ortağı olan Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı.Herzl,Kaiser'e,İsrail'de gerçekleşecek olan Siyonist bir yerleşimin Alman İmparatorluğu'nun bir ortağı olan Avusturya'daki Siyonist merkezi güçlendirerek Almanya'nın etkisini artıracağını söyler.Aynı zamanda başka bir havuç daha sunar:"Ona,Yahudileri devrimci partilerden uzaklaştırdığımızı da anlattım."

Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru,Filistin'in kontrolünün İngiltere'ye geçeceği kesinleşince,o dönemde Siyonistlerin lideri Chaim Weizmann İngiliz Dışişleri Bakanı Arthur Balfour'la ilişkiye geçti ve ona 2 Kasım 1917 tarihinde Filistin'de bir Yahudi anavatanı sözü veren deklarasyonu imzalattı.Kudüs'ün ilk İngiliz askeri valisi Sir Ronald Storrs,Siyonist girişimin onu cesaretlendirdiğini ve aldığı kadar verdiğini anlatır:Siyonistler "Potansiyel olarak düşman Arap denizinde sadık küçük bir devlet" kurarak İngiltere için Filistin'in Orangeman'i (İrlanda'daki Protestan azınlık) olacaklardı.

İkinci Dünya Savaşı ile Ortadoğu'daki asıl gücün İngiltere olmaktan çıkıp ABD'ne geçeceği netleşti.Bu nedenle de o dönemin Siyonist lideri Ben-Gurion ABD ile anlaşmalar kotarabilmek için Washington'a koştu.Şimdi İsrail ABD'nin en güvenilir uydu devleti.İsrail'in çok küçük olmasına rağmen ABD'nden en çok ekonomik yardım alması boşuna değil.Aynı zamanda dünyadaki tüm ülkelerden daha fazla askeri yardım alıyor.

Soykırım

Nazizmin barbarlığını anlayan Trotsky,Yahudilerin yok edilişini öngördü.22 Aralık 1935'te şöyle yazıyordu:

"Savaş çıktığında,Yahudileri nelerin beklediğini hayal etmek zor değil.Ancak savaş olmasa bile,dünyada gericiliğin bir sonraki gelişimi Yahudilerin fiziksel imhasının kesin olduğuna işaret ediyor...Ancak,gericiliğe karşı cüretkâr bir seferberlik,işçi milislerinin oluşturulması,faşist çetelere karşı doğrudan fiziksel direniş,kendine güvenin artışı,faaliyet ve tüm ezilenlerin cesareti güç dengelerinde bir değişimi provoke edebilir,dünyadaki faşizm dalgasını durdurabilir,insanlık tarihinde yeni bir sayfa açabilir."

İkinci Dünya Savaşı'na kadar dünyadaki Yahudilerin büyük çoğunluğu,özellikle de işçi sınıfından Yahudiler Siyonizmi desteklemiyorlardı.O dönemde Avrupa'daki en geniş Yahudi toplumunu barındıran ülke olan Polonya'da,Aralık 1938 ve Ocak 1939'da Warszawa,Lodz,Cracow,Lvov,Vilna ve diğer şehirlerde belediye seçimleri yapıldı.Yahudi Sosyalist işçilerin anti-Siyonist örgütü Bund,Yahudi bölgelerindeki oyların yüzde 70'ini aldı.Bund,Warszawa'da yirmi sandalyeden 17'sini kazanırken,Siyonistler sadece bir sandalye kazandı.

Tüm bunlar Soykırım ile radikal bir şekilde değişti.Avrupa'da ailesinin bir ferdini kaybetmemiş Yahudi bulmak çok zor.Soykırım'dan kısa bir süre önce teyzemin Danzig'ten Filistin'e bizi ziyarete geldiğini hatırlıyorum.Ailesiyle hiç tanışmamıştım.O ve ailesinin tüm diğer üyeleri Soykırım'da kayboldular.Çok yakından tanıdığım bir kuzenim vardı,savaştan hemen önce kocası ve beş yaşındaki çocuğu ile Avrupa'ya gitmişlerdi.Onlar da gaz odalarında öldürüldü.

Bugün Yahudilerin büyük çoğunluğu Siyonist ve bu çok anlaşılır bir durum.

Felaket

Filistinliler,1948'de İsrail Devleti'nin kuruluşunu tanımlamak için bu terimi kullanıyor.O zamandan bu yana İsrail ile Araplar arasında yaşanan üç savaşta,1948,1967 ve 1973'te Filistinliler büyük bir etnik temizliğe tabi tutuldu.Bugün,3 milyon 400 bin Filistinli mülteci var;daha önce yaşadıkları topraklarda varolandan çok daha fazla bir rakam bu.Toprak mülkiyeti verileri onların nasıl Filistin'den çıkarıldığına tanıklık ediyor:1917'de Yahudiler ülkedeki topraklarının yüzde 2,5'ine sahiptiler.1948'de bu rakam yüzde 5,7'ye çıktı ve bugün 1967 öncesi sınırların yüzde 95 kadarı Yahudilerin.Araplar ise toprakların sadece yüzde 5'ine sahip.

Bu,tarihin en trajik olaylarından biridir.Nazi barbarlığının acısını yaşamış Yahudiler gibi ezilen bir ulus,Soykırım'ın gerçekleşmesine hiçbir katkısı olmayan bir başka ulus olan Filistinlileri eziyor ve barbarlık yapıyor.

Çözüm

Filistinlilerin kendilerini özgürleştirecek güçleri yok.Önemli reformlar kazanabilecek kadar bile güçleri yok.Çok önemli reformlar kazanan Güney Afrika Siyahlarına benzemiyorlar.Apartheid'ten (Güney Afrika'daki ırkçı rejimin adı) kurtuldular,oy kullanma haklarını kazandılar,Siyah bir başkan seçtiler.Ekonomik Apartheid'in hâlâ devam ettiği doğru.Zenginlik halen çok az sayıdaki Beyaz azınlığın elinde yoğunlaşmış durumda,şimdi çok az sayıda Siyah zengin de onlara katıldı.Siyahların büyük çoğunluğu halen korkunç bir yoksulluk içinde.Güney Afrika'daki Siyahlar Filistinlilerle karşılaştırılamayacak kadar daha güçlü.Her şeyden önce,Güney Afrika'da Beyazlardan beş-altı kat daha fazla bir Siyah nüfus var.Oysa Filistinlilerin sayısı neredeyse İsraillilerle aynı.(Filistinlilerin çoğu mülteci) İkincisi,Siyah işçiler Güney Afrika ekonomisinin kalbini oluşturuyor,Filistinliler ise ekonomide çok marjinal bir yerdeler.Güney Afrika sendikası COSATU,ırkçı rejimin yıkılmasında çok önemli bir rol oynayan çok büyük bir sendika.Filistinlilerin karşılaştırılabilir bir sendikal örgütlenmesi yok.

Trotsky'nin sürekli devrim teorisinin mükemmel bir şekilde uygulanabileceği bir yer varsa,orası da Filistin'dir.Bu teori proletarya devrimi olmadan hiçbir demokratik talebin,hiçbir ulusal kurtuluşun kazanılamayacağını tartışır.Filistinlilerin ve Ortadoğu'daki herkesin kaderini belirleyen anahtar Arap işçi sınıfının elinde ve ana güç merkezleri Mısır,daha az ölçüde Suriye,Irak,Lübnan ve diğer ülkeler.Ne yazık ki,Ortadoğu solunu uzun süre boyunca belirleyen Stalinizmin zarar verici etkisi nedeniyle Arap işçi sınıfının potansiyeli gerçekliğe dönüşmedi.Irak'ta Baas Partisi'ne ve Saddam Hussein'e kapıyı açanlar,Suriye'de Assad ve Suriye'deki Baas Partisi'ni iktidara taşıyanlar,Mısır'da Nasser'a ve sonrasında İslamcılara kapıyı açanlar Stalinistlerdi.

Arap işçi sınıfının yapacağı bir devrim emperyalizme ve Siyonizme son verebilir.Bunun bölgedeki Yahudileri tehlikeye atacağını iddia etmek basitçe ikiyüzlülüktür.Güney Afrika'da Apartheid iktidardayken Afrika Ulusal Kongresi'nin (ANC) Beyazların kasaplığına soyunduğunu iddia ediyorlardı.Hiç de böyle bir şey olmadı...

*Tony Cliff,Yahudiler,İsrail ve Soykırım,Tony Cliff Arşivi.

https://tonycliffarsivi.wordpress.com/2014/06/10/yahudiler-israil-ve-soykirim-tony-cliff/

İsrail Şiddetinin Kökenleri/Tony Cliff*

Geçmişe Filistin'deki kendi deneyimlerime baktığımda bugünkü dehşetin küçük başlangıçlardan itibaren nasıl geliştiğini görebiliyorum.Siyonizm;"Yahudi Ayrılıkçılığı" ve "Yahudi Anavatanı" inancı devlet şiddeti içinde gelişti.Ailem 1902'de Filistin için Rusya'yı terkeden birkaç bin kişilik gruba katılan öncü Siyonistlerdi.

Bir Siyonist olarak yetiştim,ama Siyonizm o zamanlar bugün gördüğümüz çirkin yüzüne sahip değildi.Ne var ki Araplar ve Siyonistler arasında köktenci bir ayrım her zaman olagelmiştir.Aynı ayrım Siyonistleri ve diğer insanları geldikleri ülke üzerinden ayırır.Ondokuzuncu yüzyıl Rusya'sına bakarsanız bu açıktır.1891'de Çar II. Aleksandr suikaste uğradı.Ertesi yıl Rus aşırı sağı Yahudilere karşı bir pogrom örgütledi."Bir Yahudi öldür,Rusya'yı kurtar" dediler.Sosyalistler buna Çarizm ve Sağ ile savaşta birlik önererek tepki verdiler.

Ama ikinci bir tepki daha vardı -Siyonizm.Siyonistler şunu öne sürdü:"Yahudiler kimseye değil,yalnızca kendilerine güvenebilirler." Bunun ardından ilk gruplar Filistin için Rusya'yı terkettiler.Bundan sonraki her pogrom aynı iki tepkiyi yarattı.Bir kısım genel devrimci harekete katılırken diğerleri ayrılmayı seçti.

Siyonistler Filistin'e geldiklerinde ayrılıklarını vurgulamaya devam ettiler.(...)

1944'de Tel-Aviv pazarının yanında yaşıyorduk.Bir sabah eşim genç bir adamın gidip ürünlerini satan bütün kadınlarla konuştuğunu gördü.Bazılarını rahat bıraktı ancak bir kısmının sebzelerinin üzerine mum döktü ve yumurtalarını ezdi.Güney Afrika'dan yeni gelmiş olan eşim buna inanamadı ve "Neler oluyor?" diye sordu.Olan gayet basitti.Adam malların Arap ya da İbrani ürünü olup olmadığını kontrol etmiş ve Arap olanları yok etmişti.Şimdi;bu davranış hâlâ küçük ölçekteydi ve bazı Siyonistler hâlâ solcu gibi konuşuyorlardı.Örneğin Siyonist yayıncılar Lenin ve Trotsky'nin eserlerini basıyorlardı.Yerleşimcileri yasal yollarla çıkartarak ele geçirdi ve Siyonistler binlerce işsiz Arap'a karşı sistemli bir ayrımcılık uyguladı.Araplar nüfusun yüzde 80'ini oluşturmasına rağmen biri bile benim okuluma gelmedi.Ebeveynlerim aşırı Siyonistlerdi.Babam bana şunu söylemişti:"Bir Arap'a bakmanın tek yolu ona bir silahın arkasından bakmaktır." Asla bir Arap ile aynı evi paylaşmadım.Siyonistler kendi sendikalarını oluşturdular.İki farklı politik fondan beslenen Histadrut.Birinin adı "İbrani Emeğinin Savunması" iken diğerinin adı "İbrani Ürünlerinin Savunması" idi.Bu fonlar Yahudi teşebbüslerinde Arapların çalışmasını ve Arapların ürettiği malların Yahudi pazarına girmesini engellemek için kullanıldı.Onlar (Araplar) Siyonist ticarete zarar verecek hiçbir şey yapmamışlardı.

Ama Araplara karşı olan kin merkezi düzeyde güçlü kalmaya devam etti.Hiçbir Arap asla kibbutz hareketine ya da sözde "Sosyalist" kolektif çiftliklere girmedi.Yahudilerin sahip olduğu toprağın çoğunluğu yönetmeliği Arap malikleri yasaklayan Yahudi Ulusal Fonu'na aitti.Bu ise bütün Filistin'den Arapların sürülmesi anlamına geliyordu.1946'da Filistin'den ayrıldığımda 300 bin nüfuslu Tel-Aviv'de bir tek Arap bile oturmuyordu.Nottingham'a,nüfusu Tel-Aviv ile aynı düzeyde olan bir şehre gittiğinizi ve hiç İngiliz bulamadığınızı düşünün.

Açıkça belli ki Siyonistler ile Araplar arasında bir nefret var.Siyonistler çoğunluğa güvenmeyen azınlık yardıma ihtiyaç duydular ve bunun için daima Filistin'i daha önce kontrol etmiş emperyalist güçlere baktılar.Bu ilk başlarda belirgin değildi.Siyonist liderler Alman idarecilere sürekli Filistin'de gelişecek bir Siyonizm'in onların çıkarlarına uygun olacağını söylüyorlardı.

Devrimci Sosyalistler için anahtar işçi sınıfını Nazilere karşı örgütlemek olmalıdır.Siyonistlerin itirazı şudur:"Yahudiler Hitler'in kurbanlarıdır" ve dolayısıyla bütün Almanlar Yahudilerin düşmanıdır.1933'de Alman işçiler Hitler'e karşı bir kitle mücadelesi olmadan yenildiklerinde Siyonizm son derece güçlendi.Bir hareket bir kez kesin bir momentuma ulaştıktan sonra eğer daha büyük bir ölçekte yeni bir hareket ortaya çıkmazsa durdurulamaz.Eğer Yahudiler Almanlara güvenemiyorsa,onlar için güçlü Siyonist bir devletin tek cevap haline gelmesini doğal karşılamak gerekir.1917'de İngiltere Filistin'i işgal ettiğinde,Siyonist liderler muhafazakâr Dışişleri bakanı Balfour'a yazarak İngiltere'nin çıkarlarının Filistin'de güçlü bir Siyonist varlığı gerektirdiğini öne sürdüler.Ayrıca İkinci Dünya Savaşı'nda,Amerika'nın ana emperyalist güç olduğu açık hale gelince başta Ortadoğu'dakiler olmak üzere Siyonist liderler odaklarını Washington olarak değiştirdiler.Siyonistler eğer satılık değillerse daima kiralıklardı.Siyonizm'in mantığı yani Yahudi olmayan tüm nüfustan ayrı olma hali ister Rusya'da,Polonya'da ister Filistin'de olsun emperyalizme bağımlılığa neden oldu.Nazizm ve onun yükselişi önemlidir.Alman işadamları Hitler'i Yahudilerden korktukları için değil Alman işçi sınıfından korktukları için desteklediler.Hem Yahudiler hem de Alman işçiler Hitler'in kurbanlarıydı.

Filistin'e dönersek Siyonist zorbalık gelişiyordu.1948'de ilan edilen İsrail Devleti yüzlerce Filistinliyi evlerinden süren bir terör dönemi sonucunda varolabildi.Devlet Deir Yasin köyünde yapılan 240 sivilin öldürüldüğü "sınırlı" bir katliam ile doğdu.Erkek,kadın ve çocuklar boğazlandı,bazıları henüz canlı iken köyün kuyusuna atıldı.Orası iyi bildiğim bir yerdi evimden sadece birkaç mil uzaktaydı.O zamandan beri bedel ödeyen sadece Araplar değil.İsrail'in daimi müttefik arayışı onu hızlı bir şekilde dünyanın en gerici rejimlerinin askeri ekipman sağlayıcısı haline getirdi.

Moshe Dayan,İsrail Savunma Bakanı 1966'da iki ayını Güney Vietnam'da ABD'nin kukla hükümetine rehberlik ederek geçirdi.İsrail,Şili'ye,Ian Smith Rodezya'sına ve ABD Başkanı Carter'ın insan hakları ihlalleri nedeniyle silah ambargosu uyguladığı tüm ülkelere silah sağladı.İsrail polisi İran Şahı'na önerilerde bulunurken,İsrailli bilimadamları Güney Afrika için nükleer silah geliştirdiler.Bazı insanlar baskının daima ilerlemeye yol açacağını öne sürüyor.Yahudiler korkunç bir baskıyla karşılaştılar ama bu onların ilerici ya da devrimci olmalarını garantilemedi.Aslında güçsüzlükle birleşen baskı gericiliğe yol açar.Siyonizm'in çekirdeği tüm ilerici güçlerden Rusya'daki devrimci güçlerden Ortadoğu'daki anti-emperyalist güçlere ayrılma anlamına geldiğinden hikâyenin gerisi doğal olarak gelişti.Bugün İsrail,Lübnan'da açıkça faşist bir organizasyon olan Falanjistlerle işbirliği yapıyor.

Şaşırmıyorum 1930'larda Begin'in (şimdi İsrail Başbakanı) örgütü Irgun'un Hitler selamı verip kahverengi gömlekler giymesini hatırlıyorum.1935'de İsrail'in asla sivilleri öldüreceğine inanmazdım.Araplara ayrımcılık uyguluyordu ama hepsi buydu.Ama bugünün acımasız dünyasında her ayrım genişliyor ve "Yahudi Ayrılıkçılığı" ayrımı bugün Lübnan'da gördüğümüz dehşeti ortaya çıkartıyor.Bu canavarlıklar Siyonizm'in doğasıdır.Dahası korkarım gelecekte Siyonistlerin çok daha kötüsünü yaptıklarını göreceğiz... 

*Tony Cliff,İsrail Şiddetinin Kökenleri,Tony Cliff Arşivi.

https://tonycliffarsivi.wordpress.com/tag/siyonizm/

Doğu Trakya Rumlarına Yönelik Sürgün ve Soykırım (1908-1922)/Konstantinos A. Vakalopoulos*

1-Osmanlı İmparatorluğu'nda ezilen Rumların dramı,1908'deki Jön Türk Devrimi ile 1922 sonlarında Lozan Konferansı'ndaki mübadele kararı yılları arasında yaşandı.Gerçi değişik biçimlerde de olsa daha önceleri de imha ve kökükünü kazıma planları oldu.İlk önce Doğu Trakya'dan başlayan sürgünler,Osmanlı hakimiyeti altındaki Rumların sonunun başlangıcı oldu.Doğu Trakya Rumlarına ilk öne ve 1912 ve 1913'teki Bulgar-Türk savaşının sonuçları yansıdı.Bu durum 1914 yılı yazında Küçük Asya'da(1) devam etti ve Pontoslara yönelik,1916'dan beri devam eden soykırımla birlikte tamamlandı.Küçük Asya'daki koşulları 1908 ile 1918 arası dönemde Doğu Trakya,Küçük Asya ve Pontos'da yaşayan Rum halkın durumu dikkate alınmadan anlamak mümkün değildir.Genel olarak Trakya Rumlarının tarihine vahşi sürgünler ve yıkıcı gelişmelerin eşlik ettiği tespiti yapılabilir.

Stratejik öneme sahip olan Doğu Trakya,350 bin kişilik Rum nüfusuyla Bulgarlar ve Türklerin toprak taleplerinin çatıştığı hassas bir bölge olagelmiştir.Dikkate alınması gereken bir başka faktör de bölge Rumlarının çıkarlarını savunmakta güçlük çeken Yunanistan'ın objektif olarak güçsüz bir devlet olmasıdır.

Buna bir de Rumların 1914'ün karmaşık ortamında Türklerle "gönüllü" mübadele (tabii ki,köklerinden koparılma) görüşmelerine zorlanması eklendi.Bunun sonucunda Doğu Trakya Rumlarının sürgünü ve soykırımı vardı.Küçük Asya Rumlarına ve daha sonra da Pontos'takilere dönük tehcir ve soykırımın köklerinin Doğu Trakya bölgesine uzanması belirleyicidir.

Doğu Trakya'da 1912'den sonra gözlemlenen hakimiyetin hızlı değişimi,yanı sıra Bulgarlar ve Türkler arasında onyıllar boyu süren rekabet ve Rumların o dönem hak iddia edilen bölgede Türklerin veya Bulgarların hakimiyetlerini sağlamalarının önünde rahatsızlık faktörü olarak görülmesi,çok sayıda Rum unsurun kökünü kazımaya dönük nihai kararın alınmasında esas nedenleri oluşturmaktadır.Bunun içindir ki,1913 yılının ikinci yarısından sonra Doğu Trakyalıların fiziksel imhası hayata geçirildi.

Küçük Asya Rumları,Doğu Trakyalıların memleketlerinden atılma ve köklerinden koparılışlarını Yunan gazetelerinden öğrendiler.Kısa bir süre sonra kendilerini de aynı akıbetin beklediğinden habersizdiler.Trakyalılara dönük 1912'den itibaren gerçekleşen zorla göç ettirmeler,sonraları Bulgarların akıl almaz zulümlerine yol açtı.Bu,1913 yılının ortalarında Jön Türklerin istilası ile birlikte müthiş boyutlara ulaştı.Yunan hükümeti bunun karşılığında Türkleri Makedonya ve Ehiros'tan zorla göç ettirmekten imtina etse de Müslümanların sözkonusu bölgeden göç etmeleri Jön Türkler tarafından teşvik edildi.Böylece Doğu Trakya ve Küçük Asya Rumlarının göç etirilmesini hakl çıkaracak sebepleri olmuş olacaktı...

2-Her şey kitlenin ruh halini çok iyi bilen Jön Türkler tarafından itina ile planlandı ve hazırlandı.

Birinci Dünya Savaşı Jön Türklerin Doğu Trakyalılara yönelik gerçek niyetini açığa çıkardı.Doğu Trakya Rumlarını Türkleştirme çabası boşa çıkınca veya hayata geçirilmesinin zor olduğu kanıtlanınca Jön Türkler,Rumları memleketlerinden atmak için yoğun ama başarıyla sonuçlanan bir çaba içerisine girdiler.Baskı ve zora dayalı yöntemlerin yanı sıra ağır vergilendirme,soygun,mallarına el koyma ve ticaret yasaklarıyla korku ve panik yaratılması amaçlanıyordu.Acımasızca sürdürülen zorla göç ve sürgünler,çekilen acılar,istenilen sonucu yaratırken,Doğu Trakya ve Küçük Asya Rumlarının yurtlarından kovulmasnın gerçek fikir babası ve uygulaycısının Alman Ordusu Genelkurmayı olduğunu da görmek gerekiyor.

Çünkü Türklerin müttefiki olan Almanya;Rumları,hem askeri operasyonların hem de Türkiye'nin etnik olarak homojenleştirilmesinin önünde engel olarak görüyordu.

Almanlar Jön Türklere verdikleri direktiflerle zemini öyle bir hazırlamışlardı ki,yerli halk yurtlarını terketmekten öte başka bir şey düşünemez olmuştu.Plan,ilk etapta Jön Türk planlarının orluklarla karlılaştığı büyük kentlerin dışında kalan bölgelerin boşaltılmasını öngörüyordu.Bu yüzden Karadeniz'in sahil ölgelerinde (Midia,Agathoupolis) ve Propondis [Propontis],(2) Çanakkale ve diğer küçük merkezlerde halk bir araya getirildi ki,gemiyle Yunanistan limanlarına sevkiyatı kolaylıkla gerçekleşebilsin.

Jön Türkler tarafından köylerinden ve kasabalarından sürülen Rumların içinde bulunduğu koşullar vahşi ve insanlık dışıydı.Korku ve paniğin yanı sıra aralıksız bir terör ve katliam eşliğinde,Tekirdağ kıyılarında ve Karadeniz'de bulunan kent merkezlerinden sürüldüler.Kurbanların eziyet çekmedikleri tek bir gün bile yoktu.Bu yaşananları Yunanca yayınlanan kitabımda(3) metropolitlere,konsoloslara ve olaylara tanıklık eden sıradan insanlara dayanarak ayrıntılı olarak analiz ettim.Köklerinden koparılan dönemin tanıkları yaşadıklarını,onları göçe zorlayan acıları ve koşulları,geçtikleri her köy ve kasabada anlattılar.Sürgünler,önceden bildirilmeden ve kayıtsız-şartsız uygulandı.Doğu Trakyalıların malları,mülkleri,hızlı bir hukuksal süreçle Epiros,Bosna ve özellikle de Makedonya'dan gelen muhacirlerin üzerine geçirildi.Sürgünlerin yanlarına hiçbir şey almalarına izin verilmedi ve birçok yaşlı insan bitkinlikten,açlıktan ve de sahil kesimlerinde yapılan zorlu yürüyüşler sırasında vuku bulan katliamlar nedeniyle öldü.

Tehcir,içinde yaşayan ölüler bulunan kafilelerle gerçekleşiyordu.Kamuoyuna hiçbir zaman yansımayan korkunç sahneler yaşanıyordu.Buna karşın döneme dair Yunan tarihyazımı,yeterli resmi ve gayriresmi veriler olmasına rağmen,Doğu Trakyalıların sürgününe pek değinmemiştir.

Yunan devlet yetkililerinin bu dramatik olaylara yönelik diplomatik tepkisi dikkate şayan olmasına rağmen Avrupalı büyük güçlerin zaafları sonucu etkisiz kalıyordu.Yunanistan'ın Avrupalı diplomatlara sürekli rapor sunmanın ötesinde başka bir "baskı aracı" yoktu.Yunan Parlamentosu'nun 14 Mayıs 1914'te Türkiye'yi kınamasına ve hatta savaşla tehdit etmesine rağmen Yunan kraliyet sarayının müdahale etmesi dış politikanın başlıca sorunu olan Ege adaları meselesinin yını sıra,Yunan elitleri arasındaki görüş farklılıkları nedeniyle de engelleniyordu.

Yunan Parlamentosu,Türkiye'de 1908'den beri gerçekleşen sürgünlerle ancak 1921'deki üç oturumunda ilgilendi.Resmi Yunan politikası Avrupa ülkelerindeki temsilciler ve özellikle de İstanbul'daki Yunan Büyükelçisi Dimitrios Panal üzerinden yürütülüyordu.Kendisi defalarca protestoda bulunmasına rağmen 1914 Mart'ından beri,Babıali ve Avrupa'daki meslektaşları karşısında zor durumdaydı.Osmanlı hükümeti onun sürekli protestolarını,Avusturya-Macaristan'ın İstanbul Büyükelçisi Pallavicini tarafından yapılan açıklamalara dayanarak örtbas ediyordu.Pallavicini,Rumlar ve Türkler arasında derin bir uçurumun olduğunu tespit etmişti ve iki halkın gelecekte de biraraya gelebilmesini imkânsız olarak görüyordu.Buna karşın gerçek ve doğru bir izlenim olarak,Bulgarlar ve Türkler arasında bir anlaşma olabileceğini düşünüyor ancak gerek Rusların etkisiyle gerekse Bulgarların Türkler tarafından Doğu Trakya'dan sürülmeleri nedeniyle buna da şüpheyle yaklaşıyordu.

3-Jön Türkler,Doğu Trakya ve Küçük Asya Rumlarının ne pahasına olursa olsun köklerini kazımak ve Yunanistan'la Makedonya ve Epiros'taki Müslümanlar karşılığında Rum halkın mübadele edilmesi üzerine müzakere etmek istiyorlardı.

Türk politikası,Yunanistan'ın kuzey kesimlerindeki Müslümanların göç ettirilmeleri ile Rumların Türkiye'den sürgün edilmeleri sanki aynı karaktere sahipmiş gibi göstermeye çalışıyordu.Bunun içindir ki,Jön Türkler Müslümanların göçünü "sınırdışı etmek" olarak tanımlayarak yurtdışını yanıltmayı umuyor,böylelikle hem Rumları her türden zora dayalı yöntemle sürgün ederek,hem de Müslümanların Rum çoğunluğu yaşadığı bölgelere göç ve yerleşimini teşvik ederek Türkleştirme programını hayata geçirmeye çalışıyorlardı.

Yunan hükümeti Mayıs 1914'te Yunan ve Türk yöneticiler tarafından azınlıklara eşit davranılması amacını güdecek Yunan ve Türk Komisyonu oluşturulmasını önerdi.Çünkü Doğu Trakya ve Küçük Asya'ya Müslümanların yerleştirilmesine,oradaki Rumların ise sürülmesine karşı duyulan korku boşuna değildi.Buna rağmen Türkler,Yunanistan'ı Osmanlı vilayeti olan Aydın'daki(4) (Yunanca:Aidiniou) Rumlara karşılık Makedonya ve Epiros'taki Müslümanların değiş-tokuş edilmesini kabul etmeye zorladılar.Bu işleme Doğu Trakya Rumları da dahildi.Tekirdağ'daki Yunan Konsolosu,22 Mart 1914'te Türklerin,Doğu Trakya'ya bir milyondan fazla Makedonya Müslümanını yerleştirme planlarını bildirdi.Bu dönemde 100 bin Müslüman,çoktan Tekirdağ bölgesindeki Rum ve Bulgar köylerine yerleştirilmişti bile.(5)

Makedonya Türklerinin 1914'teki göç veya yerleşimleri sırasında Türk tarafı sürekli olarak Yunanların Türklere karşı keyfi davrandıkları suçlamasını dile getiriyordu.Buna karşın Yunan tarafı da keyfi uygulamaların çok az olduğunu,Müslümanların evlerinin,okullarının,servetlerinin zorla ellerinden alındığı suçunun Doğu Trakya'dan ve Küçük Asya'dan gelme Rum mültecilere mal edilmeye çalışıldığını belirtiyordu.Bu tür şiddet eylemleri,Makedonya ve Batı Trakya'nın Seres [Serez],Pravistas [Pravista],Dramas [Drama],Ladaga,Avrethisar,Karatsa-Ampot,Kilkis [Osmanlı döneminde Kılkış],Selanik ve Kavali gibi kentlerinde gerçekleşti.

Müslüman nüfusun Makedonya'dan büyük göçünü,esas olarak Jön Türklerin propaganda hedefiyle bağlamak gerekiyor.Müslümanlar kendilerini yeni yerleşim yerlerinde verimli alanların beklediği ve Doğu Trakya Rumlarından kalan evlere yerleşecekleri vaadiyle kandırıldılar.Jön Türkler böylelikle,özellikle Doğu Trakya'nın yanı sıra Küçük Asya'nın sahil kesimlerinin de Türkleştirilmesini hızlandırmak istiyorlardı.

Bu nedenle de Osmanlı hakimiyetinden ayrılmış ve Türkler açısından kaybedilmiş olarak görülen bölgelerde yaşayan Müslüman nüfusun hiçbir sınırlama olmaksızın,kitlesel göçünü kolaylaştırdılar.Bu nüfus politikası nedeniyle,özellikle de Birinci Dünya Savaşı sırasında,Doğu Trakya'nın etnik yapısında köklü bir değişim yaşandı.Türklerin yenilisinden sonra İç Anadolu veya Küçük Asya'ya sürülen 100 bin Doğu Trakyalı Rum'un sadece yaklaşık yarısı,54 bini geri dönebildi.Geri kalanı angarya veya hastalıklar sonucu çile çekerek acılar içinde öldüler.Birinci Dünya Savaşı sırasında Doğu Trakya'daki sürgünler,göçler ve şiddet eylemleri nedeniyle kaç kişinin yaşamını yitirdiği henüz tam olarak açığa çıkarılabilmiş değil.

Dünya Savaşı sonrasında mültecilerin tekrar uyum sağlamaları ve bakımını üstlenen Ekümeniklik Patrikliği Merkezi Komisyonu'nun verilerine göre 232 bin Doğu Trakyalı Rum memleketlerinden göç etmeye zorlandı.Bunlar arasında Beyoğlu (Pera),Makrohori (Makrohorion:Bakırköy) ve Metron/Tsatalzas'dan [Metron:Çatalca] 38.896 kişi de vardı.Zorla göç ettirilenlerin 193.403'ü Edirne (Adrianopel) eyaletindendi.1918 ve 1920 arası Edirne'den sürülen Rumların yarıdan fazlası,yani 106.493'ü geri döndü.Yine İstanbul eyaletinin idari bölgelerinden zorla sürülenlerin 30 bini de aynı şekilde geri döndüler.Zorla sürülenlerden 86.910'u ise Yunanistan'da kaldı.Ancak Dünya Savaşı öncesi ve sırasında 223 bin ile 233 bin arası Doğu Trakyalı mülteci Yunanistan'dan kaçış yolları aradı...

***

1-Birçok Yunan yazar gibi yazar da Küçük Asya deneyiminden İyonya Yarımadası'nı anlıyor ve böylelikle de burayı Karadeniz sahilinin güneyindeki Pontos bölgesine sınır yapıyor.
2-İstanbul ve Rodosto arasında kıyı alanı [Yunanca:Rhaedesto/Redesto;Türkçe:Tekirdağ].
3-Sözkonusu olan kuzeydeki Rum topraklarına dair üç ciltlik bir araştırma (Makedonya,Epiros,Trakya)...Trakya ile ilgili cilt şu isimle yayımlandı:Konstantinos A. Vakalopoulos,Istoria tou voreiou ellinismou:Thraki [Kuzey Rum topraklarının tarihi:Trakya],2. bs.,Selanik,1991.
4-Eyalet,başkenti İzmir de dahil olmak üzere tüm tarihi İyonya'yı kapsıyordu.
5-Ancak Dünya Savaşı,zora dayalı nüfüs mübadalesine ilişkin bu projeyi yarıda bıraktı.Proje,Aralık 1922'deki Lozan Barış Antlaşması'yla birlikte tekrar yürürlüğe kondu.Türkler Rum nüfusun en geç 13 Aralık 1922'ye kadar Anadolu'yu terketmesine dönük nihai emirler verirken,Milletler Cemiyeti tarafından görevlendirilen Dr. Fridtjof Nansen ve İngiliz Dışişleri Bakanı Lord Curzon da hâlâ Anadolu'dan Rumların tahliye edilmesini öneriyorlardı.Türk Delegasyonu’nun Lozan’daki Başkanı İsmet İnönü bunun üzerine Türklerin eski talebi olan nüfus mübadelesini tekrar ortaya attı.Lozan’da 23 Ocak 1923’te imzalanan Yunan-Türk Anlaşması’nın sonucunda sözkonusu nüfus dağılımına ilişkin çok orantısız bir durum ortaya çıkmıştı.Yunan vatandaşı 350 bin Müslüman ile Osmanlı vatandaşı 1.6 milyon Rum Ortodoks değiş-tokuş edilecekti.Yunanistan ekonomik ve sosyal nedenlerle Küçük Asya’dan yeni göçler yapılmasına karşı düşüncelerini dile getirdi.

*Konstantinos A. Vakalopoulos,Doğu Trakya Rumlarına Yönelik Sürgün ve Soykırım (1908-1922);(çev.) Panos&Chirista Eliades;Devrimci Karadeniz,26 Haziran 2014;Takibat,Tehcir ve İmha/Osmanlı İmparatorlu'nda 1912-1922 yılları arasında Hristiyanlara yönelik yaptırımlar;(der.) Tessa Hofmann,İstanbul:Belge Yayınları,s.179-186.

http://devrimcikaradeniz.com/2014/06/26/dogu-trakya-rumlarina-yonelik-surgun-ve-soykirimi-1908-1922/